skip to Main Content
Beers Wereld: Een Soort Kleine Autisme Check

Beers wereld: een soort kleine autisme check

“Wanneer kwam je er achter dat Beer autisme zou hebben?”
Dat is een vraag die zeker wel een stuk of 100 keer voorbij is gekomen van bekenden maar ook onbekenden in de speeltuin, school en vele verjaardagsfeestjes.
De vraagsteller is vaak een moeder met een klein kind of baby. Meestal zijn ze gewoon benieuwd maar ook willen ze vaak even afstrepen dat er met hun kind niets aan de hand is.
Een soort kleine autisme check.

Het is wel eens voorgekomen dat mijn ingebouwde autisme radar afging bij speeltuinen of feestjes maar dan ging ik niet gelijk daar over beginnen, alsof je zelf een wetenschapper bent in autisme.
Een gevoel hoeft niet altijd de waarheid te zijn.

Zo had ik aan de rand van een zandbak lang geleden, terwijl Beer mooie srakke cijfers in het zand tekende een “gesprekje” met een jochie van 6 die mij even haarfijn ging vertellen hoe een grasmaaier er van binnen uitzag. Daarna ging hij verder over zijn verzameling van stenen en dinosaurussen.
De informatie werd op mij afgeschoten door dat kleine ventje zonder pauze of de behoefte aan feedback.
In mijn toen verse autisme – moeder brein gingen 10 alarmbellen af terwijl ik hem complimentjes gaf over hoe slim hij was en hoe knap dat hij dat allemaal wist!

Met de jaren is mijn radar wat minder heftig geworden omdat ik denk dat het ouder worden van Beer en de acceptatie van het autisme groter is geworden.
Ik ben er niet meer zo mee bezig en vind het gewoon normaal als Beer voor me uit door het bos rent terwijl hij harde geluiden maakt die elke vogel doen opvliegen uit hun boom.
Ik kijk niet meer op van starende mensen als ze hem zien met een enorme gouden opblaas 2 in een speeltuin vol met kleine kinderen.
Wel voel ik een grenzeloos onbegrip voor volwassenen die Beer met een blik van angst en afgrijzen aanstaren.
Ik kan het dan niet laten om iets te zeggen zoals “Hij heeft gewoon autisme hoor mevrouw, dat is niet eng!”.
Maar meestal zeg ik dat hij bij mij hoort als ik aanvoel dat er angst heerst in een situatie bij mensen.
Ik ben er in elk geval niet meer van slag van.

En, hoe kwam ik er achter dat Beer autisme zou hebben?, ik vertelde verder in zo’n gesprekje tussen de taart, balonnen, limonadade en gillende kinderen.

Toen Beer 8 maanden was kreeg hij vreselijke oorontstekingen die niet weg gingen. Hij had veel pijn en hoge koorts. Met 12 maanden kreeg ik van mijn moeder en zus hun vermoeden te horen dat er iets met Beer aan de hand kon zijn.
In eerste instantie geloofde ik hun niet. Ik verweet de oorpijn dat hij geen woordjes gebruikte en dat hij gewoon niet goed in zijn vel zat, hij was half doof, toch?
Ik dacht dat hij een genie was die het gewoon erg prachtig vond hoe een hekwerk met die strakke lijnen was gebouwd, zie je nou wel; hij wordt architect, hij wil alles van dichtbij observeren.
Achteraf toen ik Beers’ zusje kreeg merkte is het verschil. Een wereld!
Ik had een kleine baby van 6 weken in mijn armen die op mij reageerde, ze volgde mij in de kamer vanuit haar wipstoeltje. Ze was simpelweg aanwezig.

Beer was kampioen in het hangen in mijn armen. mensen vergeleken hem wel eens met een zak aardappelen als ze hem optilde.
Ook werd hij als baby vaak boedha genoemd vanwege zijn vredige blik in het niets. Als iemand zijn aandacht wilde, hij was ook gewoon een extreem mooie baby, reageerde hij niet of duwde dat gezicht met zijn voet de kar uit.
Ik begon excuses te bedenken voor de omgeving; hij is ziek, net wakker, oorontsteking etc.
Beer had geen rem met voedingen en ik kreeg het gevoel dat ik leeggezogen werd.
Ook ging hij niet gewoon met speelgoed spelen maar legde auto’s op een rijtje en hij kon tollen met duplosteentjes.
Hij hield speelgoed met geluid dicht tegen zijn oor aan en herhaalde dat muziekje tot ik er stapelgek van werd.
Hij liep op zijn tenen en maakte sprongetjes terwijl hij zijn handen wild fladderde voor zijn ogen.
Hij maakte veel geluiden waarvan ik het bestaan niet wist en hij sleepte een kapotte plastic zeef overal mee naartoe alsof het een knuffel was.

Na die eerste stap in de richting van autisme viel het ene kwartje na het andere samen met een overheersende pijn van angst en verdriet.
Gelukkig kreeg ik een soort handleiding van verklaringen waarom Beer gedrag liet zien wat ik niet kon rijmen.
Maar ik kon wel verder en ik kon er voor gaan zorgen dat hij vooruit ging en op een plek kwam waar er hulp en kennis van autisme was.
het gevoel van angst en verdriet heeft al lang plaats gemaakt voor trots en begrip.
Natuurlijk zijn er dingen waar ik ook nog steeds grip op wil krijgen bij Beer. Ik heb nu geleerd dat ik mezelf even uit zo’n situatie moet halen, afstand nemen voor ik mezelf gek maak.

En voor die moeder, heel soms een vader, in zo’n gesprekje zou ik zeggen dat als je een onderbuik gevoel hebt van dat er iets niet klopt, wees niet bang maar zoek het uit.
Ga na wat er niet klopt en vraag hulp.
Je kind zal niet gelijk een label krijgen maar jij krijgt hulp om bepaald gedrag te leren begrijpen. En als het geen autisme is of iets in het spectrum dan heb je er wel alles aan gedaan om er voor te zorgen dat jouw angst weg is genomen en kan je verder met het begeleiden van je kind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X