skip to Main Content

Als mijn vader verslonst #dementie

12714233_1206437982717620_1564689897_nAls er één ding is waar mijn zussen en ik ons de afgelopen tijd druk over maken in de zorg voor papa, dan is het wel zijn persoonlijke hygiëne. Hij verslonst! Dagelijks proberen we hem eraan te herinneren om zich te wassen en verschonen. Dat vindt hij dan de grootste onzin want ‘dat heeft hij toch net nog gedaan?’ Dat ‘net’ is dan al weer een aantal dagen – of zelfs langer – geleden..

Vanaf het overlijden van mijn moeder leg ik elke week setjes kleren voor hem klaar. Papa vond dat fijn want dan hoefde hij zelf niet zijn kast om te spitten om een fijne combi te maken én als prettige bijkomstigheid: Hij kon zo niet vergeten dat hij zich moest verkleden want ik legde het op een strategische plek, waar hij niet omheen kon. “Iedereen vindt dat ik er prachtig uit zie, Mallijn” zei hij dan. ” Ze zijn weg van je combinaties!” en dan keek hij trots naar zijn kleren die hij aan had. Soms gaf hij ook nog wel een voorkeur voor een kledingstuk door. Op zijn manier was hij dus nog best bezig om er goed en verzorgd uit te zien. Helaas is daar sinds een paar maanden bar weinig van over..

Mijn zus Tilleke haalt elke week trouw zijn vuile was op. Dat wast en strijkt ze voor hem en brengt het dan na één of twee dagen weer terug. Ze mag het nooit van hem opruimen en hij geeft als (best goede) reden: “Anders heb ik helemaal niks meer te doen”. Helaas verwart papa tegenwoordig zijn – door mij zorgvuldig gekozen – kledingsetjes met dat schone wasgoed en propt alles doodleuk in zijn kast. Papa houdt niet van troep, dus opgeruimd staat netjes! Wat hij hierdoor wel vergeet is dat hij zich eigenlijk wel nog even moest verkleden…

In de eerste periode, als hij zo’n actie had gedaan en wij hem vroegen waarom hij nog hetzelfde aanhad, werd hij een beetje pissig en zei dan: ” Zeg, hou is op met dat gedram. Ik werk toch niet in een kolenmijn? Waar word ik nou in hemelsnaam vies van?” Maar de zelfde dag had hij zich dan toch gewassen en verschoond. Als je hem er nu op aanspreekt, kijkt hij alleen maar verschrikt en dan weten we dat hij het glad vergeten is. Wel geeft hij mij dan altijd de schuld: ” Ze heeft niks voor me klaargelegd, hoe moet ik dan weten dat ik iets anders aan moet ?”

De mensen van de thuiszorg spreken hem er ook op aan, als ze ’s ochtends bij hem komen checken. ” Meneer Bruurs, u heeft uw haar nog niet gewassen” of “U moet nu wel iets schoons aandoen want u zit onder de vlekken” of (om hem te paaien) “Waarom trekt u die mooie blauwe trui met dat geruite overhemd nooit meer aan? Dat staat u zo mooi”,  zijn steeds vaker terugkerende opmerkingen. Waar papa eerst nog gevoelig voor was – een mooi kledingsetje – kan het hem nu echt niet meer boeien. Hij ziet – en ruikt – het gewoonweg zelf niet meer.

Het is niet leuk om  te zien dat papa zo verslonst. Als hij zich niet meer omkleed, wast hij zich dus ook niet regelmatig meer. We gruwelen er een beetje van. Ook de thuiszorg krijgt hem niet zover om dagelijks te douchen. We hebben de afgelopen weken meermaals woorden met hem gehad, waarbij hij steeds boos uitriep dat hij zich pas gewassen en verkleed had. Maar moeten we nou echt aandringen, als we merken dat het niet zo is? Ik denk toch van niet…

Ik las ergens: ‘Wanneer het besef van wat hoort en wat niet hoort, van wat netjes en niet netjes is, verloren gaat, bereik je meer door maar een oogje dicht te knijpen en onopgemerkt de helpende hand te bieden dan door een “standje” te geven.’ En zo is het toch ook? Om de rust te bewaren moeten we hem volgens mij rustig blijven aanmoedigen en hopen dat hij het dan doet. Misschien zit ik er helemaal naast hoor, maar jeetje…ik ben ook maar een leek!

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller,  echtgenote, moeder en sinds kort ex-mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en oprichter van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Back To Top
X