skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: Ophoepelen!

Als mijn vader vertelt: Ophoepelen!

Wat ik het ergste vind van de ziekte van mijn vader? Dat je de meest essentiële zaken van je bestaan op een bepaald moment helemaal vergeet. Bijvoorbeeld waar je woont, met wie en waarom. Hoe oud je bent, dat je ouders er niet meer zijn en zelfs je vrouw al overleden is. Dat je al jaren niet meer werkt en je niet meer ongerust hoeft te maken over opdrachten, klanten en uiteindelijk het geld wat je ermee verdiende om je gezin in leven te houden. Dat je niet steeds op reis hoeft en al jaren geen auto meer rijdt. Hij is alles vergeten en blijft zoeken en ook piekeren. Dat gaat gepaard met veel onrust.

Toen ik dinsdag bij hem op visite kwam, zat de gemeenschappelijke huiskamer vol met bewoners en visite. Fijn voor de bewoners maar papa zat er verloren bij en was behoorlijk onrustig. Toen ik met hem naar zijn kamer liep om zijn schone wasgoed op te bergen, vertelde hij waarom. Moet je je toch ook voorstellen: Je zit in je woonkamer en ineens zitten daar totaal vreemde mensen aan je eettafel of in je zithoek. Zit jij lekker een dvd van Andre Rieu te kijken, hoor je ineens niets meer van de muziek omdat er allemaal mensen (die jij niet kent) om je heen zitten te praten en te lachen om die muziek.” In je eigen huis, he Mallijn!” Want zo ervaart papa dat.

Aan een kant een goed teken want hij voelt zich gelukkig thuis in de Hogeweyk. Hij noemt het huisje waar hij nu woont per slot ‘zijn eigen huis’. Maar het grote nadeel is dat papa niet weet dat hij daar niet in zijn uppie woont en waarom dat zo is. In zijn ogen is het zijn huis met zijn het zijn meubels en zijn tv. Zoals hij gewend was te leven.

Hij vraagt zich nog regelmatig af wat al die vreemde mensen toch in zijn huis doen. En dan met name de bezoekers van de mensen waar hij mee samenleeft. Die maken hem soms boos, opstandig, onzeker en zelfs bang. Sinds hij kalmeringsmedicijnen krijgt gaat dat wel beter maar niet als er ineens een huiskamer vol met vreemde mensen is. Hij is dan altijd enorm opgelucht dat hij een bekende ziet. Mij in dit geval.

Het nadeel van kleinschalig of in een woongroep wonen is voor mij dat je nooit meer samen bent. Papa en ik hadden altijd de meest geweldige gesprekken. Zelfs vorig jaar nog, toen hij zelfstandig thuis woonde. Dat kan nu niet zo vaak meer. Er is namelijk altijd wel iemand die zich met je gesprek bemoeit of die om hulp vraagt. Of je zit ineens midden in het gesprek van een ander. Af en toe hilarisch maar soms ook heel heftig. Ik kijk nergens meer van op..

Enfin, toen we terugkwamen in de huiskamer was het nog steeds druk en dat zijn dan de momenten dat ik hem door de week mee neem naar het balkon, een wandeling door de wijk met hem maak of naar het restaurant ga. Even de onrust doorbreken. Meestal lukt dat maar soms ook niet. Dan kan hij toch zijn boeltje niet onbeheerd achterlaten? “Wie let er dan op, Mallijn? Ik kan echt niet weg nu!”

Gelukkig lukte het me nu wel. We gingen samen op het balkon in het zonnetje zitten en ik maakte dit filmpje. Het gesprek spreekt voor zich 😉

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X