skip to Main Content
Beers Wereld: Honden En Mensen Gedrag.  #autisme

Beers wereld: Honden en mensen gedrag. #autisme

Drie keer per dag kom ik met de honden, echte Roemeense straatboeven, in het bos. Ik gebruik die “wandelingen” op mijn loopfiets maar gelijk als een vorm van meditatie om mijn behoorlijk overbelaste hoofd wat leger te krijgen. Heel vaak kom ik dezelfde honden baasjes tegen en we begroeten elkaar trouw. Soms met een gesprekje want we hebben iets gemeen natuurlijk, we hebben allemaal iets met honden.

Je kan zo de ervaren baas onderscheiden van de onervaren baas die met het nieuwe schattige kleine pupje zich ‘durft te wagen’ aan het grote bos met grote honden. Sommigen tillen hun pup op als mijn honden, Gijs en Kaatje aan komen rennen. Anderen schrikken als de grote Gijs hun kleine pup een corrigerende snauw geeft omdat kleine pups nog moeten leren. Dat ze dat het beste doen van oudere honden zien de verse honden bazen nog niet in. Ze hebben een idee dat oudere honden pups altijd rustig moeten benaderen ookal hangt hun pup inmiddels in hun oren.

Zo leer ik elke wandeling wel iets meer van hoe honden zijn maar vooral hun bazen. Ook ben ik persoonlijk van mening dat honden wel iets wat op autisme lijkt in zich dragen aangezien ze in hun beperkte belevingswereld zaken die afwijken in het begin ook eng vinden. Hoe vaak zijn ze al niet luid blaffend op iemand afgerend die in hun bosjes en niet op het gebruikte pad, het in hun hoofd haalde een foto te willen maken van een boom?! Of net iemand die met een motor helm op zijn hoofd een stukje liep naar een kantoor wat zich in het begin van het bos bevindt. Een oudere vrouw die met haar armen wijd gespreid oefeningen deed met een regenjas waarvan de capuchon alleen een klein stukje van haar gezicht liet zien schrok zich ook een rotje toen Gijs en Kaatje luid blaffend haar tegemoet renden.

Als ik mazzel heb reageren mensen met begrip op deze blaffende situatie maar ik kom vaak genoeg mensen tegen die van zich af gaan schoppen of slaan en mij verrot schelden over mijn agressieve beesten. Uitleggen van de situatie doe ik niet meer bij iedereen. Vermoeiend is het vaak wel. Zeker vermoeiend omdat ik het voor de ware kenners van de Berenverhalen al vaker heb gehad over het onbegrip van mensen waar ik vaak mee te maken heb naast vele andere ouders van de doelgroep Beer, zeg maar.

Ik kan me een wereld voor Beer nog vaag herinneren. Ik voelde me ook wat ongemakkelijk als ik geconfronteerd werd met mensen die afwijkend gedrag vertoonden. Toen ik nog een klein kind was in de jaren 70, was het helemaal niet zo gebruikelijk dat je mensen in het wild tegen kwam die gehandicapt waren zoals ik van mijn moeder begreep. Ik vond het wel interessant en staarde waarschijnlijk met open mond naar een man die wild fladderend met een begeleider door een straat liep. Nooit had ik verwacht dat ik zelf in deze wonderbaarlijke wereld  zou gaan komen van het anders dan anders zijn.

Ik bedacht me dat het aller eerste moment van ongemak voelen was toen Beer pas 4 maandjes oud was. We woonden toen in een piep kleine etage waar ik 2 deftige mevrouwen van een advocaten kantoor binnen liet die mijn illustratie voor een relatie geschenk kwamen keuren voor hun mede collega’s en klanten.

Beer had ik in zijn wipstoeltje gezet voor de TV waar de Teletubbies bezig waren met hun geluidjes en herhalende filmpjes. Ik wist toen absoluut niet dat Beer al autistisch was geboren. Ik merkte wel dat hij rustiger werd van het kijken naar deze gekke figuren en ik moest deze mevrouwen kunnen ontvangen zonder me even bezig te moeten houden met baby Beer. Een van de mevrouwen wist mij te vertellen dat ze het werkelijk nog nooit zo’n jonge baby voor de TV had gezien. Alles aan haar stem en blik vertelde me dat ze het niet oké vond.

Van de talloze andere voorvallen met deze veroordelende blikken herinner ik me er nog een paar. Een boze moeder die verhaal kwam halen waarom Beer niet weg wilde van de onderkant van de glijbaan waar hij met zand zijn cijfers aan het tekenen was op het uitglijd gedeelte. Haar zoontje had hem weg willen duwen maar Beer was gaan krijsen en wilde niet weg. Of een vrouw die mij boos kwam vertellen op het strand dat ze de politie al had gebeld omdat ze vond dat Beer niet onder de bedrading in het zachte zand van de duinen mocht komen. Ze dacht dat hij aan zijn lot was overgelaten en als het ware verwaarloosd omdat ik , die alles in de gaten aan het houden was vanaf 5 meter afstand met het baby zusje hem maar liet gaan. Ze wist niet dat ik een crisis wilde voorkomen omdat ik wist dat Beer enorm kon gaan krijsen als ik hem bij mij wilde houden. Ik wist dat hij rustig zou blijven spelen als ik hem wat meer ruimte zou geven op een plekje waar het inderdaad rustiger was, buiten alle mensen op hun handdoek.

