Ik heb een autistisch kind: ‘Het is niet meer hetzelfde ….’

Maandag ben ik 21 jaar getrouwd, en ik ga er niet om liegen, het was niet altijd makkelijk. Normaal sta ik nooit zo stil bij dit soort mijlpalen. Tijd is voor mij een subjectief begrip. De tijd gaat zo snel wordt altijd gezegd. Ja soms wel, soms ook niet. 21 jaar is een lange tijd en of het snel gegaan is? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat elf jaar geleden, toen Christy geboren werd, er veel veranderde. Ik was enige tijd geleden bij een bijeenkomst voor ouders van kinderen met autisme. Van de groep die aanwezig was, er waren tien deelnemers, was ik de enige die nog getrouwd was met de moeder van onze autistische dochter. Van de anderen hoorde ik dat het hebben van een kind met autisme hun huwelijk dusdanig onder druk had gezet dat uiteindelijk het huwelijk bezweken was. En ik ben daar eerlijk in, ik kan het wel begrijpen, althans tot op zekere hoogte. Als je het ideaal beeld van een huwelijk in stand wil houden zul je het moeilijk hebben. Na het krijgen van een kind verandert er veel. Na het krijgen van een kind met autisme staat jouw wereld op zijn kop en is niets meer hetzelfde.
In een relatie gaat het om respect en vertrouwen. Als je, zoals wij, twee kinderen hebt waarvan één met autisme komt het aan op een goede balans vinden. Hoe geef je beide kinderen de aandacht en liefde die ze verdienen. Liefde geven lukt wel, maar aandacht…. Als één alle aandacht vereist geeft dat natuurlijk spanning. Een dochter die midden in de puberteit zit eist ook haar aandacht op. Het laatste wat je als ouder wil is je kind in de puberteit, een toch al lastige periode, het gevoel geven dat ze op de tweede plaats staat. Om dit praktisch op te lossen is het onvermijdelijk om veel dingen gescheiden te doen. De één ontfermt zich over de ene dochter, de ander over de andere. Zo krijgen ze allebei aandacht. Wat er echter ongemerkt insluipt is dat je als man en vrouw samen eigenlijk niets meer hebt. En hier gaat het vaak fout omdat er vaak niet erkent wordt dat de situatie is zoals ie is en dat je daarmee moet dealen.
Ook voor ons is dit het geval, we hebben weinig tijd om samen te besteden. Allebei hebben we een drukke baan. Het is moeilijk om een oppas te vinden die met Christy om kan gaan. Ook ergens laten logeren, hebben we geprobeerd, is geen optie. Dat kan een reden zijn om uit elkaar te gaan. Je kunt het ook accepteren. Wij doen dingen die we leuk vinden, sporten, naar concerten, naar de optredens van Nora, maar zelden samen. Natuurlijk is het niet altijd leuk, maar heel vaak ook wel. Het geeft soms ook wel eens rust om even alleen ergens heen te gaan. Het hoeft niet per definitie het einde van je huwelijk te betekenen. Wij hebben een andere keuze gemaakt. Daarom zijn we maandag 21 jaar bij elkaar. En de kinderen? Christy is een blij en tevreden kind. Heeft geen besef dat ze anders is en in het gezin een enorme grote rol speelt. En Nora? Ze is 15 en gaat steeds meer haar eigen weg, maar ze weet zich altijd gesteund door papa en mama. Ook neemt zij steeds meer de verantwoordelijkheid als grote zus op zich.
En wat houdt je dan op de been? De succesjes. Christy die haar zwemdiploma haalt. Nora, die ondanks de omstandigheden over is naar 4 HAVO. Die geven je kracht om door te gaan.
En nee, ons huwelijk is niet meer hetzelfde als 21 jaar geleden. Maar het is maar wat van invulling je aan je huwelijk geeft. Respect is waar het om gaat, en dat is nog hetzelfde als 21 jaar geleden.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top