skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: ‘Ik Wil Kijken Waar Ik Ben.’ #dementie

Als mijn vader vertelt: ‘Ik wil kijken waar ik ben.’ #dementie

Ik krijg bijna dagelijks de vraag of mijn vader al een beetje gewend is in de Hogeweyk. Hartstikke lief, al dat medeleven maar ook best moeilijk om daar antwoord op te geven, zonder al te negatief te zijn. Inmiddels zit hij er op de kop af 12 weken en nog steeds is hij rusteloos en ongedurig als ik er ben. Met name de vragen waar of hij is en of hij met me mee kan rijden blijft iets waar ik me verdrietig bij voel. Evenals het niet herkennen van zijn eigen woongroep. Als hij zijn eigen huis niet herkent, voelt hij zich er dan thuis?

Aan de andere kant moet ik realistisch blijven want zijn eigen huis en straat in Muiderberg herkende hij op het laatst ook steeds vaker niet meer. Het hoort bij de ziekte en was 4 maanden geleden de druppel die ons deed besluiten om de verhuizing naar de Hogeweyk in gang te zetten.

Ook weet ik dat papa prima mee doet in de woongroep als wij er niet bij zijn. Hij geeft de planten op het balkon water, helpt met tafeldekken en de afwas. Hij gaat steeds meer in de gemeenschappelijke huiskamer, bij zijn medebewoners zitten en probeert er ‘a la papa’ gewoon iets van te maken. Ook is hij extra lief voor hen die verdrietig zijn. Want dat zijn bepaalde bewoners altijd. Hij probeert ze gerust te stellen. Aandoenlijk om te zien. Zeker omdat hij dat zelf nog zo nodig heeft, in al zijn verwarring.

Maar hij kan ook verschrikkelijk boos zijn. Omdat hij de verzorgenden niet kent (invalkrachten), omdat hij de medemens met dementie niet herkent en ze zelfs een beetje griezelig vindt ( met name als dat vreemde mensen zijn die zo maar ongevraagd ‘zijn’ huisje in en uitlopen) of omdat zijn TV of Digitenne het niet doen. Dan wordt hij ineens weer ‘baas’ en dan is er geen land met hem te bezeilen.

En ondanks dat vinden wij echt dat papa op zijn plaats is in de Hogeweyk en in zijn woongroep. Hij heeft een redelijk vast zorgteam, met de liefste verzorgsters die je je wensen kunt. Een EVVer die regelmatig een leuk fotootje of filmpje van papa wapt, alsof ze weet dat we ons zorgen om hem maken. Heel bijzonder en goud waard als je het mij vraagt! Ook ziet papa er gelukkig weer beter uit. Hij is qua gewicht weer wat aangekomen en heeft een gezonde kleur van het vele buiten zitten.

De visie van de Hogeweyk vind ik ook nog steeds fantastisch. Het gaat uit van het gewone leven in onze maatschappij. Wonen in de Hogeweyk betekent: het hebben van een eigen woonruimte en het voeren van een eigen huishouden. Mensen wonen met anderen die dezelfde ideeën, normen en waarden hebben over het leven. Daardoor wordt het huis waar men woont een echt thuis. En dan de vrijheid voor de bewoners op een oppervlakte van ruim 1 hectare. Wil je wandelen dan kan dat. Wil je uitrusten op een bankje, bij het cafe of in het restaurant, dan kan dat. Net als in een gewoon dorp.  Positief toch?

Kom ik terug op de vraag of mijn vader zich al thuis voelt. Dat betwijfel ik als je constant onrustig en op zoek bent. Wat mij al vrij snel opviel is dat de 163 bewoners van de Hogeweyk twee dingen gemeen hebben: ze hebben allen een vorm van dementie en ze zijn allen zoekende naar ‘huis’. Huis als in hun eigen huis of huis bij hun vader of moeder. Voel je je dan thuis ? Moeilijk hè?

 

 

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X