skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: Autorijden #dementie

Als mijn vader vertelt: autorijden #dementie

Dementie blijft iets wonderlijks. Wat gebeurt er toch allemaal in zo’n koppie? Bij mensen met dementie vallen herinneringen uit het recente verleden het eerst weg. De informatie die het langst in het geheugen zit, blijft het langst aanwezig. Zo kan het zijn dat iemand niet meer weet wat hij gisteren gegeten heeft, maar nog wel weet waar hij vroeger met zijn ouders gewoond heeft.

Mijn vader vindt het heel fijn om te kletsen. Lekker samen aan de eettafel, met een ‘bakkie troost’ en een sigaartje, heerlijk bomen over vroeger. Zijn ogen stralen dan warempel weer. Toen ik opperde dat ik het leuk zou vinden om korte filmpjes van onze gesprekken te maken, was hij meteen enthousiast. “Leuk voor later, Mallijn” zei hij me. Alsof het om de 8mm filmpjes gaat, die hij vroeger van ons als kind altijd maakte.

Mijn vader heeft vanaf 1956 een rijbewijs gehad en heeft jarenlang – door zijn werk als vertegenwoordiger – heel wat kilometers gereden. Er waren perioden dat hij jaarlijks een nieuwe auto kocht omdat de oude dan qua kilometers aan zijn tax zat. De hele Benelux door, helemaal zonder navigatie of kaarten. Op richtinggevoel en na verloop van de tijd wist hij de weg gewoon overal en altijd.  Nooit een probleem, best bijzonder. De eerste tekenen dat hij zijn perfecte richtinggevoel begon kwijt te raken, was toen hij ongeveer 70 was. Mijn moeder vertelde me destijds dat ze vond dat hij ‘een beetje vreemd’ deed. Zij had een afspraak in het ziekenhuis in Hilversum en mijn vader zou haar daar naartoe rijden. De dag tevoren wilde hij persé even de route voorrijden, om er zeker van te zijn dat ze op tijd op de afspraak zouden komen… Zo niets voor hem! Daarna deed hij dat elke keer..

De auto van papa was altijd wel een dingetje. Zijn ‘wagen’ noemde hij z’n auto’s altijd. Mooie, luxe exemplaren. Voor hem toch een soort status symbool. De laatste nieuwe auto die hij kocht, zou de laatste geweest zijn.” Nog een keer een nieuwe en die kan ik dan helemaal oprijden, tot mijn dood” zei hij. Had gekund als hij niet vergeten was, dat zijn vaste automonteur bij de laatste servicebeurt had gezegd dat zijn distributiesnaar vervangen moest worden… Je snapt het waarschijnlijk wel…. motor total loss, weg auto! Mijn broer kocht toen een oude Volvo voor hem. Zeker op het laatst, toen mijn moeder ziek werd was dat fijn. Hij kon haar dan toch overal naar toe rijden en in het ziekenhuis op bezoek gaan.

Een jaar na het overlijden van mijn moeder, kregen we van diverse mensen te horen dat papa wel erg hard (en dus gevaarlijk) door het dorp scheurde… Hij had zelf niets door. Als we er wel eens met hem over begonnen, werd hij woest. “Als je maar niet denkt dat je hem van me kunt afpakken]. Dat nooit. Over mijn lijk!”, beet hij ons dan toe. Maar hoe pak je dat aan? Moeilijk! We hebben zijn sleutels verstopt, een kabel bij de motor losgetrokken, gepraat als Brugman maar niets hielp. Papa werd steeds bozer en wij radelozer.

Uiteindelijk is het ons gelukt om hem te laten stoppen, toen de auto gekeurd moest worden en er (in overleg met de monteur ) heel veel mankementen gevonden werden. Papa heeft toen zelf besloten om de auto weg te doen. “Dat is mijn wagen niet meer waard, Mallijn. Ik spaar wel voor een nieuwe!”  Daarna heeft hij er nooit meer met een woord over gerept..

 

 

 

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X