skip to Main Content
Beers Wereld: Griepkeel

Beers Wereld: Griepkeel

In de wachtkamer van de fysio waar ik sinds een tijdje sport hoorde ik een gesprekje aan van een groepje oudere sportvrouwen. Eentje was vandaag jarig en kwam daar trots zelf voor uit. Stralend vertelde ze dat ze al vanaf vorige week cadeautjes kreeg en wel 17 verjaardagskaarten. Ze kreeg complimenten van de andere vrouwen, voor haar haar wat met een lichte krul prachtig om haar gezicht viel. Haar dochter zou haar ook nog meenemen naar een restaurant en straks komen wat vriendinnen om met haar verder feest te kunnen vieren. Ik merkte dat haar sportvriendinnen moeite deden om hun eigen kwaaltjes van hun pijnlijke lijven te laten voor wat ze waren. Vaker zei er eentje dat de vrouw vandaag in het zonnetje gezet mag gaan worden, zeker met haar prachtige leeftijd.

Natuurlijk feliciteerde ik de vrouw maar ik hoorde niet bij het sportgroepje, dus hield ik het wat ingetogen terwijl ik wat op mijn telefoon ging bekijken om de tijd te kunnen laten verstrijken. Op de hometrainer dacht ik aan de afgelopen dagen waarin ik me afvroeg waarom Beer zoveel extra geluid produceerde. Uiteindelijk was het denk ik omdat hij zich gewoon niet lekker voelde en dat liet zien in veel niezen, het snot dan maar gelijk in straaltje uit zijn mond laten gaan met een vals lachje. Ik, walgend: “Beer, doorslikken!”. “Snot is een beetje vies”, klonk het dan terwijl hij niet meer bij kwam van de grappigheid en er gelijk maar een harde kreet achter aan gooide.

Toen hij echt koortsig wakker werd en gelijk met een schorre stem riep dat hij naar zijn dagbesteding moest gaan wist ik al dat de griep echt door had gezet. Met een thermometer in zijn oor wist hij nog angstig vol te houden dat hij niet ziek was. Als de dood dat de structuur zou kunnen veranderen.

Tegenwoordig laat ik Beer pas thuis als hij echt hoge koorts heeft en stop ik hem vol met paracetamol maar nu had ik besloten dat hij niet van half 8 tot half 6 “aan kan staan” in taxi’s, dagbestedingen etc. Hij bleef dus thuis en ik bedacht ter plekke dat hij dan met mij bij de Action een cijfer mocht gaan uitzoeken om het leed te besparen van een ander schema. “Ja!” klonk het en een hele combinatie van cijfers kwam uit zijn rauwe griepkeel.

Ik heb er jaren over moeten doen hoor om hem met paracetamol zijn schema af te kunnen laten maken. Vroeger was er altijd de angst dat hij blauw werd door de astma die zijn longen deed zagen en piepen. Bij de eerste nies voelde ik mijn lijf verstarren en probeerde met een puffer Ventolin en neusspray het ergste voor te kunnen zijn. Het kwam helaas vaak voor dat ik toch met een blauwe Beer naar de eerste hulp moest racen, zeg maar elke 2 weken. Wat achteraf mooi was om te zien was zijn overgave aan het ziek zijn als hij wist dat het echt ernstig was. Hij liet zich dan rustig beluisteren door artsen en zelfs het vernevelen liet hij rustig toe, op mijn schoot met 10 minuten aan allerlei kinderliedjes die ik met routine uit mijn strot kreeg.

Op een gegeven moment een jaar of 6 geleden werden de aanvallen minder. Ik kon steeds vaker met een gerust gevoel hem een dag laten niezen zonder mijn vluchtkoffer naar het ziekenhuis bij de deur te hebben klaar staan. Wel krijgt hij nog steeds dagelijks een pufje ontstekingsremmer maar dat doe ik meer om er zeker van te zijn dat hij nooit meer in het ziekenhuis hoeft te belanden. Want hoe ouder hij wordt hoe minder hij ziek zijn toelaat. Hij was dan ook opgelucht dat hij de dag na het thuis blijven weer gewoon om half 8 in de taxi kon stappen.

Ik ging naar de benendruk machine en zag de oudere sportvrouwen zwoegen op elk een eigen machine. Piepjes van al die apparaten en een gezoem van trappers. Veel gepraat over verjaardagsfeestjes was er even niet meer bij.

Ik bedacht me waar ik nog echt angst voor heb nu ik met een lichter gevoel over Beers’ gezondheid kan denken. De komende operatie aan mijn enkel staat toch wel op een plaats in de top 3. Ik moet een dezer dagen toch echt een afspraak gaan plannen om een tijd af te kunnen spreken. Het angstzweet breekt me uit als ik er over na moet denken hoe ik de zorg kan blijven uitvoeren over Beer en zijn zusje maar vooral Beer. 3 maanden gips waarvan de eerste helft onbelast breekt mijn hoofd op van het zoeken naar manieren om zo min mogelijk stress voor hem te krijgen. Ik heb al een beenkruk gekocht die je aan je bovenbeen vast kan maken zodat je als Piet Piraat door het leven kan. Ik weet al van een zorgprofessional dat ze vindt dat Beer het liefst voor de operatie gelijk maar lekker uit huis geplaatst moet worden. Lekker maak ik er van maar dat gevoel kreeg ik toen ze laatst los ging met haar mening dat ze vindt dat ouders hun Beren moeten leren loslaten.

Zelf neig ik deze operatie eerder naar 6 weken intern wonen (een crisisplek maar met een andere reden) voor de rust. Beer kan dan overdag naar zijn dagbesteding en daarna naar zijn tijdelijke huis. Hij hoeft niet elke dag thuis te komen en zijn moeder in een rolstoel te zien met de angst dat hij niet zijn cijfer kan gaan kopen.

Of ik moet iemand in zien te huren met het PGB die hem bezig kan houden in de weekenden met een cijferwinkel tripje. Het is een droevig gevoel dat ik hier bezig mee moet zijn en ik merk dat angst een rode draad door ons leven aan het vormen is.

Ik was klaar met mijn half uurtje sporten. Met het maken van een volgende afspraak kreeg ik te horen dat ik best bij het groepje oudere sportvrouwen mag de volgende keer. Dan kan ik gelijk een half uur extra sporten met een pasje waar alle machines opstaan die ik moet gaan afwerken.

Ik merkte bij mezelf een gevoel op van opluchting, dat iemand als mijn fysiotherapeut even snel een oplossing voor mij bedenkt waar ik niet zelf eerst mijn hoofd over moet breken. Ook moest ik glimlachen bij het idee dat ik straks bij het groepje oudere sportdames hoor. Het is lang geleden dat ik bij een groepje hoorde. Groepjes kunnen best gezellig zijn, je hoort ergens bij omdat je het zelfde deelt.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X