Als mijn vader werft voor de thuiszorg # dementie

12714233_1206437982717620_1564689897_nVan de thuiszorg ontving mijn vader foldertjes waarmee zij nieuwe medewerkers willen werven. Laat dat maar aan hem over. Als mijn vader zich vroeger namelijk voor iets inzette, dan deed hij dat voor de volle 100 %.

Of het nou om werknemers of om leden voor een vereniging ging, hij  zocht  als een dolle in zijn eigen netwerk naar geschikte kandidaten of medestanders. En voor dat je er erg in had, was je voor een of andere baan, club of vereniging gestrikt, of je het nou echt zag zitten, of niet. De dementie heeft veel van zijn karaktereigenschappen verandert maar dat het werven  hem nog steeds in het bloed zit, merkten we afgelopen week…

Om een uur op tien ‘s avonds – ik was nog aan het werk – ging mijn telefoon. Ik schrok toen ik ‘papa’ in mijn display zag staan en nam snel op. “Mallijn, Mallijn hoor eens, ik heb wat voor je. Heel interessant. Ik heb ‘iets’ voor je. Kom je even naar me toe?” Ik beloofde de volgende dag even langs te wippen, voor ik weer aan het werk ging. De volgende ochtend belde hij me om een uur of zeven weer met het zelfde verhaal. Hij was er duidelijk vol van. 

Toen ik bij hem voor de deur parkeerde, stond hij al voor het raam op de uitkijk, met zijn handen vol met foldertjes. Ik liet mezelf naar binnen en hij rukte meteen de kamerdeur open. “Ga even zitten en lees. Dit is echt iets voor jou!” Ik deed wat hij zei en pakte een folder van hem aan.

werven thuiszorg

Terwijl ik las, ging hij door: “Mallijn, ik dacht; jij hebt het niet zo druk (?!) en iedereen kan wel wat centen gebruiken. Waarom doe jij het niet?” Ik legde hem uit dat ik geen ‘verzorgende’ ben en ook geen enkele ambitie in die richting had. Maar papa luisterde niet eens. Hij vertelde dat hij ook al zo’n folder bij twee buurvrouwen in de bus had gedaan… De een is 78 en de ander 72 en beide hebben geen diploma maar dat ziet papa toch echt niet als een bezwaar.

‘Wat nou Mallijn, het zijn vrouwen alleen en ze zorgen altijd voor iedereen, dan kan je net zo goed in dienst gaan want dan hou je er nog wat aan over”, was zijn argument. Op mijn vraag waarom hij het dan niet zelf deed zei hij: ” Ik? Doe niet zo mal. Ik ben hartstikke druk om mensen te vinden. Die man van de thuiszorg geeft mij niet voor niets al deze folders, die weet natuurlijk dat ik heel veel mensen ken. Ik ga ze de komende tijd allemaal vragen” en hij hield het pak folders me een gelukzalig gezicht omhoog.

Deze oude vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Hij blijft me de dagen erna achtervolgen met zijn vacature. Het gaat net als vroeger, toen hij het nog voor ‘het echie’ deed. In de dagen erna hoorde ik van mijn zus dat hij haar dochter ook al een folder gegeven had en van een nicht dat zij er een kreeg, toen ze hem in het dorp tegen kwam. Mijn vader neemt deze taak duidelijk bloed serieus.

Toch vraag ik me af waarom hij zich zo inzet om deze vacature te vullen. Is het omdat hij het fijn vindt om een taak te hebben, of werft hij stiekem in zijn warme netwerk omdat het vertrouwt voelt, om bekenden als thuiszorg te hebben? Ik vraag het hem niet anders wordt ik weer dagen lang gestalkt. Ik heb het namelijk hartstikke druk, ondanks dat mijn vader denkt van niet 😉

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X