skip to Main Content
Beers Wereld: Gewoon Kappen!!

Beers wereld: Gewoon kappen!!

“Mamaaaa!!!” hoorde ik gister avond vanaf de bank in de woonkamer waar ik me had genesteld, terwijl ik met een half oog het journaal keek.

Beers’ zusje zat op mijn douchekruk in de douche, terwijl er een kleine tsunami over de rest van de badkamervloer bezig was uit te groeien tot een forse overstroming.

Ze had wel het afvoerputje er af gehaald maar het water stroomde niet door. “Er zitten allemaal kleine ballonnetjes in ofzo”, zei ze met een wat geïrriteerd geluid.

Ik ging snel met schoen en spacelaars en een grote schroevendraaier ter plekke, langs het kletsnatte zusje om te zorgen dat niet het hele huis blank zou komen te staan.

In het putje vond ik een hele handvol natte drap aan papier.

“Beeeeeeeeer!!!!” riep het zusje naar Beer, die gelijk beantwoordde met een nonchalant : ” gewoon?!”.

Gewoon. Dat is de reactie van meneer Beer als er iets is waarvan we graag zouden willen dat het zou gaan veranderen. Ik: “Beer niet te hard springen” Beer : “Gewoon?”. Ik: “Beer, doe de doppen op je stiften” Beer: “Gewoon?”.

Gewoon is maar gewoon en Beer is alles behalve gewoon maar gewoon bijzonder, laten we maar zeggen.

Normaal gesproken kan ik dit soort situaties best goed aan.  Ik ben wel wat gewend met in mijn achterhoofd alles wat door Beer kapot is gegaan of moet worden schoongemaakt en opgeruimd.

Terwijl ik de druipende badmat zo droog mogelijk door de rest van het huis naar de tuin wilde brengen, voelde ik een enorme irritatie opkomen. Eerlijk is eerlijk, als ik fit ben kan ik veel meer aan.

“Geen papier in de douche Beer! Hoe vaak moet ik je dat nog zeggen?!” Schreeuwde ik voor me uit.

Ik weet dat het bij Beer niet verder gaat dan zijn eerste hersenen maar ik deed het toch. Voor mezelf waarschijnlijk, of het zusje, maar toch.

“Gewoon?!” hoorde ik Beer zeggen met een wat geknepen stemmetje. Maar ik had daar op dat moment gewoon even schijt aan. “Gewoon niet doen, Beer!”.

“Ja”. Zei hij, terwijl hij wat gelaten doorging met het aanvullen van de berg snippers op de grond.

Nou ondervind ik al een tijdje hoe het brein werkt van een gewoon ontwikkelend kind met het opruimen van bijvoorbeeld haar eigen kamer. Ik kan zeggen, ruim je kamer op, dreigen: ruim je kamer op!! : uiteindelijk gebeurt dit eens, om vervolgens weer een aardbeving aan troep terug te vinden, verspreid over het gehele oppervlakte.

Ik ben heel blij dat Beer zich thuis goed kan vermaken maar de hobby van hem is wel behoorlijk papier verspillend.

Per week gaat er een propvolle vuilniszak uit vol met papiersnippers. Niet erg milieu bewust van ons.

Maar het idee om niet even op de bank te kunnen zitten met een boek, telefoon of de TV aan, lijkt me ook niet de optie.

Naast zijn bureau staat de vuilniszak en een andere grote shopper waarin hij die snippers kan gooien. Hij moet van mij ook gewoon zelf opruimen. Gewoon.

Maar hij doet dat gewoon niet.

Dus elke avond, als Beer zijn tanden aan het poetsen is, pak ik de bezem en veeg de vloer zo goed als schoon. Balend met tegelijk een gevoel van dat het gewoon zo is, zoals het is.

Naast het feit dat Beer al het gegil van mij binnen 10 minuten is vergeten, starten we daarna weer door alsof er niets is gebeurt.

Dat is dan wel weer het mooie aan Beer. Ik kan hem niet voorgoed zo verpesten dat hij later bij een psycholoog kan vertellen dat zijn moeder zijn jeugd totaal heeft verknipt.

Dat is dan wel weer gewoon fijn om te weten.

Toen ik net in mijn foto’s zocht voor een bewijs (vloer vol met papier) zag ik dat Beer doodleuk even bijna een half jaar aan foto’s verwijderd had. Ook uit de verwijderd map verwijderd. Gelukkig stonden ze nog in de importeer map maar ik verbied hem, straks als hij thuis is, nog op mijn laptop te zitten.

“Gewoon kappen Beer!!!!!”.

Zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X