Autisme Belevings Circuit #zorgintensiefkind

 

Afgelopen woensdag heb ik zelf kunnen ervaren wat er in Christy’s hoofd omgaat. Ik nam deel aan het Autisme Belevings Circuit. Onder leiding van een trainer werden er diverse opdrachten gegeven die je in groepjes van drie moest uitvoeren. De opdrachten brachten je in de wereld van de autist. De eerste opdracht was een legpuzzel. Nu was deze voor mij direct herkenbaar. Het lukte namelijk niemand het plaatje van het voorbeeld te leggen. Nou heb ik al eens eerder geschreven dat Christy een puzzel maakt met de achterkant boven. Waar wij dus kijken naar het voorbeeld kijkt een autist naar de vormen van de stukjes, dat het plaatje niet klopt doet er niet toe. Gewoon anders denken dus.

Een andere opdracht had te maken met veel prikkels. Je stond op twee halve ballen, in je hand een spelletje waarbij je de kogeltjes in de gaatjes moet krijgen. Je hebt een koptelefoon op waar een mop verteld wordt. Je bent dus met meerdere dingen tegelijk bezig. De opdracht was: wat is de clou van de mop. Lijkt eenvoudig maar niemand lukte het de clou van de mop te horen. Omdat je de focus hebt op evenwicht houden, het spelletje in je hand, meerdere prikkels tegelijk … het grappige was dat de trainer naast je stond met op een stuk papier de oplossing, je hebt er alleen geen oog voor door alle andere prikkels.
Het gaat te ver om alle opdrachten te bespreken maar steeds duidelijker werd hoe Christy bepaalde dingen ziet en ervaart. Het onvermogen om te filteren. Het waarnemen van details. De prikkels van geuren en geluiden. Ik heb het deze avond allemaal ervaren.
Ook mooi te zien dat er allerlei verschillende mensen waren met hun eigen ervaringen met autisme. Er waren ouders van autistische kinderen, kinderen van autistische vader, broers en zussen van autisten een trainster van een hockeyploeg voor kinderen met Down en autisme. Heel veel herkenning maar ook totaal nieuwe inzichten. Mensen met ervaring maar ook mensen nog vol in de zoektocht. Hoe gecompliceerd het kan zijn bleek wel uit een verhaal van een man van 51 waarbij op z’n 50ste de diagnose autisme werd gesteld.
Een ding waar iedereen het mee eens was. Er moet meer bekendheid worden gegeven aan autisme. Het zou minder onbegrip veroorzaken en meer tolerantie opleveren. Het is een utopie maar als veel mensen deze avond mee zouden maken dan kijk je anders naar autisme. Ik heb geleerd om nog duidelijker te zijn en nog meer uit te leggen. Dat maakt het voor Christy makkelijker. Geen dingen vanzelfsprekend aannemen maar denken vanuit Christy’s brein. Een uitdaging ….
Tijdens de avond had ik het nog niet eens zo door maar toen ik naar buiten liep aan het eind van de avond voelde ik pas hoe intensief deze avond was. Met een flinke koppijn liep naar mijn auto (die ik eerst niet kon vinden) om naar huis te rijden.
Toen ik thuis kwam liep in naar Christy’s kamer, ze lag daar met een glimlach op haar gezicht te slapen. Wat heb ik een respect voor deze kleine meid. Elke dag meemaken wat papa nu een paar uurtjes heeft ervaren, ga er maar aan staan. Het maakt je nog meer gedreven om Christy nog beter te begrijpen en haar te steunen in het begrijpen van onze wereld.
Het filmpje geeft een impressie van de opdrachten.

Kees Hoekstra is vader van Christy, die lijdt aan een vorm van autisme. Kees schrijft regelmatig op zijn Facebookpagina “Ik heb een autistisch kind” over hun ervaringen. 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top