Ik heb een autistisch kind: ‘Leugentje om bestwil’

Het is al weer een tijd geleden dat ik een blog schreef. De reden is simpel .. tijdgebrek. De weken vliegen voorbij en er gebeurt van alles. Maandag een positief bericht over mijn sollicitatie, een mooie promotie, de eerste week van 60% naar 80% werken en de overgebleven schaarse vrij tijd werd opgeslokt door het autisme project. En dan wil je natuurlijk ook nog een goede vader en echtgenoot zijn. En daar gaat mijn blog over.
Christy is een vaderskindje, geen gewoon vaderskindje maar één in het kwadraat. Papa moet mijn tandenpoetsen, papa moet mij naar bed brengen, papa moet mij in bad doen, papa moet mij aankleden, papa moet mij naar school brengen, papa moet mij van school halen. Gelukkig doet mama ook veel van deze zaken maar nooit zonder een discussie met Christy. En zo’n discussie kan lang en hevig zijn.
Het ochtendritueel is er één met diverse hobbels, dit komt waarschijnlijk bekend voor. Nee ik wil een jurk geen broek, nee ik wil niet tanden poetsen, nee ik wil niet eten. En de klok tikt door. De ochtend zijn stressvol, maar samen redden we het altijd weer om op tijd de deur uit te zijn en op tijd op school. Als ik dan Christy op school heb afgeleverd en ik mijn auto neer plof neem ik altijd even een ontstress momentje voor ik naar mijn werk rijd. Het ritje naar kantoor is een haf uur maar ik geniet daar intens van, ik kom dan ook weer relaxed en goed gehumeurd op mijn werk aan.
Nu begon mijn enerverende week vorige week vrijdag. Een door mijn werkgever georganiseerde trip naar Disneyland. Vrijdag nacht 02.00 uur vertrek naar Parijs en zondag ochtend om 04.00 uur terug in Amsterdam. Quality time met mijn oudste dochter Nora. Ontzettend leuk natuurlijk maar hoe vertellen we Christy dat papa er twee nachten niet is, en dus een avond en ochtend niet is. Dit was echt een dilemma. Het is volledig tegen mijn karakter om niet de waarheid te spreken. Maar Christy vertellen dat papa en Nora naar Disneyland Parijs gaan ……… dat zou wel eens tot grote problemen kunnen gaan zorgen. Hoe gaan we dit aanpakken. We wilden het namelijk zo ontspannen mogelijk houden want toevalligerwijs was zondagochtend ook nog de grote dansvoorstelling van Christy in het theater. Dit gaf de hele week al best wat spanning. Ik heb zelfs nog overwogen om maar niet te gaan maar dit was eigenlijk geen optie. Nora’s droom naar Disneyland die moest gewoon door gaan.
Uiteindelijk hebben we gekozen voor een leugentje om bestwil. Op vrijdag hebben we Christy verteld dat papa morgen heel vroeg moest werk tot heel laat. Papa is al weg als je wakker wordt en nog niet thuis als je gaat slapen. Een bedenkelijk gezicht was het resultaat maar Christy vond het een verhaal waar ze mee kon leven. Mama heeft Christy zaterdag lekker bezig gehouden, zwemles en naar de bioscoop. Toen Christy zondag wakker werd waren papa en Nora al weer thuis. Een paar uurtjes later stond Christy te schitteren op het podium van theater de Meerse. Papa zat uitgeput maar voldaan en opgelucht in de zaal. Het leugentje om bestwil had gewerkt, en met wat fantasie zou je ook nog in je eigen leugen kunnen geloven. Ik was tenslotte ruim 24 uur met leuke collega’s op stap.
Het is wel heel fijn dat het zo goed is gegaan maar de volgende keer gaan we het proberen met de waarheid. Kijken of het dan net zo goed gaat. En we kunnen het gelijk uitproberen want maandag avond vertrek ik voor mijn werk naar Londen. Dinsdagavond ben ik weer thuis. We gaan het beleven. Als het goed is gegaan hebben we weer een mijlpaal te pakken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top