skip to Main Content
Beers Wereld: Corona Dingen

Beers wereld: Corona dingen

Als je al heel lang zo leeft dat je de meeste enge dingen voor kan zijn of weg kan nemen bij je kind met ernstig autisme en een verstandelijke beperking, dan zijn deze tijden van Corona-angst niet echt een uitdaging.

Angst controle houd doorgaans in dat je zorgt dat ballonnen niet ontploffen wanneer je in de feestwinkel bent. Als dat wel het geval is dan zorg je dat je je kind rustig toespreekt, desnoods om laat draaien en de focus op iets anders legt door afleiding en alternatieven aan te bieden.

Ook moet je ten alle tijden zorgen dat je zelf vrij bent van kwaaltjes zoals hoofdpijn, griep en het ergste: buikgriep, want zie maar eens te vermijden dat je moet kotsen of diarree hebt. Zelfs gebroken enkels kunnen je niet kapot krijgen zolang alles maar door kan blijven gaan. Je moet klachtenvrij zijn om zorg te kunnen dragen dat schema’s veilig door kunnen blijven gaan en er niemand uitvalt die een groot gevaar zou kunnen opleveren voor diegene wiens leven al bestaat uit angst.

En dan was er een virus wat nieuw is en zorgt dat de hele wereld zich moet aanpassen om te het voor te kunnen zijn dat er niet teveel mensen om zullen waaien. Wij, de verzorgers van Beren, die experts zijn in angst- management, werden hard geconfronteerd met het kunnen gaan instorten van de veilig gemaakte wereld om hun kind heen. De dagbesteding kan ineens weken dicht gaan. Taxichauffeurs die niet meer zullen rijden. Logeerhuizen met gesloten deuren en dan je kind rustig thuis zien te houden die totaal niet begrijpt waarom hij niet zijn schema zou kunnen afmaken. Jij die als een alleenstaande instelling elke vorm van zorg 24/7 uur zonder personeel moet overnemen.

Dus ik besloot na 5 weken van thuisisolatie met mijn gipsen poot de Appie app te openen om weer de wekelijkse boodschappen te kunnen doen. Dat lukte pas de volgende ochtend om 6 uur en de boodschappen komen pas over 6 dagen tot aan de deur en niet in de keuken waarna de bezorger waarschijnlijk hard weg scheurt in zijn vrachtwagentje. Ik bedacht hoe ik dat op een pijnlijk been, hopelijk dan net uit het gips of in loopgips, ga klaarspelen maar ik liet me niet bang maken. Daarom trok ik gister mijn beenkruk aan met een pannenlap als bescherming voor mijn knie en een rugzak met extra tas daarin op mijn rug en liep voorzichtig naar 2 winkels voor cijfers die ik in tijden van nood in huis houd om Beer te kunnen blijven bedienen. Een echte ramp zou zijn als er geen cijfers meer gekocht kunnen worden vanwege thuis moeten blijven of ze gewoon niet meer in de la hebben liggen. De feestwinkel eigenaresse vertelde me dat ze het erg rustig hebben nu er niemand meer feest durft te vieren. Ze grapte dat als wij Corona gaan krijgen zij de cijfers wel thuis komt brengen voor Beer, zij begrijpt ons.

Daarna ging ik vol goede moed, mijn best doen om dapper te blijven door een onzichtbare lucht vol met enge Corona deeltjes met mensen die liepen te zeulen met pakken WC papier, naar de supermarkt. Het viel me op dat de sfeer bijna gemoedelijk was met blikken naar elkaar van begrip en samenhorigheid. Het inslaan van rantsoen in deze tijden van het einde der wereld waarin alles dicht gaat en iedereen dood.

Ik moest kiezen tussen zakken chips die Beer graag eet en WC papier dus koos ik voor chips. Anders lukte het natuurlijk nooit om rechtop te kunnen blijven staan met die zware rugzak en een hand op dat been met tas met chips en in mijn andere hand de kruk.

Thuis gekomen checkte ik elk half uur mijn mail naar berichten van de dagbesteding, taxi of logeerhuis maar er kwam niets behalve een mail over het gedrag van Beer die ochtend. Hij kwam erg onrustig uit de taxi en gilde erg. zou de verhoogde noodzakelijke medicatie dit veroorzaken of was er toch iets gebeurt in de taxi… we zullen het niet weten, bedacht ik me.

Het zusje kwam uit school na eerst met een vriendinnetje naar de stad te zijn geweest. De laatste 2 uur viel uit en een lerares was volgens haar doodsbang voor elke leerling die moest niezen of kuchen. Op de tafel had ik maar een fles desinfecterende handgel gezet die ik wonder boven wonder nog kon kopen die dag. Verdere bedacht ik me dat ik niet veel meer kon doen dan ik al deed en gaf ik Beer wat gel in zijn handen om snel tegen elkaar te wrijven toen hij die middag thuis kwam. Ik stopte een thermometer in zijn oor en door zijn gegil heen van ‘niet ziek!!!!’ , zag ik dat hij inderdaad niet ziek was.

Ik deed verder mijn best niet al te veel nieuws van bijna euforische aard van de media ( eindelijk gebeurt er iets spannends!) te lezen of te bekijken of er kwam via de app wel een bezorgd bericht of ik wel alles er aan doe om te voorkomen dat we er allemaal er aan gaan. Help in deze tijden de mensen die het nodig hebben las ik ook.

Al met al is het een interessante tijd. Alsof mensen ineens meemaken waar wij mensen met een Beer in huis al jaren mee leven. Angst dealen en angst voorkomen. En vooral zorgen dat je blijft relativeren, glad strijken en als belangrijkste, blijft staan.

 

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X