Dan de mensen die hem eng vinden, “ik schrok me de tyfus!!” riep een meisje laatst hard tegen haar moeder toen Beer voorbij liep in de dierentuin en net even zijn arm omhoog gooide met een bijbehorend geluid. Mensen die vies kijken naar Beer en ook naar mij in een speeltuin waar ze angstvallig bij hun kind blijven staan die op een schommel zit terwijl Beer in kleermakerszit in een speelhuisje met zijn cijfers aan het spelen is. Stel je voor dat Beer hun kind iets zal gaan aandoen.

De grap is meestal dat die kleine kinderen vaak Beer juist super interessant vinden en vaak even komen kijken naar wat hij aan het doen is. Hoe ouder een kind wordt hoe vaker er situaties ontstaan van angst en zelfs pesten. Ik weet dat dit meestal kinderen zijn met ouders die zelf angstig zijn en hun kinderen nooit hebben geleerd dat niet iedereen het zelfde is als zij.

Ik las laatst een reactie van een volwassen man op een stukje over iets die zelf een vorm van autisme zou hebben. Dat hij het zat was dat er van die programma’s op TV kwamen waar er volgens hem weer een “autistisch paradepaardje” uit de kast werd getrokken waar hij zich totaal niet mee kon associëren. Volgens hem worden we dood gegooid met mensen in de media die allemaal ala Rainman super gehandicapt lopen te zijn en dat mensen zoals hij met een hoogfunctionerende vorm van autisme hier last van hebben omdat zij zich niet erkent voelen in deze maatschappij. Zo zie je maar weer dat het hele spectrum van autisme nog altijd weinig begrip krijgt van de buitenwereld van waar alles maar zo normaal mogelijk hoort te zijn.

De grootste boosdoener is het meestal mooie uiterlijk van mensen met autisme waar je niet aan kan zien dat ze in een andere wereld leven.  Daarnaast is er nog altijd zeer weinig kennis van autisme, al is dat vanaf de jaren 70 wel enorm toegenomen met boeken, films of TV programma’s. Helaas hoort het toch bij het mens zijn om bang te worden van alles wat anders is. Ik weet dat dit altijd zo zou blijven, terug denkend aan de manier waarop honden reageren vanuit hun instinct.

Wat wel mooi is om te zien is dat als honden eenmaal een situatie die anders is hebben geplaatst in hun hondenbrein, ze de volgende keer steeds rustiger gaan reageren op de persoon die het in zijn hoofd haalt in gewone kleren te moeten gaan rennen door hun bos. Als hun baas laat ik hun met mijn rustige stem weten dat deze situatie oké is en niet eng. Zo voelt de hond zich veilig en kan het beter tegen deze voor hun afwijkende dingen des hondenleven.

Nu zou het zo mooi zijn dat mensen leren van kinderen die nog niet oordelen naar volwassen maatstaven. Dat mensen zoals Beer er gewoon bij horen. Dat niet iedereen het zelfde reageert zoals zij die dat onbewust bij hun kinderen inplanten, weer geleerd van hun eigen ouders. De ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg mentaliteit’. Dat ik niet vanuit die oordelende blikken en angstige ogen stiekem hun ook een kind een forse handicap toe wens zodat ze weten hoe het voelt. Dat dus.

Het mooiste cadeau wat ik ooit heb gekregen zijn mijn kinderen. Beer heeft mij geleerd de wereld zo te zien waar iedereen een eigen plek hoort te krijgen door gewoon te zijn wie ze zijn. Welke stoornis, ziekte, handicap ze ook hebben. Mensen die respect en liefde verdienen omdat ze net even een zwaarder leven hebben dan anderen. Zijn zusje heeft mij geleerd dat zij vanuit haar ervaring met die andere wereld sterker dan andere kinderen is geworden en helaas moet zij ook door de oordelen van andere kinderen heen haar eigen weg vinden. Toch vertrouw ik er op dat ze een mooier leven krijgt juist omdat ze heeft geleerd dat iedereen gelijk is door juist niet gelijk te moeten zijn. Als honden dit al kunnen leren dan kunnen wij mensen dat helemaal. Moet toch een eitje kunnen zijn!

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Wat veroordelen mensen toch altijd snel. Ik begrijp hoe vermoeiend dat kan zijn voor een ouder om steeds maar weer tegen deze veroordelingen en onbegrip aan te lopen. Ik werk met jonge kinderen, en we hebben altijd wel 1 of 2 kinderen op de groep die anders zijn. Meestal is nog helemaal niet duidelijk wat of dat er iets anders aan de hand is. ( we stellen geen diagnoses, we doen geen onderzoeken, we verwijzen door als we denken dat dit nodig is. Inmiddels heb ik wel een radar voor bepaalde trekjes. ) Wij leren de kinderen omgaan met afwijkend gedrag. Hoe ze erop kunnen reageren. We leren ze dat sommige kinderen anders zijn. Dat ze soms iets wel mogen wat zij zelf niet mogen. Omdat ze anders zijn, iets anders of iets meer nodig hebben. Dat kunnen de ‘normale’ kinderen prima begrijpen. Ook de ouders zien de omgang met deze kinderen, gelukkig leren ook de meesten hiervan dus iets nieuws. Ik zeg altijd, bij sommige kinderen duurt het iets langer voor je de gebruiksaanwijzing hebt gevonden. En soms zijn wij niet degenen die het zoeken afmaken.
    Sterkte moeder van Beer, en veel geluk en plezier met je prachtige zoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X