Beers wereld: Emoties kunnen uiten

Voor iemand die zelf bijzonder zuinig is met emoties, kan je bij Beer wel die emoties waarnemen die belangrijk zijn. Blijdschap zie ik als hij zijn gewenste cijfer koopt in de winkel en ik zie het als hij huppelend voor mij uit door het bos gaat. Nu ik dit stukje schrijf hoor ik hem een liedje zingen wat mijn vader vroeger zelf had verzonnen en wat ik door heb gegeven aan Beer. Ik denk dat hij blij is nu hij dit liedje zingt terwijl hij op de trampoline in de tuin aan het springen is.

Een andere goed zichtbare emotie is toch wel angst. Eigenlijk kan je wel zeggen dat Beers’ leven verweven is van angst dat zijn schema in gevaar loopt. Angst dat hij daarom niet op tijd bij de winkel kan zijn voor een cijfer. Maar de grootste angst voor hem is wel hoe ik me voel. Ik denk dat hij erg goed in de gaten heeft dat ik niet alleen zijn verzorger ben maar ook zijn spreekbuis en vooral de gene die het mogelijk maakt die cijfers te kunnen bemachtigen zodat de structuur nooit afwijkt en hij zich totaal wanhopig voelt in de boze, enge buitenwereld. Misschien zien mensen Beer wel als iemand die in zichzelf gekeerd is, het liefst alleen. Het is dat ik weet dat Beer niet alleen wenst te zijn maar voor een buitenstaander lijkt het wel zo, wat de wereld voor mensen met autisme denk ik alleen maar meer geïsoleerd maakt omdat ze zo moeilijk uit kunnen leggen dat zij net als wij behoefte hebben aan contact.

Mijn belangrijkste taak om het leven van Beer zo makkelijk mogelijk te maken is om zelf mijn emoties in bedwang te kunnen houden. Ik heb wel eens vaker het woord ‘robot’ gebruikt. Nou, inderdaad ziet Beer mij het liefst als een robot die altijd voorspelbaar gedrag vertoont zonder emotie. Dan pas voelt hij zich minder angstig en kan hij de dagen makkelijker door komen. Wil het nou net dat deze periode zo ontzettend anders is waardoor ik telkens enorm wisselende emoties waarneem bij mezelf van aan de ene kant frustratie, dat er vanuit de instelling nul communicatie is wanneer ze weer aan Beer denken voor het beginnen van dagbesteding en logeren. En daarnaast een gelatenheid in emotie door het maar aannemen dat alles vanzelf gaat lopen en dat ik er geen invloed op kan uitvoeren. Als ik ook maar 1 emotie uit dan gaat een dag 10 keer moeilijker met Beer dus stapel in emoties maar weer op wat zich gaat uiten in een enorm vermoeid gevoel.

Dan is er naast Beer ook nog een zusje van 12 die door de Corona vakantie met online school behoorlijk achter is geraakt, wat begrijpelijk is voor een kind wat net was begonnen aan de eerste klas middelbaar onderwijs. Dat ze een moeder heeft die het werk alleen uitvoert wat normaal door een hele instelling aan begeleiders wordt aangevuld is ook een dingetje. Dus is het begrijpelijk dat ik naast die ene extra dag school er graag meer bij zou hebben gehad voor wat hulp. Dat duidelijk maken bij een puber met een sterke eigen wil is niet als een robot gegaan helaas. Een bak aan frustratie kwam er uit bij mij toen ik merkte totaal geen indruk op haar te kunnen maken met mijn opvoed preek. Beer stond te krijsen in de tuin terwijl zijn zusje en ik stonden te schreeuwen naar elkaar in haar kamer. Alles wat ik had opgebouwd aan rust bij Beer was weer voor een dag uitgewist ( wat een geluk is dat hij nu met medicatie 1 dag nodig heeft en het er vroeger voor de medicatie makkelijk 3 waren).

Gister bekeek ik met een half oog een minister president die duidelijk met tegenzin aan het volk verklaarde dat ze weer op vakantie mogen. Ik bedacht me dat ik al 10 jaar niet over de grens ben geweest. Ook dacht ik aan al die mensen die zich zo achter gesteld moeten hebben gevoeld dat ze even een paar maanden van hun leven in huis hebben moeten blijven omdat ze de gedragsregels moesten naleven. De boze mensen van de horeca, de boze mensen in de cultuur. De boze ouders die hun kinderen niet mochten bezoeken die in een instelling wonen en de boze kinderen die hun ouders niet mogen bezoeken die alleen in een slecht geventileerd tehuis opgesloten zitten om corona te kunnen krijgen. Ik begrijp ze allemaal maar ik heb geen ruimte meer over om mij hier ook mee te moeten bezighouden.

Ik bekijk met angst en woede de demonstraties in Amerika over het onrecht wat mensen wordt aangedaan omdat ze een andere huidskleur hebben en voel geen woede voor die mensen die massaal op de Dam hebben gestaan. Ik merk eerder juist een gevoel dat ik benieuwd ben naar de uitslagen over een paar weken of er daadwerkelijk meer besmettingen zijn opgelopen door niet die irritante 1,5 meter te hebben nageleefd.

Stel er komen geen nieuwe besmettingen bij dan vraag ik me af waarom de verpleeghuizen en instellingen nog altijd de rem er op hebben staan. Dan moeten ze wel de dagbesteding open gaan zetten om eindelijk eens alle Beren die thuis wonend zijn weer aandacht te kunnen geven. Zij hebben geen extra aandacht gekregen met mini concerten in de tuin of gratis dozen met puzzels en speelgoed wat aan de deuren is afgegeven. Zij hebben het alleen te doen met hun ouders die straks behoorlijk zwaar overbelast zijn en zich afvragen of het ooit nog wel oké is om ze uit huis te plaatsen in een grote instelling die totaal hun eigen weg volgt zonder na te denken over wat per persoon op maat goed is en niet luisteren naar wat de ouders van hun cliënten wensen.

En dus ook die cliënten die nog bij hun ouders wonen omdat hun ouders hebben gekozen ze na hun 18e nog even thuis te laten wonen zolang dat nog goed gaat. Die cliënten die niet bewoners zijn maar alleen dagbesteders en logeergasten moeten al hun zorg al buiten de instelling zelf regelen dus bedacht de instelling blijkbaar dat hun ouders hun werk wel even ongevraagd voor onbepaalde tijd zonder goede communicatie over kunnen nemen.

Ik benijd al die mensen die massaal de straat op gaan om te demonstreren en hun woede te kunnen uiten. Door het samenkomen en samen sterk staan. Misschien moet ik als ik Beer goede oordoppen geef ook maar eens even heel hard ergens gaan staan gillen.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top