skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: Samenwerken #alzheimer

Als mijn vader vertelt: Samenwerken #alzheimer

Mijn vader was jarenlang vertegenwoordiger voor fabrikanten in meubelstoffen en later had hij een verkoopkantoor met verschillende agenturen. Daarnaast is hij ook lange tijd voorzitter van een oranje vereniging geweest. Nadat hij met de vut ging – op z’n 57ste – stortte hij zich dan ook vol overgave op die vereniging. Rond zijn 70ste is mijn vader – min of meer gedwongen – uit zijn functie gezet. Het had iets te maken met vernieuwing en verjonging en een burgemeester die van hem af wilde. Niet een hele leuke tijd voor mijn vader. Het enige positieve aan dat afscheid was dat een aantal dorpsbewoners zich hard hebben gemaakt om hem voor te dragen voor een lintje. Dat lukte en zo kwam het dat mijn vader geridderd werd en na 35 jaar trouwe dienst kon vertrekken. Maar wel met een lintje op zak. Daar was hij super trots op.

Zo kwam papa dus thuis te zitten. Geen hobby, geen bezigheden. Wel zat hij nog veel op zijn kantoor en schreef door de jaren duizenden memo’s in agenda’s, op oudere administratie en op zijn bureaulegger. Dat was het moment dat mijn moeder doorkreeg dat hij erg veranderde. Hij vergat veel, was opvliegend en liep soms als een puppy achter haar aan. Als ze even weg ging, wilde hij alles weten: waarom, met wie, noodzaak, etc. Hij klampte zich ineens aan haar vast en werd onzeker. Moeilijk voor mijn moeder. Zo nu en dan mopperde ze er wel tegen ons. Wij dachten dat zijn verandering kwam door verveling. Logisch als je altijd heel hard gewerkt hebt en ineens niets meer om handen hebt. Tot mijn moeder vrij plotseling kwam te overlijden en we meteen merkte dat er iets niet pluis was. De rest van het verhaal kennen jullie vast..

De eerste jaren dat wij thuis voor papa zorgde, zat hij nog vaak op zijn kantoor. Buren zagen hem daar vaak al rond 5 of 6 uur in de ochtend zitten. Uren kon hij druk zijn met bonnetjes, bankafschriften, acceptgiro’s en ook fotoboeken, waarin hij dan ineens zichzelf markeerde met een pen. (Net zoals je jezelf kan taggen in afbeeldingen op social media, zeg maar.) Toen hij na een delier van de trap viel, bleef papa dag en nacht beneden. Hij sliep zelfs niet meer boven en de zorg voor hem werd vanaf dat moment al zwaarder.
Over werk had hij het nooit meer. Wel pronkte hij graag met de wissellijst, waar zijn lintje en de oorkonde in zaten. Menige zorgprofessional moest die lijst bewonderen en natuurlijk het verhaal aanhoren.

Toen papa naar Hogeweyk verhuisde ging de lintjes -lijst natuurlijk mee en werd op zijn kamer gehangen. In het begin showde hij hem graag maar inmiddels is hij die periode min of meer kwijt. Papa zit nu weer volop in zaken en werkt hard. Hij heeft zelfs wel eens zijn medebewoners uit bed geroepen omdat hij vond dat het voor hen ook tijd was om met werk te beginnen. Aan “luiwammesen” had hij een broertje dood.. Volgens papa overleef je alles, als je maar hard werkt en je best blijft doen. Hij ziet handel in alles, ook in de Hogeweyk. Soms is hij manager van zijn woning en (probeert) het personeel aan te sturen. Hij maakt zich bezorgd als er weinig mensen in het restaurant zitten. “Dan verdienen we niet genoeg, Mallijn”

In nu ineens – out of the blue – komt zijn oude beroep weer naar boven. Vertegenwoordiger zijn en ‘en route’ je producten aan de man te brengen. En hij bedenkt ter plekke dat hij een samenwerking wil. Kijk en luister maar eens naar het volgende filmpje..

 

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X