skip to Main Content
Beers Wereld: Hoog Schattigheidsgehalte

Beers wereld: Hoog schattigheidsgehalte

Toen Beer nog klein was en een hoog schattigheidsgehalte bezat samen met een verblindende schoonheid, vond de omgeving hem lief en mooi.

Het gespring met zijn armen omlaag of wild fladderend was aandoenlijk. De hoge gekke geluidjes te koddig voor veel mensen.

Het rollen in het zand op een zomerse dag werd bekeken met een blik van verwondering en met een glimlach. Zelfs als Beer een bak met zand uitsmeerde over zijn hoofd en gelijk ook in zijn mond.

Er waren wel wat mensen die ietsje angstig keken naar Beer die op een wipkip in de speeltuin stond met fladderende handen maar zolang ik af en toe Beer toelachte en iets (tevergeefs) tegen hem zei, begrepen ze snel dat het een bijzonder ventje was.

Nu Beer al ver boven mij uitreikt en om de paar dagen geschoren moet worden met elke dag verse deo onder zijn oksels kijkt men toch wel anders naar hem.

Zijn gedrag is niet veel verandert dus is hij nu een “man” van 17 die fladderend staat te springen in een speeltuin, met kleine kinderen. 

Toch wel eventjes een dingetje voor veel nieuwe beschermende ouders.

Aangezien ik Beer nooit uit het oog verlies weet ik na 17 jaar ervaring nu wel hoe ik in deze situatie moet handelen.

1 woord tegen Beer is vaak voldoende om de beschermende ouders gerust te kunnen stellen. Soms zoek ik hun blik even op om hun gerust te kunnen stellen dat Beer een hele lieve grote jongen is en geen enge man die niets heeft te zoeken in de speeltuin.

Tot nu toe heb ik dus niet heel veel problemen gehad met angst en onbegrip van mensen.  

Helaas zijn de meeste mensen niet voorbereid op een prachtige grote verschijning als Beer en wat ik normaal goed aankan komt de laatste tijd wat hard naar binnen in mijn wat vermoeide hoofd.

Zo waren we laatst naar een trampolinepark gegaan wat blijkbaar net geopend was met allemaal jonge en enthousiaste medewerkers.

Ik had al vooraf bij het reserveren online aangegeven dat mijn zoon een verstandelijke beperking heeft (autisme en een spraak/taal stoornis heb ik meer achterwegen gelaten). Ik schreef dat ik hem wil kunnen begeleiden en dat hij erg rustig springt.

Bij de kassa moest ik “even” een formulier invullen met een handtekening dat ik geheel aansprakelijk was voor alles wat Beer zou kunnen uithalen daar. Beer gaat vaker naar een trampoline park dus ik was niet ongerust.

Ik moest hem springsokken aantrekken die hij niet goed zelf aan kreeg (met wat zachte schreeuw en kreungeluidjes) en eindelijk mocht hij gaan springen.

De ouders/begeleiders moesten boven plaats nemen en konden zo naar hun springende kinders kijken met een kopje koffie.

Na 5 minuten kwam de bedrijfsleider al aan mijn tafel, “mevrouw, kunt u uw zoon uitleggen dat hij niet zijn cijfers naast de trampoline kan leggen, vanwege de veiligheid van de andere kinderen”.

Ik vanaf boven naar Beer proberen duidelijk te maken dat zijn cijfers bij mij moesten blijven wat een enorme krijs veroorzaakte.

Dan maar in je zak, bedacht ik me.

Beer hield zijn kartonnen 2 keurig vast maar gaf aan dat hij naar de WC moest.

Ik stak een duim omhoog en even later kwam de bedrijfsleider weer naar mijn tafel.

“Mevrouw, uw zoon is naar de vrouwen WC gegaan”, zei hij wat angstig.

Ik moest een beetje lachen en vertelde dat het niet handig is maar niet het aller ergste probleem lijkt me.

Ook dat ik hier boven zat en moeilijk toezicht daar op kon houden.

Ik kreeg weer een hele uitleg over dat hij moest zorgen dat de meisjes niet zouden schrikken als er zo’n grote jongen in hun WC naar binnen ging.

Op dat moment voelde ik me ongemakkelijk worden en zocht een blik op van erkenning van een moeder die naast me zat naar haar 2 jongens starend die van trampoline naar trampoline vlogen. Geen blik van erkenning terug. Niks.

Ik zag Beer vanuit de WC naar een gedeelte lopen wat wat verder gelegen was waar ineens 2 medewerkers stonden die hem de weg versperde. Ik zag Beer wijzen naar waar hij heen wilde.

En weer kwam de bedrijfsleider aan mijn tafel.

Nu voelde ik me bozig worden en vroeg aan hem wat er nu weer was. Geduld raakt soms gewoon op.

“Ja sorry maar uw zoon wil naar het achter gedeelte maar u heeft dan geen toezicht dus we hebben het hem verboden”. 

Ik probeerde na mijn eerste frustratie begrip te tonen en gaf aan dat het beter is als hij de volgende keer begeleiders/ouders van dit soort kinderen beneden zou kunnen toelaten.

De bedrijfsleider taaide weer af, communiceren door zijn oortje naar zijn medewerksers beneden en liet mij alleen aan dat tafeltje achter, kijkend naar een totaal rustig springende Beer met zijn cijfer 2 in zijn hand.

Ik voelde tranen over mijn wangen stromen en realiseerde me dat ik compleet alleen was naast ouders die totaal geen benul hadden van wat er afspeelde.

Tegelijk wilde ik mijn verdriet niet laten zien en nam snel een slok van Beers’ cola.

Dit soort incidenten gebeuren waarschijnlijk wekelijks, soms dagelijks maar daar, ter plekke was het gewoon te veel.

Samen met de vermoeidheid van de hele “feestmaanddecember” waarin alles zo leuk en gezellig moet zijn was het even klaar daar.

De volgende dag, in de stad met het zusje en Beer veilig in de opvang kreeg ik nog een telefoontje van het taxibedrijf met een melding over Beer, gekregen van 1 van de vele chauffeurs.

Ik hoorde me weer met 1 vinger tegen het andere oor een uitleg geven over Beers’ gedrag en de telefoniste stuurde me een foto van een kapje wat die chauffeur dan over Beers’ gordel moet schuiven zodat Beer hem niet meer open kan doen.

Prima! schreef ik ter bevestiging.

Het zal allemaal wel.

En ik vroeger maar denken dat alles als Beer groter zou zijn makkelijker zou gaan worden 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X