skip to Main Content
Ik Heb Een Autistisch Kind: Van De Andere Kant Bekeken

Ik heb een autistisch kind: Van de andere kant bekeken

Inmiddels heb ik al heel veel reacties op het project “vliegen met kinderen met autisme”. Het is indrukwekkend om te lezen hoe passagiers het reizen ervaren. Ook heel belangrijk is te weten hoe een bemanning aan kijkt tegen passagiers met autisme. Omdat het vaak van de buitenkant niet te zien is wordt het lastig als je niets van autisme weet. Daarom ben ik erg blij met het blog wat vandaag geschreven wordt door Sabine Dekker. Sabine is al lang stewardess en ook moeder van een zoon met autisme. Zij herkent de situaties aan boord dus wel. Samen met Sabine ga ik proberen het begrip en de kennis aan boord te vergroten. Hier Sabine’s blog:

‘Even’ op familiebezoek
Vliegen naar Paramaribo is nooit standaard. De passagiers zijn gezellig druk en er gebeurt altijd wel iets bijzonders. Tijdens het nogal hectische instapproces zie ik in mijn ooghoek een vrouw op de achterste rij zitten. Ze ziet er gespannen uit en is druk in de weer met een meisje, dat weggedoken in haar stoel zit. Ik heb op dat moment helaas weinig tijd om een praatje te maken.
Zodra het iets rustiger is ga ik bij haar langs. Het valt me direct op dat het meisje geen oogcontact wil maken en boos weg kijkt. De moeder ziet er moe uit en verzucht dat de stress haar dochter bijna teveel werd. ‘We gaan elk jaar op familiebezoek naar Suriname. Maar mijn dochter heeft autisme en alle onrust van het reizen is zwaar voor haar’. Het kostte de moeder alle energie om haar dochter weer tot bedaren te brengen.
Ik vraag haar wat ik voor haar kan betekenen, en krijg het soort adviezen die ik zelf ook geef in verband met mijn autistische zoon: wees duidelijk, forceer geen oogcontact en geef informatie als je ziet dat ze onrustig wordt en het niet begrijpt. Daarom vertel ik haar van te voren wat er qua service gaat gebeuren en loop extra langs als er turbulentie is. Ook bied ik aan om hen te helpen bij het uitstappen. De dochter ontspant langzaam en ze kunnen eindelijk een beetje genieten.
De moeder is opgelucht dat iemand met haar mee wil denken. Hulp zit vaak niet in de grote dingen, maar juist die kleine steun is zo nodig. Meestal staan dit soort bijzonderheden over passagiers op onze Passenger Information List (PIL). We weten op die manier al voor vertrek of iemand een rolstoel nodig heeft of terminaal ziek is en kunnen daar op anticiperen. Helaas kon ik over deze mensen niets op de PIL vinden.
Omdat ze erg open is over de handicap van haar dochter, vraag ik aan haar of het voor haar niet prettig zou zijn als we als crew deze informatie al van te voren zouden krijgen. Ik had dan in een eerder stadium voor meer rust kunnen zorgen, waardoor het stress-niveau hopelijk minder hoog opgelopen was. Dan zucht ze vermoeid: ‘Ach mevrouw, u weet niet hoe vaak ik dat al geprobeerd heb. Maar elke keer krijg ik te horen dat dat om privacy-redenen niet mag’.
Autisme is een handicap die lastig herkenbaar en moeilijk in een hokje te vangen is. Maar de juiste informatie vooraf kan helpen om de situatie beter in te schatten en de juiste hulp te bieden. Daarom is de DPNA-code van essentiële waarde: een mooie hulpbron voor zowel passagiers als de crew!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X