skip to Main Content

Ik heb een autistisch kind: ‘Wat is er aan de hand?’

Na vier fantastische dagen in Londen zijn we inmiddels weer een week thuis. Het gewone leven is hervat. De kinderen naar school, papa en mama weer aan het werk. De bekende regelmaat en structuur zou je zeggen. Maar niets is minder waar. In Londen deed Christy het geweldig. Op een paar overprikkel momentjes na waren het fijne dagen. Maar sinds we terug zijn lijkt er iets veranderd. Een dejavu. Drie jaar lang hadden we gebroken nachten. We dachten dat het eindelijk voorbij was, maanden lang ging het goed. Maar deze week is het weer helemaal mis, niet willen slapen in eigen bed, middenin in de nacht uit bed komen en de boel op stelten zetten. Schreeuwen, schelden, slaan en vooral dingen kapot maken. Wat is er aan de hand? Aan de blik in haar ogen zie je dat het hoofd vol zit, maar waarmee? Is Londen nog niet verwerkt? Ze kan het niet vertellen en dat is de frustratie. De onmacht van Christy die leidt tot het agressieve gedrag. Onze onmacht om haar te begrijpen en te helpen rustig te worden. Ook de grote zus Nora moet het ontgelden. En toch blijven we allemaal denken, ze doet het niet expres. Hoe moeilijk het soms ook is. Elke keer leg je de lat van je incasseringsvermogen weer hoger en dan verbaas je jezelf hoe veel je kunt hebben. Maar liever zou je weten wat de overprikkeling veroorzaakt. Hier speelt Christy’s ontwikkelingsachterstand ons parten. Ze is niet in staat te verwoorden wat er aan de hand is. Verder dan: “mijn hoofd is vol” komt ze niet. Na een avond vol spektakel ligt ze nu te slapen. Hoe zal de nacht verlopen? We gaan het zien. Inmiddels hebben we al zoveel meegemaakt dat we ons er niet door uit het veld laten slaan. Maar het is wel jammer, net op het moment dat we dachten dat het allemaal wat beter ging. We gaan niet bij de pakken neer zitten want we weten ook dat niets zo veranderlijk is als het autistisch brein. Het kan ook zomaar weer voorbij gaan alsof er niets gebeurd is. Dit is de afgelopen tien jaar al zoveel gebeurd. We deinen maar mee op de golfbewegingen, geven ons over aan de situatie en accepteren en anticiperen er op. Op die manier blijft het voor iedereen leefbaar. Het is een cliché, maar liefde overwint echt alles, ook het gevoel van machteloosheid. Christy is een uniek kind, ons kind en zusje.

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X