Arie in Wonderland: Goulashsoep-broche #Alzheimer

blog agnesAls ik binnenkom slaapt papa. Voor zijn neus een kopje soep. Onaangeroerd. Een bord met nog twee forse stukken brood met abrokozenjam. En een glas karnemelk. Nog niets van gedronken.
Ik ga stilletjes op zijn bed zitten. Wacht tot hij wakker wordt.
Maar dat hoeft niet.
Met een luide “Goedemiddag”, wordt de deur opengezwiept. Papa is wakker.
Als het meisje van de verzorging weer weg is, spoor ik papa aan zijn brood op te eten. Het eerste stukje lukt.
Ik warm de soep even op, want koud geworden. Papa heeft intussen het tweede stukje brood in zijn vingers. En kijkt er naar.
blog Agnes2“Mooi hè?” , zegt hij. “Prachtig”, antwoord ik. “Het is abrikozenjam”. Papa kijkt me niet begrijpend aan. Hij kijkt nog maar eens naar het stukje brood tussen zijn vingers. “Het lijkt wel goud”. En even daarna. “Sonde om op te eten”.
Ik laat het even. Maak zijn scheerapparaat schoon. En probeer het dan nog eens. “Eet maar lekker op. Stop het maar in je mond”.
“Maar dan is het er niet meer!”, roept papa uit.
Ik schiet in de lach. “Er is nog meer hoor”, zeg ik. En haal de pot. Dat helpt. Het laatste stukje brood met de gouden abrikozenjam verdwijnt in zijn mond.
blog Agnes3Nu door naar de soep. En na twee happen verstilt papa’s beweging. Hij heeft paprika en vlees op zijn lepel. En hij vraagt “zouden we daar een broche van kunnen maken?”.
Ik speel het mee. Zeg dat dat natuurlijk kan. Dat het prachtig is. Dat we er veel maken. En verkopen op de kerstmarkt.
De goulashsoep-broche. Papa is er druk mee tot het meisje van de verzorging de vaat op komt halen en de kom met soep meeneemt. “Voorzichtig hoor!”, zegt papa als ze zijn lepel uit zijn hand vraagt.
Ik leg uit dat het een broche is. Ze kijkt me aan of ik niet wijs…

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top