skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: ‘Het Komt Me Hier Niet Bekend Voor.’ #alzheimer

Als mijn vader vertelt: ‘Het komt me hier niet bekend voor.’ #alzheimer

Papa woont deze week exact een jaar in de Hogeweyk. Als we terug kijken is het omgevlogen en zijn we het er met elkaar over eens dat hij echt op de juiste plek zit. Maar jeetje, wat een heftig jaar was het! Zeker de eerste 6 maanden. We dachten dat het nooit zou wennen, laat staan goed komen.

Ik ben menig keer huilend naar huis gereden en heb er ook heel wat nachten van wakker gelegen. Wat me wakker hield? De constante vraag of we er goed aan hadden gedaan om papa te verhuizen en een vretend schuldgevoel. Zeker na die keer dat mijn zus Tilleke en ik hem in de hal van het complex tegenkwamen met een winkelkar vol persoonlijke eigendommen, totaal gedesoriënteerd en stinkend naar de poep en urine. Hij leek echt op een zwerver.Hij was al dagen aan het lopen en op zoek naar Muiderberg, zoals hij zelf bleef herhalen. En wat was hij opgelucht dat hij ons daar zag.  Ik zal dat beeld van mijn leven niet meer vergeten.

In het half jaar daarna is papa behoorlijk achteruit gegaan in zijn denken en kunnen. Heel vaak heb ik me afgevraagd of dat ook het geval was geweest als we hem thuis gehouden hadden. Ik denk toch dat hij dan minder hard gegaan was omdat hij meer uitdaging had. Zijn hondje, zijn boodschapjes, zijn tuin.

Maar ik realiseer me ook dat wij dat, zelfs met alle broers en zussen, niet hadden kunnen volhouden. Op het laatst herkende hij zijn eigen huis en zijn buurt niet meer. Hij liet zijn hond niet uit omdat hij bang was te verdwalen. Ook verzorgde hij zichzelf amper nog en weigerde onze hulp daarbij. En hij at en dronk ook niet meer goed. Zelfs niet als wij erbij waren. Het was dus echt wel tijd voor het verpleeghuis.

Maar nog steeds voel ik me schuldig als ik hem daar zo zie zitten. In gezelschap maar toch ook vaak heel eenzaam voor mijn gevoel. Hij heeft geen idee wie al die mensen om hem heen zijn en wat ze bij en van hem moeten. Een enkele bewoner komt hem wel bekend voor maar echt een band opbouwen is er niet bij want iedereen die daar woont leeft in zijn of haar eigen wereld.

Maar het aller ergste vind ik dat hij me – zodra ik binnen kom – blijft vragen of hij mee naar huis mag. Alsof er nog een weg terug is.. Ik probeer hem dan altijd eerst op andere gedachten te brengen en begin over iets heel anders. De ene keer lukt dat maar heel vaak ook niet.

Moet je toch ook nagaan hoe dat moet zijn: Je woont al een jaar op dezelfde plek en toch herken je het totaal niet als je huis. Sterker nog het komt je ook totaal niet bekend voor. Heftig toch?!

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X