skip to Main Content
Beers Wereld: Angsten Die Belemmerend Zijn

Beers wereld: Angsten die belemmerend zijn

Wat angst met je kan doen is behoorlijk verlammend en vermoeiend.
Ik weet er best wel wat van hoe angst je kan belemmeren verder te willen gaan. Je blijft de controle vasthouden want stel dat je weer zo hard op je bek gaat dat je ook nog een arm breekt.
Pech moet je niet gaan opzoeken dus blijf ik maar laag aan de grond.

Zo heeft Beer behoorlijk wat angsten die belemmerend zijn.
Ik las vroeger in zijn 10 pagina tellende diagnose (hij was toen 3,5) dat hij een lieve kleine jongen was, maar behoorlijk wat angstige onzekerheden had.
Zelf zag ik dat toen nog niet.
Ik zag alleen een wervelwind die, als ik hem niet in de gaten hield, wild fladderend de zee in rende toen het 3 graden vroor.
Ik dacht dat hij enorm zelfverzekerd moest zijn om zich niets aan te trekken van dat groepje kinderen dat plagend geluiden van hem na bootsten op de trampoline bij de strandtent.
Beer stopte gewoon zijn kop in het zand, letterlijk door zich heerlijk volledig om te rollen en uit te wrijven.

Nu zijn zusje groter wordt, merk ik dat Beer angstiger aan het worden is.
Niet alleen verandert er enorm veel om hem heen,  zoals de stage die deze week niet 2, maar 3 dagen wordt.
Ook zijn er telkens weer schoolvakanties die roet in zijn structuur gooien. Paardrijden op dinsdag stopt dan, kickboksen met dat cijfer erbij ook niet, zelfs geen hockeyveld om te wachten op zijn zusje. De taxi komt ineens niet meer en moet je met je moeder in de auto op en neer (en wanneer ga je dan naar die winkel voor dat en dat cijfer?).
Maar dat zusje dat steeds meer een eigen mening begint te hebben is echt killing.
Ze was altijd al een obstakel om voorzichtig omheen te drentelen voor Beer, maar als hij merkt dat ze mijn stemming ook kan veranderen is het wel heel erg eng aan het worden.

Nou ben ik gelukkig heel erg blij met Beer’s zusje, maar Beer vindt ten alle tijden dat ik hetzelfde moet handelen met dezelfde emotie. Altijd.
Hij wordt erg angstig als hij door 4 muren heen mijn stem serieuzer hoort worden omdat ik na 3 keer zeggen dat het bedtijd is nog steeds geen geluid hoor vanuit haar kamer.
Om ervoor te kunnen zorgen dat ik weer als een vriendelijke zachtaardige robot ga handelen gaat Beer hard “blaffen”. Een oorverdovend gekrijs in korte stukken.
Ik reageer dan meestal rustig met de woorden: “Beer je hoeft niet te gillen, ik ben niet boos op jou”.
Maar als er nog steeds geen beweging komt vanuit zijn zusjes kamer dan verlies ik sneller mijn geduld als Beer inmiddels moord en brand uit gaat krijsen.
Uiteindelijk schreeuw ik dan ook en ben ik boos op zijn zusje, op hem en mezelf.

Wat er daarna gebeurt is helaas vaak hetzelfde.
Beer voelt blijkbaar nog steeds na een paar uur de verandering in energie en reageert daarop door nog harder geluid te maken met af en toe een krijs er door.
Dit terwijl de ruzie tussen mij en zijn zusje al lang voorbij is en is goedgemaakt.
Waarom werd ik dan zo boos vraag ik mezelf af met een naar gevoel in mijn buik, zoekend naar informatie over hoe je met pubers om zou moeten gaan.
Zou ik weer oudertraining moeten ondergaan bedenk ik me en zie daarna dat er een 26 weken wachtlijst is voor ik aan de beurt zou kunnen zijn bij het Centrum Autisme.
Maar wat kan ik in godsnaam nog meer leren over Beer en het autisme?
Ik weet precies hoe hij werkt. Ik kan alleen niet zorgen dat alles en iedereen om hem heen precies hetzelfde blijft.
Dat is gewoon onmogelijk.
Ik zal minder bang moeten zijn voor die verandering, waardoor ik weerbaarder word en minder snel uit mijn slof schiet.
Meer loslaten en laten gaan denk ik, terwijl ik als de dood ben voor de komende puberjaren die me te wachten staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X