skip to Main Content
Beers Wereld: Berendag

Beers wereld: Berendag

Beer schijnt erg goed te weten dat zondag Berendag is. Of het gaat om het feit dat hij een cadeautje mag uitzoeken of omdat hij weet dat de dag een beetje om hem draait, dat laat ik maar in het midden.

Er zit wat extra druk op de zondag de laatste tijd vanwege een licht afkickschema dat ik hem opdring van het kopen van cijfers. Elke dag 4 of 5 euro of meer uitgeven lukt mij niet met mijn bescheiden inkomen en ik word er zelf ook minder vrolijk van, dus vond ik het nodig dat er weer vaste dagen moesten komen hiervoor.

We houden het op dinsdag en zondag, al zijn de afkicksymptomen van Beer ernstig. Ik moet sterk zijn om niet toe te geven aan zijn vraag naar meer, omdat ik weet dat hij vanwege de cijfers overzicht krijgt in tijd en instant-geluk, dat daarna weer vervuld moet worden met nieuwe cijfers.

Zondag om 6 uur wordt Beer meestal wakker om wat filmpjes te kijken achter zijn computer en af en toe wat papier te verscheuren in de cijfers die hij zo graag wil hebben.

De plaats is van te voren uitgezocht, maar wel is het wachten op 12 uur omdat op zondag de winkels dan open gaan.

Vanaf 6 uur tot 12 uur gebeuren er vaste onderdelen die zijn besef van tijd geruststellen,  zoals naar het bos, langs de zee en naar de bakker gaan. Maar om 11 uur is hij het meestal zat en verwacht dat het 12 uur is. Logisch.

De angst dat een winkel nog dicht is zit er ook aardig in bij Beer. “HEMA open!!!” schreeuwt hij angstig als hij de buitenkant er donker uit vindt zien.

Maar gelukkig was de HEMA open en kon hij in rap tempo een roze kaarsje van een 3 uitzoeken en een klein zilveren opblaascijfer 1 (ze zijn er weer, blijkbaar leest de HEMA mijn verhaaltjes :))

Bij wijze van een uitje mocht hij 2 kaasbroodjes eten met een flesje cola in het restaurant van de HEMA. Gezellig tussen de andere shoppers in een, o zo gezellig, winkelcentrum waar bijna nog geen kip te vinden was.

Ik zag een oudere man ons aanstaren terwijl hij een hap nam van zijn erwtensoep met roggebrood. We zagen er denk ik ook best gek uit zo met Beer die met zijn vingers wild in de lucht het cijfer tekende dat hij na de broodjes wilde hebben van de Intertoys. Ik zat er natuurlijk ook leuk bij met mijn spacelaars en mijn kopje koffie.

Na de winkels gingen we met de honden in de nieuwe (3e hands), maar veel mooiere auto, over de snelweg naar een leuk hondenstrandje. De zon scheen eindelijk na jaren weg te zijn geweest en ik merk dat ik rustig word van een uitgestrekte vlakte van water met wolken.

Beer danste met zijn opblaas blauwe 6 van de Intertoys voor me, terwijl ik op een bankje ging zitten.

Met zijn geluiden trok hij de aandacht van een gezin met een hond dat naar mijn bankje liep. Ik maakte snel plaats toen ze gingen zitten en al snel barstte de moeder van het gezin los met vragen over Beer.

Nou ben ik wel wat gewend van mensen die Beer enorm interessant vinden en hun kennis over autisme graag met mij willen delen. Meestal gaat dat iets rustiger dan bij deze mevrouw.

Terwijl ik 3 vragen tegelijk moest beantwoorden, zag ik steeds meer mensen richting het bankje komen en ik merkte dat Beer door al de bijkomstige honden wat onrustiger heen en weer aan het springen was.

Toen ik ook moest vertellen waarom ik zo’n spacelaars aanhad en de oma van het gezin haar polsen liet zien, ook vol met artrose, hoorde ik Beer keihard krijsen. Zijn opblaas 6 was met de harde wind weg gewaaid en hij rende er panisch gillend achteraan.

Om hem heen mensen achterlatend met hun monden open van schrik en honden die achter de 6 aan renden alsof het een weggegooide stok was.

Gelukkig vingen 2 honden het cijfer op maar die was dus mooi lek.

Ik liep naar Beer toe, terwijl ik mensen hoorde zeggen ‘dat hij wel erg hard kon gillen, zeg’.

Rustig, ik heb het eerder meegemaakt, legde ik uit dat het erg jammer is, maar dat hij er niks aan kon doen. “Gewoon vasthouden” zei Beer met een gelaten houding.

Ik liep terug naar het bankje waar ik al snel merkte dat het tot rust kunnen komen daar,  in het water was gevallen, samen met de opblaas 6.

Het gezin zwaaide ons uit en we liepen terug naar de auto, op weg naar de Hoogvliet waar er van die grote cijferkaarsen zijn, zodat Beer minder verdrietig zou zijn en zijn cijfers samen weer klopten.

We waren net de snelweg op waar Kaatje, ons kleine hondje, had bedacht dat ze heel erg bang was in de achterbak en door een netje heen naar de achterbank moest springen. Alleen lukt dat niet en zat ze halverwege vast.

Mijn frustratie kwam los, van gewoon teveel opbouwende stress denk ik en ik probeerde met strenge toon “Nee, foei!!” te roepen met Beer die keihard krijsend naast me zat.

Lukte niet dus we moesten zo nog een minuut of 15 over de snelweg naar de Hoogvliet,  terwijl ik me zat af te vragen hoe ik het vol kon houden rustig en ontspannen te kunnen blijven met een hond die als een cavia piepend tekeer ging.

Stoppen was geen optie dus dan maar doorgaan.

Achteraf was het eigenlijk allemaal gewoon heel erg grappig. Beer die zei “Kaatje is een…?” “Gek hondje” zeg ik dan en dan moeten we altijd even lachen, Beer en ik.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X