Als mijn vader vecht…

“Uw vader heeft geen weerstand meer”, zegt de huisarts. Als ik die woorden op me in laat werken, kan ik alleen maar denken: Geen weerstand meer? Hij vecht zich juist te pletter!

Sinds begin december is mijn vader enorm aan het kwakkelen: grieperig, exceem, blaasontsteking, delier, buikgriep, verkouden, duizeligheid, van de trap gevallen, pijn in zijn schouder, buikpijn, rillerig, koorts… Hij is nog niet hersteld van het één of het ander dient zich al weer aan.

Die aanslag op zijn gezondheid eist zijn tol. Mijn vader kan steeds een beetje minder functioneren en hij heeft steeds meer ondersteuning nodig.

Buiten dat het triest is om hem steeds meer achteruit te zien gaan, kunnen wij niets anders dan elke dag een paar keer extra langs zijn huis gaan om te zorgen dat mijn vader alles heeft wat hij nodig heeft. Met name vocht is erg belangrijk want anders droogt hij uit. Telkens als we komen, ligt hij te slapen of stuurt je meteen weer weg omdat hij ‘zo moe is’. Hij heeft geen idee of het dag of nacht is, laat staan welke dag of maand. Maar drinken? Ho maar! Ja twee slokjes thee, omdat hij weet dat we kijken. Maar als een van ons een uur later weer komt checken, staat zijn kopje onaangeroerd en koud op het plekje waar ik het achter liet.

Afgelopen week heb ik drie keer de huisarts laten komen omdat mijn vader nauwelijks aanspreekbaar is en als een klein hoopje ellende in bed of op de bank ligt. De warrigheid neemt toe en zijn stem, gewicht en wilskracht nemen af. We maken ons zorgen om uitdroging. De huisarts komt steeds heel snel, geweldig! Als de huisarts hem aanspreekt lijkt hij zich te hervatten, gaat hij rechtop zitten, geeft duidelijk antwoord. Hij maakt keer op keer een alerte indruk en roept wel tien keer: Ik mankeer niets! De huisarts vertrekt dan onverrichter zake met enkel het advies: veel drinken, goed eten en hopen dat hij aansterkt.

Tot afgelopen maandagochtend. Het hele weekend zijn we af en aan naar hem toegegaan. We maakten ons ongerust. Hoe lang kan dit kleine lijfje van slechts 47 kg het nog volhouden? Ik maak er melding van bij de doktersassistente als ik zijn urine kom brengen om te checken op blaasontsteking. Binnen een half uur belt de huisarts en zegt dat ze toch even langs gaat om te kijken hoe het gaat. Ze treft hem nu in bed aan en neemt het besluit om ons meteen door te sturen naar de eerste hulp. We denken eerst dat we hem zelf kunnen rijden maar zelfs dat lukt niet. De ambulance wordt gebeld. Mijn vader neemt afscheid van de thuishulp met de woorden: “Misschien zien we elkaar wel nooit meer terug”..

Fantastisch, alle onderzoeken in Tergooi Blaricum! Echt alles wordt in het werk gesteld om te achterhalen wat hij mankeerde. Mijn vader wordt meteen aan een infuus gelegd om vocht toe te dienen. Hij stribbelt niet tegen en laat het gelaten over zich heen komen. Dat is voor mijn zwager en mij een teken aan de wand. Hij is nu echt moe gestreden en te ver heen om te beseffen wat er gebeurt!

Totdat alle lichamelijke onderzoeken zijn gedaan en we langzaam zijn gelaatskleur zien veranderen. Gezonde blossen op zijn wangen en veel minder grauw. Tegen de tijd dat de geriater langs komt en hem vragen begint te stellen, is zijn vechtlust weer terug. “Ik ben nu niet lekker, denk griep, iedereen heeft griep dus ik ook, verder mankeer ik niets. Ik ben niet dement, doe alles zelf, hoor.”  Ook op alle vragen – als welke dag het is en welke maand – geeft hij opeens weer helder en duidelijk antwoord. Als hij het even niet weet, maakt hij een grapje en als hij verbeterd wordt, zegt hij dat hij dat NATUURLIJK ook wel wist.

Ik ben totaal in shock! De alertheid die hij keer op keer ten overstaan van artsen tevoorschijn kan toveren is gewoon in alle hevigheid terug en hij weet de de arts lekker om de tuin te leiden. Als zij de ruimte verlaat, is hij uitgeput en valt direct weer in slaap.

Binnen een uur zitten we weer in de auto naar huis. Maar alleen nadat hij drie keer plechtig heeft beloofd dat hij goed zal drinken. Thuis gekomen ploft hij direct op de bank en wil ons alweer weg sturen. Oké, ik mag een kop thee maken maar moet dan meteen vertrekken: “Jij hebt je eigen gezin Mallijn, ik beloof je dat ik zal drinken”. Ik ga want ik kan even niet meer van vermoeidheid. Als mijn oudste zus een uurtje later bij hem komt, staat de kop thee onaangeroerd en maakt hij ruzie omdat ze een bouillon voor hem had klaar gemaakt. “Kunnen jullie me geen tel met rust laten? Ik ben er doodmoe van! Ik drink die soep zo wel.” M’n zus keert gefrustreerd huiswaarts…

Met elkaar komen we tot de conclusie dat we het niet gaan volhouden om elk uur bij hem te kijken of hij wel drinkt. Hij doet het toch niet, ondanks dat hij het belooft. De man is een vechter en is blijkbaar nog lang niet moe (genoeg) gestreden. Hij is nu echt overal in beeld, maar die enorme façade van mijn vader maakt dat hij er keer op keer mee wegkomt. Hij weigert om te luisteren naar het advies om veel te drinken, hij overziet de concequensies niet. We kunnen hem toch moeilijk bij kop en kont vatten en het vocht door z’n keel gaan gieten?!

Avatar foto

Sociaal ondernemer en initiatiefnemer Mantelzorgelijk.nl, ervaringsdeskundige, mantelzorgveteraan.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top