skip to Main Content
Voor Altijd In Ons Hoofd En Hart

Voor altijd in ons hoofd en hart

Voor altijd in ons hart en hoofd

In de aangrijpende film ‘Still Alice’, waarin een jonge vrouw te maken krijgt met een erfelijke variant van Alzheimer, wordt het prachtig duidelijk gemaakt. Ondanks de slopende, ontluisterende ziekte blijft Alice gewoon Alice. De vrouw van wie haar gezin onvoorwaardelijk houdt. Ondanks het verdriet en alle frustraties maken de gezinsleden zich samen sterk en fungeren zij steeds meer als liefdevolle hulp en aanvullend geheugen voor Alice. Prachtig.

Nog altijd je vader, moeder, partner, vriend…
Helaas is de realiteit ook wel eens anders. Familieleden en vrienden die er moeilijk of niet mee om kunnen gaan en dus niet meer komen. Onbegrip, onmin, noem het maar op. En dat terwijl het zo simpel is. Iemand met kinderen of met een partner blijft immers die vader, moeder, partner of vriend, ook na de onverhoopte diagnose van Alzheimer. Alleen het contact verandert tijdens het ziekteproces. Dat wordt steeds meer basaal maar zo mogelijk ook meer intens, met een groeiende behoefte aan liefde en persoonlijke aandacht. Contact maken is daarbij niet moeilijk of eng; een aai over de wang, een arm om de schouder; het maakt het verschil tussen een starre, in zichzelf verzonken blik of een twinkeling in de ogen en een mooie glimlach.

Liefdevolle zorg
Gelukkig zijn er veel mensen in de zorg die dat helemaal begrijpen. Mensen die de tijd nemen voor de bewoners. Met hen praten, hun hand vasthouden. In de winter de versgevallen sneeuw laten zien door even met hen naar het raam te wandelen of de rolstoel erheen te rijden. En daarna hen zelfs weer een moment de daarbijbehorende koude te laten ervaren door te voelen aan een sneeuwbal. In de zomer hen vertroetelen op een mooi plaatsje in de schaduw. De mensen die wat langer in bed moeten blijven liggen, worden verwend met een projector die een mooie boswandeling op het plafond tovert. De mevrouw die wat moeilijk slikt krijgt haar koffie verdikt, maar wel met een feestelijke dot slagroom erboven op. Dat zijn fijne momenten van persoonlijke aandacht dankzij de liefdevolle zorg!

Vergeet hen niet…
Ik hoop daarnaast dat steeds meer mensen de stap (durven) zetten om hun familielid of vriend in een verpleegtehuis te bezoeken. Het is echt zo de moeite waard! U hoeft alleen maar te onthouden dat die persoon nog altijd de persoon is, van wie u zoveel houdt. Vergeet hen niet, zeker nu niet!

Mooi contact
Er zijn al vele woorden gezegd over hoe mooi dit contact nog kan zijn. En dat het er echt toe doet! Ik sluit me dan ook graag aan bij deze prachtige songtekst die alles zegt…

“En als jij dan straks
Echt niet meer weet
Dat wij samen waren
En mijn naam vergeet
Dan zal ik je vertellen
Wat ik nu onthou
en ik maak alles
net ietsje mooier voor jou”

Uit: ‘Ik onthou van jou’, Claudia de Breij

Avatar

Sylvia Eickholt

De moeder van Sylvia Eickholt heeft Alzheimer en woont sinds eind 2010 in een verzorgingstehuis op een gesloten afdeling. Sylvia kan als ondernemer zelf haar tijd indelen, waardoor ze haar moeder minstens één maal per dag kan bezoeken. Hierdoor is ook haar band met de andere bewoners, hun mantelzorgers en de verzorgenden sterk geworden. Door haar ervaringen in het huis is Sylvia ervan overtuigd dat we ieder mens met dementie nog altijd mooie momenten kunnen geven. Daarom richtte zij onlangs de vrijwilligersorganisatie Het Momentum (www.hetmomentum.nl) op voor extra momenten van persoonlijke aandacht voor bewoners met dementie van zorginstellingen, waardoor tegelijkertijd mantelzorgers en zorgmedewerkers even worden ontlast. Over al die mooie momenten vertelt Sylvia in haar blogs.
Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X