skip to Main Content
Beers Wereld: Examen

Beers wereld: Examen

Het is nu zo dat ik elke dag precies 1 minuut voor 6 uur wakker word. De wekker geeft aan dat ik nog 15 minuten slaap kan pakken maar ik weet dat haasten met het ochtend schema voor Beer niet een goed idee is. Ik hijs me dus uit bed en merk dat Beer nog stil onder zijn dons ligt tot ik weer het vertrouwde: “Goeiemorgen” hoor, met nog even snel de cijfers die hij later vandaag wil hebben.

Ik probeer hem stil te laten zijn voor het zusje die vandaag kan uitslapen, wetend dat het toch niet helpt. Beers’ geluidenvolume lijkt de laatste weken echt uit de hand te lopen van ontploffing. Het is nu zo erg dat ik 3 deuren tussen hem en mij dicht wil doen om zo de constante geluidenstroom wat tegen te kunnen houden. Natuurlijk hoor ik hem nog om te kunnen controleren maar zo bespaar ik simpelweg gewoon mijn hoofd van overlopen.

Zie het als de emmer die bijna overloopt waar je continu iets uit laat druppelen voor wat meer ruimte. Die herrie van Beer doet figuurlijk een groot glas water in die emmer. Overlopen is niet erg handig omdat het mij zelf alleen maar nog meer stress geeft van woede die tegen een dikke Berenmuur terug kaatst. Ik houd er 2 bange honden aan over die op hun tenen lopen omdat zij het totaal niet snappen dat ik zo uitschiet naar Beer. Zij willen net als Beer dat de sfeer altijd veilig en neutraal blijft.

Altijd als dingen wat minder lekker gaan bedenk ik me suf hoe ik ze weer beter kan maken. Wel heb ik geleerd om een aantal dingen meer te laten gaan waar ik toch niet veel aan kan doen. of ik leg ze tegen tegen iemand aan die toch niet meer reageert omdat ik waarschijnlijk voor diegene te lang tegen dezelfde dingen aan loop. Vergelijk het met ouders van hele jonge kinderen die zo weinig slaap hebben dat ze even heel graag willen kunnen klagen tegen vriendinnen die het zelfde meemaken.

Nou heeft niemand in mijn zeer directe omgeving een kleuter van 18 die nog altijd het zelfde gedrag kan vertonen dus ben ik blij met een digitaal groepje ouders die elkaar een hart onder de riem steken vanuit herkenning en erkenning.

Ook probeer ik al ruim een jaar meer hulp in te schakelen. Zo heb ik een verhoging van de indicatie geregeld, een tweede logeerweekend die volgende maand gaat beginnen. Volledige dagbesteding, een GGZ die ambulant gaat helpen en een uitkering voor Beer naast het curatele gedoe. Achteraf kan ik zeggen dat het een behoorlijke moeilijk jaar is geweest. Toen Beer nog klein was, was het net zo zwaar of zelfs zwaarder maar toen had ik een omgeving die best veel begrip toonde en waar ik af en toe even tegen kon leunen voor steun. Nu hij 18 is geworden wordt Beer ineens als volwassen gezien en merk ik dit ook na klinkt in de algemene beschouwing van kinderen die volwassen worden. “Hij is nu toch echt een grote vent, toch?” “Ik denk dat hij er echt aan toe is om een volgende stap te gaan zetten hoor”. “Het is echt aan jou om het kind los te gaan laten, want het kind zelf zal deze keuze nooit kunnen maken”. The pressure..

Er zit overal een kern van waarheid in maar het gaat er om dat de regie wordt behouden door degene die op dit moment de zorg heeft. Dat ben ik, ook al is het vaak rete zwaar. Ik merk dat ik al 18 jaar leef met Beer alsof ik hem in bruikleen heb gekregen om zo goed en zo kwaad het beste te kunnen geven. Ik heb alleen een fout gemaakt om telkens mijn zorg als een soort toelatingsexamen te beschouwen. Alsof ik naar een cijfer aan het toewerken ben om uiteindelijk te horen dat ik het nu los kan laten. Maar wie geeft het cijfer?

Ik zie nu steeds meer helder in dat ik mezelf voor de gek heb gehouden. Dat het cijfer wat ik zo graag wilde verdienen recht voor me zit aan computer naar oude foto’s kijkend om oude picto borden op die foto’s te zien en te bedenken wat we die dag 13 jaar geleden hadden gedaan. Ondanks dat het cijfer in mijn hoofd vaak een onvoldoende laat zien naar de buitenwereld straalt Beer uit dat hij zelf vindt dat hij een 10 is.

Misschien wordt het tijd dat ik dat ook ga voelen en deze leeftijd van 18 ga gebruiken als een opstap om te zorgen dat die 10 langzaamaan ook buiten ons huis kan worden gegeven aan hem. Zonder tijdsdruk van wat ik denk te verwachten dat mensen vinden over ons.

Ook al vinden ze maar dat het te zwaar is, ik heb allang mezelf een 4 gegeven en veer weer terug voor een haalbare 7. Ik doe dan een paar deuren dicht en laat het los dat Beer steeds langer van huis is door de week, de taxi laat mij heus wel horen als hij zich los maakt uit de gordel ofzo. Ik merk het dan wel weer.

Ik bedenk hoe ik het thuis nog beter kan maken door leuke dingen zoals nieuwe meubels uitzoeken voor het zusje haar kamer waar ze wel nog even op moet wachten aar dat verhoogt de pret juist.Of dat ik nu steeds meer tijd overdag heb om te kunnen schilderen en te voelen dat mijn beroep niet alleen maar zorgmoeder is.

Ik kom steeds meer achter waar dat examengevoel vandaan komt en besef me dat het krijgen van een Beer er om gaat dat je net als alle andere ouders van je kind houdt en hem naar een volwassen leven begeleidt met liefde en begrenzing. Nee, 18 jaar is niet volwassen in Berenland. Wanneer dat wel is dat merken we dan wel weer. Relaxed.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Ik lees je blogs steeds met belangstelling en bewondering. Ieder stuk straalt zoveel liefde uit. Vandaag voelde ik een grote glimlach om mijn mond trekken toen ik de zin las over Beer die naar de buitenwereld uitstraalt dat hij zichzelf een 10 vind. Het feit dat hij dat vind en voelt zegt eigenlijk gelijk dat jij een 10 bent, dankzij jouw zorg en liefde voelt hij zich zo. En dat is geweldig.
    Hartelijke groet,
    Jessica

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X