skip to Main Content
Beers Wereld: Concencus Ernstig Probleemgedrag

Beers wereld: Concencus Ernstig Probleemgedrag

Het was een bewogen weekje weer.

Ik kreeg per email een uitslag van een onderzoek van een gedragswetenschapper van de instelling waar Beer stage loopt en logeert.

CEP (Consensus Ernstig Probleemgedrag) heet zoiets, om te onderzoeken of er niet een ander behandelplan of verhoging van het zorgbudget kan worden aangevraagd voor Beer.

De aanvraag van mijn kant kwam ergens in augustus vorig jaar dus ik was het al een beetje erg vergeten dat ze die test ook daadwerkelijk hadden afgenomen.

Ik opende de mail en las zonder waarschuwing de verslagen door. Wat ik kreeg te lezen loog er absoluut niet om.

Ik zag allerlei cijfers waarvan de meesten een 4, 5 of een 6 waren. Beer kwam er niet erg rooskleurig van af met zijn probleemgedrag.

Het gedrag vormt een ernstig gevaar en bedreiging voor zijn eigen ontwikkeling. Het gedrag is anderszins onhoudbaar. Ook voor anderen en voorwerpen in zijn omgeving. In gedachten zag ik rond vliegende stoelen en kapot gesmeten tafels.

Het zal nooit echt wennen om voor de aanvraag van zorg en budget alles keihard te moeten noteren waar een probleem ontstaat vanuit de beperking of stoornis.

Ik heb mijzelf al snel aangeleerd vanuit een positieve insteek naar Beer te kunnen kijken. Noem het een overlevings strategie of gewoon moederliefde.

Het dubbele is dat hij door die uitslag uiteindelijk naar een hoger pakket kan gaan waar nog meer zorg van kan worden ingekocht. Dat is dan wel weer mooi maar ergens bekruipt me een rot gevoel dat het ernstige probleemgedrag juist komt door Beer in een groep te plaatsen waar er verwachtingen zijn en andere cliënten, zoals ze worden genoemd. Beter kan ik hem zolang mogelijk blijven beschermen, zegt mijn gevoel.

Ik kreeg ook nog een kleurig foldertje van de gemeente, tussendoor met de tekst: Regel je shit!

“Hoera, jij wordt bijna 18 jaar! Je moet dan een aantal zaken zelf regelen met deze checklist”. (Jippie).

Blijkbaar denken ze dat het er allemaal zeer gewoon aan toe gaat hier, ondanks het speciale onderwijs en de Wet Langdurige Zorg. Beer is inmiddels ook aangemeld voor dienstplicht. Ik vind het wel hilarisch allemaal.

 

En dan kwam er ook het moment dat we naar de rechtbank op bezoek mochten voor de aanvraag onder curatele stellen voor Beer. Hij had een week geleden “rechtbank” in de computer gegoogled en vond het erg grappig en leuk dat we een afspraak hadden. Zo hoorde ik hem gniffelen tenminste. Hij huppelde voor mij uit naar de ingang waar het poortje stond met de bakjes en 2 beveiligers.

Ik had van te voren Beer zo goed mogelijk proberen te vertellen wat er zou gaan gebeuren.

Bij het poortje pakte ik uit zijn zakken 2 propjes papier en een stift.

Het was nog even onduidelijk of hij wel of niet zijn jas uit moest doen maar door het poortje gaan ging makkelijk en soepel.

Ik liet hem op het liftknopje de 1 indrukken en vertelde dat we naar de wachtruimte C moesten zoeken.

Na een paar minuten werden we binnen geroepen waar een mevrouw de rechter zat met haar zwarte jas. Naast haar de meneer de griffier die achter een computer verscholen zat en in een hoekje zat een mevrouw waarvan niet duidelijk was wie ze was en wat ze daar deed. Ze lachten allemaal wel vriendelijk.

 

Beer ging naast mij zitten en zei nog even snel dat hij de kaart 2 wilde na de rechtbank en dan naar stage.

De rechter mevrouw vroeg of ze Beer direct kon aanspreken en ik zei dat ze het natuurlijk mag proberen.

“Beer”, zei ze: “je wordt bijna 18 jaar. Je ouders willen graag voor altijd voor je blijven zorgen, vind je dat goed?”.

Ik keek verwonderd met een gevoel van trots en liefde naar Beer die wat glazig langs de mevrouw de rechter heen keek maar hij antwoordde precies op het moment dat er een antwoord moest komen met een”jah”.

Misschien dat ze nog wat had gezegd maar ik was alleen maar bezig in te zien op dat moment hoe absurd en gek het eigenlijk was dat zijn vader en ik daar zaten met Beer die volgens mij alleen maar bezig was met na die rechtbank, de kaart 2 krijgen.

 

Na 5 minuten liepen we langs het poortje weer naar buiten, op weg naar de kaartenwinkel.

Ik heb Beer 5 keer gezegd dat ik erg trots op hem was. Ik vroeg of hij de rechtbank leuk vond. Hij zei “jah”.

En zo ging het gevoel van afschuw en angst na de uitslag van die CEP score weer naar een ver achter gelegen donker gebied waar meer van die onderzoeksresultaten en testen zijn opgeborgen. Met een dikke laag eelt en ervaring om het te kunnen verdoezelen.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X