Ik heb een autistisch kind: ‘Waneer krijg ik mijn been terug?’

Afgelopen woensdag gebeurde er iets wat je als ouder nooit hoopt mee te maken.
Een ogenschijnlijk normale drukke werk dag veranderde door een telefoontje. “ Christy heeft een ongeluk gehad op school en is in de ambulance onderweg naar het ziekenhuis”. De grond zakt even onder de voeten weg. Ik meld me af bij mijn manager en spring in de auto.
De rit naar het ziekenhuis leek niet op te schieten. Inmiddels kreeg ik wat meer informatie, tijdens de gymles is de knie uit de kom geschoten. De ambulance broeder heeft onder een lichte narcose de knie terug gezet maar er moeten foto’s gemaakt worden om overige schade te kunnen zien.
In het ziekenhuis aangekomen brak mijn hart, daar lag ze, in een groot ziekenhuis bed. Een verpleegkundige en de mee gereisde juf waren bij haar. Wat was ze blij om ons te zien, en wat was ze dapper. Ze liet alles maar over zich heen komen, het infuus, de arts die de knie voelde, de foto’s. En toen was het wachten op de uitslag. De dokter kwam terug. Het been moet in het gips. Mijn vrouw en ik keken elkaar aan. Als dat maar goed gaat. Hoe leg je een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand uit dat er gips om haar been komt en dat ze dus minimaal twee weken niet kan lopen. Hoe leg je Christy uit dat ze met krukken moet lopen, of in een rolstoel moet zitten. Nou ja eerst dat gips er maar omheen. Gelukkig waren de zusters enorm lief voor Christy. En nu nog naar huis. Met de rolstoel naar de uitgang. Wayan zette de auto voor de deur. De laatste keer dat ik daar stond was toen we Christy na de geboorte mee naar huis mochten nemen.
Thuis aangekomen begon pas de echte uitdaging. Alles is anders dan normaal. Iets was voor een kind met autisme een ware kwelling is. Onze huiskamer is op de 1e verdieping. We moesten dus met Christy de trap op. Wat een onderneming was dat. Christy werkte enorm tegen wat voor hachelijke situaties zorgde. Het zweet droop van mijn rug. Uiteindelijk lukte het. Met een toilet boven en beneden zagen we onze geest al dwalen.
Gelukkig hebben we inmiddels een WC stoel, en met de nodige overredingskracht hebben Christy zover dat ze er op wil zitten.
Omdat Christy geen tijds besef heeft kunnen we haar niet uitleggen dat ze 2 weken in het gips moet blijven. Vandaar ook elke dag de vraag of het gips er af gaat. Inmiddels hangt de af streep kalender. 26 september mag het gips eraf. We zijn er dan nog lang niet. Na het gips wordt er een brace geplaatst omdat Christy het Ehlers Danlos syndroom heeft, beter bekend als hyperlaks. Daarna volgt revalidatie en fysio en waarschijnlijk weer een nieuwe start bij de revalidatie arts.
In deze dagen besef je weer hoe kwetsbaar een kind met autisme is. Omdat de structuur volledig weg is is Christy totaal haar zelf niet, schreeuwen, slaan en schelden. Iets wat we niet van haar kennen is nu aan de orde van de dag. Een uiting van onmacht. Je weet dat ze het niet zo bedoeld maar naast het fysiek zware deel is het niet fijn. Inmiddels hebben we afgesproken dat ze dinsdag met de rolstoel naar school gaat. Hopelijk brengt dat weer wat structuur in de dagen.
Christy snapt het allemaal nog niet zo goed. Ze vroeg: “ papa, als het gips weg is krijg ik dan mijn been terug”.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top