skip to Main Content
Beers Wereld: Cijferkoopafkickverschijnselen

Beers wereld: Cijferkoopafkickverschijnselen

Het lijkt er op dat de “cijferkoopafkickverschijnselen” behoorlijk heftig zijn voor Beer.

Tegelijkertijd word ik in mijn gevoel van de ene kant naar de andere kant gesleurd in op willen geven en doorzettingskracht. Want, een huilende Beer vind ik op nummer 1 staan op gebied van pijn. Een felle scherpe pijn voel ik als ik zijn onmacht zie en voel.

Ik kan hem niet uitleggen dat ik niet meer 5 dagen per week met hem langs een winkel ga voor een cijfer. Voor Beer is het een onbegrijpelijk stap die aanvoelt als onrechtvaardig en naar. Waarom mag ik niet meer ook op maandag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag iets uitzoeken?! En nu weer alleen op dinsdag en zondag?

De grote schuldige in dit hele verhaal ben ik. Ik. En ik.

Maar het lastige is dat ik het deed om Beer te belonen en meer flexibel te maken voor de overgangen van huis naar een winkel of van school naar de tandarts, noem maar alle gebeurtenissen op die weg zijn uit zijn veilige omgeving.lidllid

Het is wel waar dat Beer door het kopen en bedenken van zijn cijfer/letter reeksen flexibeler is geworden in de zin dat hij overzicht kreeg in de dagen van de week en welk doel deze dagen hebben: schooldagen tussen de stagedagen betekent het uitzoeken van een cijfer na school.

Maar dan komt er weer een kerst, voorjaar, mei of zomervakantie en ik moet Beer zelf heen en weer rijden naar zijn stage waar dan de Lidl naast zit waar ze nu van die handige en goedkope zaaizakjes hebben voor moestuinen waar een cijfertje op staat.

Beer is net zo blij met een zakje van 30 cent als met een duur huisnummer van emaille die 18 euro kost.

Ik zag het kwaad er niet snel genoeg van in en wilde handigheid combineren met feiten (Beer ophalen en boodschappen in 1 keer).

Beer bedacht natuurlijk dat hij de dagen na zo’n vakantie ook na het thuis brengen van de taxi wel eventjes langs de winkel zou kunnen lopen…. de feestwinkel en de Hubo zitten om de hoek!

Ook denk ik dat iedere ouder van een kind met autisme behoorlijk ver kan gaan met dingen aanschaffen die hun kind blij maakt. Ieder kind wil je blij maken maar een kind met autisme is maar met heel specifieke dingen blij. Hun spelgedrag is dermate verstoord en verbeeldend spel kunnen ze al helemaal niet goed uitvoeren.

Het nadoen van andere kinderen door ook net te doen alsof ze de pop een badje geven of vadertje en moedertje spelen zit, er bij de meesten niet in. Dat ze met voorwerpen die niet bedoeld zijn om te spelen zo goed uit de weg kunnen zegt genoeg.

Toen Beer vroeger blij werd van Thomas de trein, Bob de Bouwer en de Teletubbies was dat voor mij een reden om een groot deel van mijn geld hier aan uit te geven. Hij zette de treintjes op een lange rij en het leek niet echt op spel. Maar toch zag ik hem soms scenes naspelen uit de vele DVD’s van zijn vriendjes. Een heel klein stukje vooral waar een treintje van de rails op een berg naar beneden zou vallen werd honderden keren uitgespeeld.

Hij gebruikte stemmetjes die erg leken op de voice – over stem, nu nog hoor ik hem vaak praten als Erik de Zwart die de Thomas de treinfilmpjes inspreekt.

Als hij verdrietig is hoor ik hem TikTak filmpjes kijken met dat typische tingelslaapmuziekje en “Slaap lekker Rollie, slaaplekker Muck” zegt hij na van Bob de Bouwer als uiting van zijn geheime verdriet (ik kan tot mijn grote frustratie nooit peilen waar hij nou echt verdrietig van wordt, helaas…).

Dus hoever wil je gaan om je kind dat te kunnen geven wat hij nodig heeft en graag wil, zonder dat het uit de hand gaat lopen. Verwennen is, denk ik, echt anders bij mensen met autisme, Als ik bijvoorbeeld Beer alleen cadeaus geef als hij jarig is, dan verwacht hij ook geen cadeautjes op andere dagen van het jaar. Het is dat ik die cadeautjes heb ingezet om bepaald gewenst gedrag te belonen bij hem en dus de verwachting bij hem is gevoed door het geven van die cadeautjes. Hij verbindt dat aan bepaalde dagen en gebeurtenissen. Als ik dat ga weghalen vorm ik onzekerheid bij hem en wil dat niet zeggen dat hij zich verwend gedraagt door ongewenst gedrag te vertonen.

Ik hoor nog altijd mensen praten over vrienden die een (klein) kind hebben met autisme; “vind je het gek dat het zo moeilijk gaat” zeggen ze vaak, “ze geven dat kind werkelijk alles wat hij wil! Ze verwennen hem gewoon. Als hij een weekje bij mij zou zijn dan weet ik dat wel te veranderen, hoor!”.

Het mooie was dat Beer de afgelopen dagen toch ergens in zijn grote berg cijfers een stickertje vond dat hij plechtig meenam in zijn hand naar stage in de taxi.

Dat hij zelf een oplossing zoekt om de leegte op te kunnen vullen met cijfers die hij al bezit vind ik bijzonder knap van hem.

Zaak is dat ik het nu vol ga houden en even de boodschappen moet doen zonder Beer. Weghouden van verleidingen en cijfers.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X