skip to Main Content
Angst Voor Het Onbekende #BeersWereld #autisme

Angst voor het onbekende #BeersWereld #autisme

Het brein van iemand met autisme is best lastig te ontcijferen voor iemand zonder autisme. Zo vraagt Beer per dag honderdduizend keer wat zijn schema is. Ik vertel dan tachtigduizend keer wat hij gaat doen. De overige twintigduizend keer laat ik hem zelf het schema opzeggen. Uit luiheid van mijn kant – en om te zorgen dat mijn al behoorlijk overprikkeld zenuwstelsel niet gaat ontploffen..

Beer is slim genoeg om te beseffen dat schema’s zomaar kunnen veranderen, net als het weer… wat ook een frustratiepuntje voor hem is. Hij wil het liefst dat alles altijd volgens plan verloopt. Als hij zijn schema opdreunt wil hij een bevestigende “Ja!” van mij horen. Als die “ja” na zoveel keren uitblijft ,blijft hij zijn schema achter elkaar opdreunen totdat ik minstens een hoofdknikje laat zien of weer een “Ja, Beer”.

Een voorbeeld

Afgelopen zaterdag.

In de auto naar de opvang nam Beer nog even een aantal keren door wat hij ging doen; “Bos honden uitlaten, auto naar de opvang, naar de supermarkt (waar ze nu zakjes hebben met zaatjes voor tuinkruiden die elk een cijfer hebben) dan naar huis, eten, honden uitlaten, douchen, spelen en slapen.

Zo, duidelijk en “tot vanmiddag Beer!”.

Toen ik thuis kwam had zijn zusje even geregeld dat een vriendinnetje kwam spelen.

Het leek ons een leuk idee om Beer op te halen die namiddag. Natuurlijk eerst naar de supermarkt voor een zakje met de 4 en daarna naar de Mac voor frietjes. Dan een ijsje eten waar een speeltuin aan de overkant zit, om vervolgens dat vriendinnetje thuis af te zetten (want we deden alles aan die kant van de stad waar zij woont).

Handig dus en leuk. Wel anders dan het Beren schema.

Rood aanlopen

We gingen Beer ophalen. Meteen wilde hij zijn schema horen.

Toen ik het nieuw aangepaste schema opnoemde met een rustige zangstem (ik wist wel wat er kon gaan gebeuren), zag ik dat hij het moeilijk kreeg. Ik zag zijn gezicht rood aanlopen en hij begon in de auto te roepen; “geen speeltuin! Geen roetsjbaan!!”

Zijn opvang is dichtbij de supermarkt, dus had hij weinig tijd om zijn hoofd tot rust te krijgen en nam ik een behoorlijk onrustige Beer mee.

Ik zag dat er wat mensen angstig naar hem keken bij binnenkomst en zei “hij hoort bij mij hoor” tegen iemand die daar werkte met een geforceerde glimlach, hopend dat het rustig zal blijven.

Schoppen

De medewerker kwam na een paar minuten naar me toe met de mededeling dat Beer zeker wel van prullenbakken houdt? Hij had er tegen aan geschopt. Ok… Beer moest aan mijn zijde blijven dus.

Ondertussen sprak een mevrouw die vriendelijk en wat angstig keek me nog even aan, net voor de kassa, dat ze het zo dapper van mij vond dat ik mijn zoon gewoon mee neem naar zo’n drukke supermarkt. Ik bedankte haar onhandig vriendelijk maar ondertussen liep Beer weg.

Nog snel zei ik haar dat hij nu onrust had en normaal gaat het veel beter hoor! Snel ging ik Beer zoeken die ergens bij een kassa stond, te dicht op een klant, met zijn zakje 4 in zijn hand. En kaascrackers. Zijn zusje met vriendin liepen alvast naar de auto.

In de Mac at Beer met lange tanden zijn frietjes. Toen hij begon te huilen heb ik nog geprobeerd te praten met hem. “Het is anders Beer, maar het is ook leuk. Als je niet naar de speeltuin wilt blijf je gewoon bij mij bij de ijswinkel”.

Dat gaf hem wat rust. Zodra we het ijsje in onze handen hadden ren/huppelde hij naar de speeltuin en stortte zich gelukzalig op de roetsjbaan.

Pictogrammen

Zittend op een bankje in een streepje zon dacht ik terug aan hoe Beer vroeger was. Ik had toen een pictogrammen strip aan de muur geplakt waar hij als er een overgang in zijn schema was de picto af mocht halen om zelf te zien dat hij nu iets anders ging doen. Zo hoopte ik dat de onrust werd verminderd, zodat hij kon inzien dat verandering niet eng en vreselijk was.

Het werkte zeker een deel, maar ik heb hem vaak krijsend en worstelend mee moeten nemen naar de speeltuin of ijswinkel. Eenmaal daar was hij plotsklaps al het leed vergeten en genoot hij zichtbaar van de activiteit.

Draaischijf

Dat het nu nog altijd zo werkt, is wel gebleken. Ik probeer me voor te stellen dat in zijn hersenen een soort draaischijf zit waar informatie binnenkomt die als een gek heen en weer gaat wat erge angst met zich mee brengt. Dan gaat die informatie langzaam aankomen op de plaats van bestemming en kan hij verder met een rustig gevoel van acceptatie verder.

Het enige rotte is van dit verhaal dat het gewone brein in mijn hoofd, wat vast ook een beetje raar is geworden nu 😉 het ook steeds moet begrijpen en verwerken dat dit zo bij Beer werkt. Ik verwerk informatie en leer te herinneren dat ik bij een volgende keer anders moet handelen.

Angst voor het onbekende

Ik dacht terug aan die aardige mevrouw in de supermarkt, terwijl ik mijn ijsje at. Het is zo belangrijk om begrip te krijgen in plaats van angst voor het onbekende.

Zo voelde ik me even meer aangesloten in een samenleving wat erg belangrijk is.

En zo zat ik te kijken naar Beer die van de roetsjbaan naar het klimrek ging om daar in een meditatiestand te gaan zitten tussen andere kinderen.

Ik voelde begrip en pijn.

Hoe moeilijk kan het allemaal zijn als je een Beer bent…

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X