Ik heb een autistisch kind: ‘Ik kan het bijna niet geloven ..’

Maar het is echt gebeurd. Ik heb een Netflix serie in twee dagen uit gekeken. Met verbazing heb ik vaak naar mijn vrouw en dochter gekeken die zonder enige moeite series verslonden. Ik probeerde wel eens geïnteresseerd mee te kijken maar of ik viel in slaap of was na enkele gemiste afleveringen de draad volledig kwijt en gaf het maar op.
Dit keer was het anders. Dit had alles te maken met het onderwerp. Een gezin met een tiener zoon met autisme. Dan is mijn interesse al snel gewekt, ik kijk bijna alles waar autisme in voor komt. Zo vond ik de speelfilm Rainman en The Accountant heel goed en boeiend.
Ook de Netflix serie The Bridge, een Zweeds/Deense detective serie vond ik leuk omdat de vrouwelijke detective autisme heeft, dat geeft zeer leuke situaties. De serie duurde alleen voor mij te lang dus heb het halverwege opgegeven.
Ik heb nu vakantie en dus iets meer tijd in de avond, althans als Christy mee werkt. Die is op het moment niet bepaald makkelijk te hanteren maar dat is in de vakantie een bekend fenomeen. Iets minder vervelend omdat je in ieder geval kunt “ uitslapen”.
De serie die ik nu heb gekeken heet Atypical. Een echte aanrader. Het gaat over een gezin met een 18 jarige zoon met autisme, zijn oudere zus en vader en moeder. Vanaf de eerste aflevering boeide het verhaal mij. Er zaten zoveel herkenbare situaties in dat het bijna onwerkelijk was. De worsteling van het kind zelf, de strijd met de wereld om hem heen die hij vaak niet begrijpt. De moeder die zich na de diagnose stort op informatie inwinnen en praatgroepen e.d. De vader die zich geen raad weet met de situatie en zelfs acht maanden het gezin verlaat en de zus die gebukt gaat onder alle aandacht die naar broertje uitgaat.
Allemaal situaties die herkenbaar of in ieder geval begrijpelijk zijn. Tijdens het kijken werd ik regelmatig emotioneel, iets wat voor mij al bijzonder is, ik voelde mee met alle personages. Ieder met zijn/haar eigen problemen en emoties. Ofschoon het verhaal op lang niet alle punten (gelukkig maar) raakvlakken heeft met mijn eigen situatie raakte mij sommige scenes wel. Puur omdat het mij ook had kunnen gebeuren. Het kijken naar deze serie deed mij beseffen dat ondanks alle moeilijkheden en hobbels die wij dagelijks tegenkomen je moet blijven vechten voor het geluk voor het kind. Iedere ouder zal dat doen maar als ouder van een kind met autisme vergt dat heel wat extra inspanning. Ik ondervind dat in deze vakantie tijd weer aan den lijve.
Ik denk dat een serie zoals deze kan bijdragen aan meer begrip voor kinderen met autisme en hun broers/zussen en ouders. Alleen daarom al heb ik deze serie in korte tijd uitgekeken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top