skip to Main Content

Beers wereld: En ontspan..

Mijn hoofd draait overuren de laatste tijd om maar te achterhalen waarom meneer Beer zoveel herrie wil maken. Zo zeggen ze (de mensen die hier verstand van hebben) dat hij mijn spanning voelt, iets wat niet ondenkbaar is met die operatie straks, het 2 x logeren wat mislukte en de vraag om medicatie die nogal vertraging oploopt.

Zo weet ik uit ervaring dat als je haast hebt en je wilt dat je hond even snel gaat plassen en poepen in de korte wandeling, die door jouw stress dus juist niet gaat plassen en poepen. Zou Beer net als honden een ingebouwde antenne hebben die al mijn stress oppikt en lam legt? Ik vind het nogal een grote verantwoordelijkheid om er boven op te moeten dragen en probeer toch maar mijn stress te verlagen als hij overdag naar zijn dagbesteding is.

Zo ging ik laatst na jaren weer eens onder een zonnebank liggen. Niet om bruin te worden maar om het idee te hebben dat elke straal licht mijn brakke lijf zou kunnen verwarmen en lichter willen maken. Het was heerlijk, die 18 minuten maar zodra Beer de deur binnen liep, die middag, vervloog die nieuwe mini energie weer het raam weer uit. Of ik brand mijn diffuser thuis met rustgevende olie waarvan ik weet dat die niet even gelijk de honden vergiftigt. Ik wil ook wel eens eerder op de dag Netfix aangooien om te verzanden in een nieuwe serie die ik meditatief volg.

“Beer is nogal verbaal aanwezig” hoor ik vanuit de dagbesteding en het oude logeerhuis waar hij laatst weer een weekend mocht komen en dat was nog vriendelijk bedoelt. Een taxichauffeur die onze vaste gister eenmalig verving bevestigde mijn claim van die ochtend dat hij een nogal lawaaierig iemand zou gaan vervoeren die dag, terwijl ik hem wat tips mee gaf om dit ergste lawaai te kunnen voorkomen.

“Nou, je had geen woord gelogen!” Kwam hij snel even half in de deur hangend vertellen toen er een toeter klonk van de auto die achter zijn bus moest wachten.

Beledigd was ik zeker niet, balen natuurlijk wel maar ik ben tegenwoordig meer bezig met bewijzen te verzamelen dan mijn kop in het zand willen steken. Iedereen die buiten mij om blootgesteld wordt aan de toenemende geluiden van Beer kan een bewijs leveren om die proef medicatie alsnog te kunnen opstarten.

Naast een behoorlijke lijst van elke alternatieve manier van aanpak van ontstoringen in vaccinaties tot diëten zonder gluten, melkeiwitten of suikers, ik heb ze allemaal meermalen een kans gegeven. De grootste invloed, moet ik helaas concluderen, is toch wel de mentale gezondheid van mij. Als enige zorgverlener/moeder. Ik weet dondersgoed dat mijn stress niveau omlaag moet gaan en ik werk daar fulltime aan. Wat wel best een beetje lastig is, is dat het zowat onmogelijk is om dat niveau laag te kunnen houden als je continu wordt belast met die geluiden die zo hard kunnen zijn dat ze dwars door alle slakken heen gaan in je middenoor. Geen exemplaar is daar meer tegen opgewassen denk ik.

Ik las laatst dat steeds meer mensen psychische en medische klachten krijgen door een bromtoon die zij alleen kunnen horen. Dat zegt genoeg over de tonen waar ik mijn gehoor voor moet afsluiten en alle ramen en deuren moet dichthouden zodat we hier nog lang kunnen blijven wonen. Ik bedenk me elke dag hoeveel geluk we hebben om geen zeik buren te hebben voor de verandering. In voorgaande huizen zou ik allang de rijdende rechter op mijn stoep hebben staan met minstens 1 zeurende buurman of buurvrouw. Laten we zeggen, het zijn er veel geweest in onze zoektocht naar een rustige plek. Zo hield er eentje een duur huisnummer die van ons balkon naar beneden was gevallen in haar tuin als bewijsvoering aan, stel dat ze die op haar hoofd had gekregen. Een ander belde aan bij een fit die Beer kreeg met de vraag of hij de politie moest bellen of veilig thuis terwijl ik juist rustig moest blijven om Beer uit zijn gegil te kunnen krijgen.

Of de leukste toen Beer heel klein was die met een getergde blik telkens aanbelde omdat ze relatieproblemen kreeg met haar man vanwege het voortdurende geloop van Beer boven haar hoofd met dikke lagen tapijt met dempende extra lagen. Ook een buurvrouw die vond dat ik de muziektherapie van Beer niet op haar vrije woensdagmiddag moest inplannen… Ik geef ze ook geen ongelijk want het vergt nogal veel kennis, begrip en empathisch vermogen om met dit muzikaal geweld van je buren om te kunnen gaan maar niemand van die buren had door dat Beer dit nooit expres aan het doen was om hun dwars te kunnen zitten. Zo moet ik dit nu ook blijven zien, hij doet het niet expres.

Gisteravond en vanmorgen heb ik maar weer een verandering in mijn aanpak uitgeprobeerd. Ik merkte dat Beer weer een tandje harder aan het schreeuwen was en besloot niet meer uit onmacht op het laatst terug te gaan schreeuwen, wat toch niet helpt. Ik liep dus meerdere keren naar zijn kamer en zag dat hij gezellig op bed met een lege DVD van Thomas en zijn vriendjes hard zijn cijfers aan het opschreeuwen was. Zo begon ik rustig met een lage stem en herhalend ook te zeggen dat hij moet ophouden met schreeuwen. Ik hoorde hem ja zeggen en nog wat dingen over lawaai stop, waarna ik nog een keer of 3 terug moest komen tot het tijd was dat we naar bed gingen. Zo pakte ik het ook vanmorgen aan en ik kreeg een beetje het idee dat hij in plaats van schreeuwen dan meer op en neer ging springen. En liever dat zonder onderburen dan schreeuwen. We gaan het dus maar weer meemaken als hij in de namiddag weer thuis wordt afgezet.

En weet je wat gek is, dat ik nu het zo oplopend rot is de laatste tijd met alles er op en er aan dat ik nog meer de liefde voel stromen naar Beer en zijn zusje. Alsof ik door een groter iets met een bak liefde wordt ingegoten, juist om alles overeind te kunnen houden met een sterker wordend gevoel van hoop en kracht. Dat alles straks wel weer beter gaat worden, zoals dat altijd al is gegaan, altijd.

Beers moeder

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X