skip to Main Content

Alzheimer

Ik bel aan, het gordijn voor het raampje naast de voordeur gaat heel voorzichtig een stukje opzij, je kijkt me aan en dan open je de deur. Eenmaal binnen veeg ik extra goed mijn voeten, doe je dit niet wordt je zeer zeker terug geroepen. Je houd niet van schoenafdrukken op je schone witte tegelvloer.
We komen al jaren bij je, je woont nog zelfstandig.

Een inloop moment voor medicatie en kijken of alles goed met je gaat. Je bent op je 80tigste nog een nog jong ogende vlotte en altijd goedgeklede dame met oog voor detail. Je korte termijn geheugen is behoorlijk aangetast, het enige voordeel hieraan is in mijn ogen dat je het zelf gelukkig totaal niet beseft. Jouw wereld is in mijn ogen eenzaam en klein, niet veel groter dan de oppervlakte van je gelijkvloerse woning en een ingesloten tuin, alleen bereikbaar vanuit je woonkamer. Je bent hier gelukkig en vertrouwd en lijkt niet meer nodig te hebben.

Eigenlijk is er in de loop van de jaren een soort van privé PG woon situatie ontstaan. Je dwaalt gelukkig niet en verlaat dus nooit zelfstandig je woning. Mede hierdoor is deze zelfstandige woonsituatie nog mogelijk, of het wenselijk is …………ik denk voor jou wel. Je lijkt je goed te vermaken, je rommelt de hele dag met je spulletjes in huis, zo krijgen de door jou met zorg uitgezochte snuisterijtjes regelmatig een ander plekje.

Maar je gaat achteruit, de achterdocht groeit, afname van geheugen neemt snel toe. Soms weet je dingen niet meer te benoemen. Je lijkt nieuwe informatie totaal niet meer op te slaan en herhaal alles soms wel 4 of 5 maal. Alleen de diepgewortelde gewoontes lijk, met nadruk op lijk, je nog redelijk uit te kunnen voeren. En wij zien natuurlijk maar kleine moment opnames.

De tv en krant behoren al een tijdje tot het verleden deze gaven teveel onrust, teveel prikkels. De t.v. kon je simpelweg niet meer bedienen en raakte hierdoor helemaal van slag, ik heb niet het idee dat je hem ooit gemist hebt, bizar wetende dat je hier elke dag trouw naar keek. Wel luister je nog naar radio of draait cd’s, nu ik dit type besef ik dat ik eigenlijk al een tijd geen muziek meer bij je heb gehoord……

Wij komen tegen de middag en s ‘avonds medicatie geven en om brood of de warme maaltijd op te warmen, althans dat is de bedoeling. Alles staat in je agenda een soort van dagboek waarin tot voor kort echt alles door jou werd opgeschreven, en soms in ons bij zijn wel 5 maal word voorgelezen, en iedere keer weer alsof het de eerste keer was. Je begint nu te noteren dat je iets genoteerd hebt, het wordt langzaam een wir war.

Doordat wij al een hele tijd langskomen, is het de continuïteit die maakt dat wij meestal zonder problemen binnen mogen komen. Wel vraag je gelijk wat ik kom doen. Ik geef aan dat ik kom om voor een tabletje, je vind het echt niet nodig. En terwijl ik de medicatie pak praat ik met jou over je mooie snuisterijtjes of vraag of je nog wat in je agenda heb geschreven zodat de focus even op wat anders ligt en het innemen van de tablet even later geen probleem is. Het eten op warmen kost meer moeite. Zeker de laatste tijd wordt dit steeds moeilijker. Je geeft dan aan geen trek te hebben, straks wel te eten of volgens eigen zeggen heb je al gegeten en nog meer van die soort uitvluchten. We tellen de maaltijden en monitoren je gewicht aangezien we er niet vanuit kunnen uitgaan van wat je verteld klopt.

De vraag of je wilt eten sla ik tegenwoordig over, je antwoord is standaard nee of ik heb al gegeten kijk maar, heel demonstratief laat je mij dan jouw uitgezette buik zien, kijk daar past echt niks meer bij. Meestal vraag ik of ik de maaltijden mag tellen, je kijkt me aan en vraagt waar de maaltijden staan en waar dat voor nodig is. Ik leg uit dat deze in de koelkast staan en ik graag wil kijken of het aantal maaltijden klopt die bezorgd zijn. Tot nu toe mag dit nog altijd. Al wordt het wel steeds moeilijker. Als de koelkast eenmaal open is tel ik snel de maaltijden en pak er dan twee uit en vraag jou welke je het lekkerst lijkt en lees op wat er in zit. Je maakt je keus ik geef je een vork en vraag je de gaatjes vast in de folie te prikken. Onder tussen pak ik het bord en het bestek.

Heel geconcentreerd en met enige precisie prik jij de gaatjes gelijkmatig in de folie laag. Ik vraag aan je om te kijken hoelang de maaltijd in de magnetron moet, je bent onder tussen totaal afgeleid van het feit dat je eigenlijk niet wou eten. Samen zetten we de maaltijd in de magnetron en dan laat ik jou aan tafel plaats nemen en zeg, vandaag doen we het eens anders, O ja zeg je mij aankijkend benieuwd wat er gaat komen. Vandaag kom ik jou eten uitserveren dan is het net of je uit eten bent, je vind dit elke keer weer leuk en zegt te boffen dat je zo verwend wordt, binnen 10 min zit je te smullen van je maaltijd.

En morgen……….morgen doen we alles gewoon weer opnieuw………!!

Ik hoop maar dat je snel zal wennen en je eigen huisje ook zo snel vergeet als je binnenkort gaat verhuizen naar een PG afdeling…………

Essies wijkblogs

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X