skip to Main Content
Beers Wereld: BMR Prik

Beers Wereld: BMR prik

Terwijl er steeds minder mensen geloven dat de BMR vaccinatie toch echt geen autisme kan veroorzaken is het bijna onmogelijk om bij een persoon met autisme die prik daadwerkelijk zonder problemen te kunnen zetten.

Zeg maar onmogelijk.

 

Beer was pas 6 weken oud toen hij gelijk maar even alle eerste prikken in zijn mollige beentjes geprikt kreeg. Daarna was het altijd vervelend en naar maar het lukte, met wat moeite.

De 9 jaar ronde heb ik een paar jaar uit gesteld omdat Beer toen erg vaak ziek was van de astma.

Toch is het me gelukt via de huisarts hem te laten prikken maar ik ben bang dat nu hij bijna volwassen is, hij toch slimmer is geworden en eieren voor zijn geld kiest.

 

Een tijdje geleden las ik over de meningokokken prik en wat die enge ziekte kan veroorzaken bij jongeren. Ik heb niet meteen de huisarts gebeld voor een shot maar besloot de oproep maar af te wachten.

Ik schoof de angst voor wat er komen gaat ergens op een plekje in mijn achterhoofd en bedacht dat het als magie ook wel eens allemaal mee zou kunnen vallen.

Beer is gezond nu, eet en slaapt goed dus een klein risico te kunnen afstrepen leek me wel de moeite waard.

Wel heb ik onderzocht wat het minste stress zou kunnen opleveren (aparte ruimte in de gymzaal, toch bij de huisarts) en koos voor de aparte ruimte in de gymzaal.

 

Ik heb ‘Beer prik halen’ in mijn agenda getikt op mijn telefoon, wetend dat Beer die in de auto altijd uitpluist. Dus toen de vraag kwam wat Beer prik betekende heb ik hem zo goed als mogelijk proberen uit te leggen wat de bedoeling was.

Ik koos om eerlijk te zijn, de prik doet eventjes pijn maar is snel gezet als je rustig blijft zitten. “Kijk, Beer, in je arm, prik en daarna mag je naar de feestwinkel”. Dat was natuurlijk wel een leuke gedachte dus begon hij die prik te verbinden met een bepaald cijfer wat hij kon scoren. Nu hij op cijfer rantsoen zit neemt hij het erg graag van.

 

Toen was het dan de beloofde dag. Ik haalde hem zelf op van zijn stage en de onrust groeide in de auto waar het langzaam aansluiten was in de file op weg naar de gymzaal.

Ik denk dat die prik het minst belangrijk was want wat er na kwam deed het hem meer, bij Beer.

Aangekomen liep hij resoluut voor me uit naar binnen waar ik iemand aansprak zodat we zonder te wachten werden meegenomen naar een achterin gelegen stukje, met blauwe schermen afgeschermd van de hokken waar meerdere pubers tegelijkertijd een prik in hun arm geduwd kregen.

Een jonge jongen gaf Beer een ferme hand en bracht ons naar een dokterstafel bekleed met papier.

Hij noemde zichzelf de dokter en vroeg om de kaart die ik in mijn hand had.

“Ga daar maar alvast even liggen, Beer” zei hij hoopvol en liep vervolgens weg om een stempel op de kaart te laten zetten, iets wat ik eigenlijk had moeten doen.

Beer gaf een gilletje en ik zag in dat het liggen op zo’n tafel vervelende herinneringen te weeg bracht met een naar verleden aan veel ziekenhuis bezoeken.  Ik zei tegen Beer dat hij ook kon zitten op de tafel nadat hij zelf al zijn jas en trui had uitgetrokken, zoals ik hem had verteld in de auto.

Hoe sneller hoe beter om naar de feestwinkel te kunnen gaan.

 

Bij het zien van de spuit in de hand van de jonge “dokter” begon Beer hard te gillen.

Ik ging direct 14 jaar terug in de tijd van 5 verplegers die hem in de houdgreep hielden voor het afnemen van bloed voor een operatie of het aanleggen van een infuus of vernevelkapje als hij weer zo benauwd was.

Ik ging over naar mijn automatische piloot en begon te tellen van 10 naar 1. Beer telde in paniek mee maar vanaf 5 raffelde hij het razend snel af naar 1 zodat de dokter niet snel genoeg de prik kon zetten. Nog meer en hard gekrijs klonk uit Beers mond en er kwamen 2 helpende vrijwillige handen onze ruimte binnen met een angstige blik van wat ze daar aantroffen.

Ik had daar en toen besloten dat dit niet ging werken.

Beer trok snel zijn trui en zijn jas aan en wist niet hoe snel hij van die tafel af kon komen.

Ik zei nog snel dat het oké is. “Beer begeeft zich toch niet in intieme groepjes vrienden dus hij is niet echt de doelgroep”.

Ik kreeg een zacht klopje op mijn arm van 1 van de jonge helpers en merkte dat hij dat vast deed omdat ik toch wat natte ogen had gekregen.

Een mengsel van schaamte en verslagenheid ging razend snel door mijn hoofd terwijl Beer al ongeveer bij de uitgang stond.

 

Toen we naar buiten liepen, Beer hard voor me uit, liep er een grote jongen mee en zei met paniek in zijn stem tegen zijn moeder dat hij echt niet meer naar binnen gaat. “Ik doe het niet!!” zei hij.

Ik bedacht me dat hij al dat gegil van Beer behoorlijk eng had kunnen vinden of hij had ook een vorm van autisme en wist dat dit het niet ging worden voor hem.

En zo vertrokken we naar de feestwinkel waar Beer met veel opgebouwde stress zelf besloot in de la achter de kassa alvast te willen zoeken naar de grote opblaas 1.

Gelukkig kennen ze hem daar en vonden ze het allemaal wel best.

 

Thuis gekomen zette hij het snel van zich af en ik heb vanuit de tuin hem nog horen zeggen, “goed gedaan Beer”.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X