Beers wereld: autistisch gedoe

Vanmorgen was het 1 groot ‘autistisch gedoe’, in een rustig, groot Erasmus ziekenhuis in Rotterdam. Dat is niet rot bedoelt voor mensen zoals Beer maar ik denk dat het juist voor die Beren een warm bad is om in te bewegen.
Je weet precies waar je moet zitten en waar niet, door rood met wit lint wat op de delen geplakt is waar je dus niet mag zitten met A4tjes dat dit niet een zitplaats is. Dan weet je waar je moet wachten op de lift en waar je mag staan in de lift door stickers op de grond. Je mag er ook maar met 2 personen in en je mag maar 1 iemand meenemen als je naar de dokter moet, staat op papieren die op de muur zijn geplakt met rode gevaar driehoeken.

Zo zaten we na het maken van een foto van mijn poot waarbij Beer keurig in een aangrenzend aankleedhok op me wachtte, op een bank voor 8 mensen, te wachten op de aardige professor traumachirurgie. Het duurde erg lang en we hadden de 4 koekjes al bijna op die we samen in de Appie to go hadden gekocht. Af en toe ging Beer op en neer hoppen op de bank met een bijbehorende kreet waar mensen van schrokken die zowat waren ingedut omdat ook alle leuke blaadjes waren opgeruimd en weg gegooid. Er waren niet eens patiënten folders van gruwelijke aandoeningen die er normaal wel altijd waren.
Ik wist dat Beer het te lang vond duren maar merkte ook dat hij dat wachten met zijn 1 dag 19 jaar zijn, erg goed deed in vergelijking met zijn beruchte jongere jaren van zo’n wachtkamer op laten schrikken van heen en weer rennen, gillen en springen.

1 dag 19. Gister was hij jarig.
Ik weet dat Beer jarig zijn enorm leuk vindt met de slingers die ik de namiddag van te voren ophang en de avond van de verjaardag er af haal. Het jarig zijn moet niet te lang duren natuurlijk want dan klopt het niet.
Normaal haal ik altijd een paar cadeautjes in huis die dan als verassing gegeven worden tot ik merkte dat hij daar juist stress van kreeg. Ik vertelde dus van te voren wat hij zou gaan krijgen om te merken dat alleen die cijfers die hij wilde hebben genoeg waren. Vandaar dat deze Corona verjaardag eigenlijk prima te doen was.
Toch had ik 1 cadeautje ingepakt en klaar gelegd wat ik snel had kunnen kopen in de Action toen hij even een paar uur mee kon met zijn begeleider laatst.

Nee, dit jaar mocht hij zelf bij een paar winkels zijn cadeautjes uitzoeken zoals de feestwinkel waar ze mij hoorde zeggen dat hij jarig was net een zangerig toontje, hopend op extra feest. “Nou Beer”! Jubelde de feestwinkel eigenaresse, “ dan mag je van ons een cijfer gaan uitzoeken”. Beer riep “ diedanniet”!! Zoals hij altijd nee zegt omdat hij al dagen van te voren had bedacht 2 cijfers te willen en niet nog een ander omdat dat ook niet klopt. Niet erg, juist grappig bedacht ik me. Daarna liepen we naar de volgende winkel voor ijzerwaren waar hij een letter X kocht en na het douchen en ontbijten gingen we naar de speelgoedwinkel waar hij ’Peppabig’ speelgoed telefoontje uitzocht, om daarna een echte Haagse hazelnoot taart te kopen. Ik hoorde van mijn broer dat hij hem ‘langzalzeleven’ wilde toezingen terwijl ik in de taartwinkel was door de telefoon maar zodra Beer opnam in de auto, hing hij daarna ook meteen weer op.

De rest van de dag was het spelen, bos en afwachten tot het tijd was om even op en neer naar zijn vader in Amsterdam te gaan voor het samen kopen van een enorme grote opblaas 4. Een ijsje erbij en Beer had geloof ik het gevoel echt jarig te zijn, zoals mijn moeder dat vroeger altijd erg belangrijk vond. Dat je je echt jarig voelt op je verjaardag dus. We sloten af met een ritje langs de Mac Drive wat natuurlijk troosteloos is als je dan op een naastgelegen parkeer terrein je eten op moet eten maar het ging niet om mij, het ging om Beer die 19 jaar was geworden en zich jarig moest voelen.

De meneer met een jasje waarop ‘welkom’ stond, die alle patiënten naar hun eigen afgeplakte bank moest brengen was druk in de weer met het afnemen van liftknoppen en stoelen waar mensen op hadden zitten wachten. De meeste mensen waren allang gezien door hun artsen en wij zaten er nog steeds.
Ik merkte dat ik extra moe was na deze tijd volledige 24/7 zorg en ook de nodige extra’s om Beer toch nog een feest dag te geven met zijn zusje die ook haar nodige aandacht nodig heeft. Zo hoorde ik de aardige professor aan die vertelde dat ik nu eindelijk na 5 jaar weer mag gaan beginnen met zowaar 2 schoenen aan mijn voeten ipv 1 schoen en 1 spacelaars of gips. Normaal zou ik juichen maar nu was ik met mijn gedachten bij Beer die duidelijk klaar was met het Erasmus en al bedacht welk cijfer hij wilde hebben als hij thuis zou komen. En thuis zat een zusje wat vanuit het niets ging vertellen dat ze haar kamer toch niet meer leuk vond en zich afvroeg waarom ze niet even de woonkamer kon betrekken, de enige kamer waar ik overdag even met rust gelaten kan worden om zoals nu op mijn telefoon dit verhaaltje te tikken in de mail naar mezelf om daarna te hopen dat ik daarna op mijn computer verder kan als Beer dat toe laat.

Ik geloof dat ik haar heb aangehoord om vervolgens daarna intern heel hard te gillen. Van dat gillen waar je ramen mee kan breken en wat enorm oplucht. Maar dat doe ik niet omdat Beer daarna een paar dagen van slag is en het toch niet werkt voor een puber. Dus schrijf ik een stukje om zo even geheel afstand te nemen en iets voor mezelf te kunnen doen.

De professor trauma vertelde dat die 1,5 meter hysterie de nieuwe manier wordt van handelen in zijn ziekenhuis. Ik bekende daar nooit aan te kunnen wennen. Hij ook niet, vertelde hij.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top