Ik heb een autistisch kind: Mis ik iets?

Ooit zei iemand tegen mij: “ naarmate ze ouder wordt wordt het allemaal makkelijker”. Ik probeer dagelijks deze opmerking in het juiste perspectief te plaatsen. Eerlijk gezegd merk ik er namelijk niets van. Christy heeft ASS en een ontwikkelingsachterstand. Haar werkelijke leeftijd is 11 jaar en de ontwikkelingsleeftijd 4. Deze leeftijd van 4 was ook de de leeftijd toen de diagnose ASS werd gesteld, Christy was toen 6 jaar. De werkelijke leeftijd loopt harder door dan de ontwikkeling. Zo wordt de gap steeds groter. Wellicht als de ontwikkeling in een redelijk tempo meeloopt is de opmerking dat het makkelijker wordt wel van toepassing.
Christy is in de leeftijd dat er van alles verandert, haar lichaam, de hormonen enz. Maar de kinderen (jongens) om haar heen veranderen ook. Dat leidt soms tot vervelende situaties. Ongewenste intimiteiten zijn er een voorbeeld van. Helaas hebben we dit nu twee keer meegemaakt. Maar hoe leg je een kind van verstandelijk vier jaar uit dat dit absoluut niet kan en mag. Gelukkig wordt er aan weerbaarheid veel aandacht besteed en begrijpt Christy dat niemand haar aan mag raken.
Een ander fenomeen is dat Christy op school een totaal ander gedrag laat zien dan thuis. Toen ik laatst haar ontwikkelingsrapport van school kreeg dacht ik even dat ik het verkeerde rapport had gekregen, ik dacht “ mis ik iets”?. Op veel punten herkende ik mijn eigen kind totaal niet. In het gesprek met de juffen bleek toch echt dat het om Christy ging. Zo leest en schrijft ze op school al heel redelijk. Thuis echter laat ze dit op geen enkele wijze zien. Het lijkt haast of Christy denkt, lezen en schrijven dat is voor op school, als ik thuis ben hoef ik dat niet te laten zien. Ook als we haar stimuleren om te schrijven of lezen, bijvoorbeeld door Scula op de computer weigert ze steevast. We kunnen hoog of laag springen het gaat niet gebeuren.
Ook op de momenten dat Christy overprikkeld is wordt ze nu veel agressiever. Dingen kapot maken, slaan en schoppen. Bij voorbeeld als ze moet stoppen met de Ipad, wow, wat kan ze dan agressief worden. Vaak moet haar zus het dan ontgelden.
Dus dat het naarmate ze ouder wordt makkelijker gaat worden? Ik merk het nog niet, in tegendeel, ik vind het alleen maar moeilijker worden. Het vereist een andere aanpak. Vooral niet mee gaan in het gedrag. De rust bewaren is het devies. Lukt dat altijd? Nee niet altijd, daar ben ik eerlijk in. Ik ben meestal de rust zelve en kan me dan goed beheersen. Maar er zijn momenten, als je na een drukke werkdag even behoefte hebt aan rust, word je wel eens een keertje boos. Gek genoeg treedt dan automatisch een mechanisme in werking, een stemmetje in je hoofd die je er aan herinnert dat boos worden volkomen zinloos is. Ik stop er dan ook gelijk mee en bespaar een hoop negatieve energie.
We blijven proberen, zonder er druk op te leggen, haar thuis te stimuleren om te lezen en te schrijven. Je krijgt dan weer hoop op het moment dat je een app stuurt naar de telefoon van je vrouw. Christy zat in de auto en had de telefoon in haar hand. Ze las mijn app, begreep wat er stond en typte een antwoord. Dan krijg je weer even hoop. De lichtpuntjes die je nodig hebt om weer vol positiviteit en met energie door te gaan.
Bij de opmerking “ als ze ouder worden wordt het makkelijker” staat geen leeftijd, ouder wordt ze zeker, dus gaan we er maar vanuit dat het ook een keer makkelijker zal worden.
Wanneer? De tijd zal het leren.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top