skip to Main Content

Als mijn vader uitgeput lijkt #dementie

12714233_1206437982717620_1564689897_nPapa is de laatste tijd alleen maar moe. Het lijkt met de dag erger te worden. Tot voor kort stond ik, voor ik bij hem naar binnen ging, gewoon even voor het raam te wachten tot hij me opmerkte. En als hij me dan zag, wist hij niet hoe snel hij de deur moest openen.  Maar nu – sinds een week of twee – ligt hij steeds vaker op de bank te dutten. En of ik nou ’s morgens, ’s middags of ’s avonds kom, maakt geen verschil.

Het akelige is, dat hij bij het wakker worden enorm gedesoriënteerd is. Hij heeft dan echt geen benul van persoon, dag, tijd en plaats. Verschrikt kijkt hij je dan aan en het duurt een paar minuten voor hij “Hey Mallijn” uitbrengt wat gevolgd wordt door ” Is er wat aan de hand?” Papa denkt steeds vaker dat er iets is en wordt dan een beetje onrustig. Geen idee waarom. Ik moet dan wel een keer of vier zeggen dat ik er ‘zo maar even’ ben.

Nog zo iets vreemds. Boodschappen doen was toch echt zijn ‘ding’. Soms ging hij wel twee keer op een dag lopend, met zijn boodschappenkarretje, naar het dorp. Nu is zelfs die ene keer hem vaak al te veel. Steeds vaker belt hij me op of ik even wat uit het dorp wil meenemen. Geeft niks, ik doe het graag maar jammer is het wel. Juist door dat shoppen, kwam hij nog wat onder de mensen.

Stukje bij beetje lijkt het alsof papa zich in zichzelf gaat terug trekken. Het is hem momenteel allemaal te veel. Een beetje rommelen in zijn tuin, zijn loopje naar het dorp, de etentjes en verjaardagen bij zijn kinderen. Het kan hem niet meer bekoren. “Laat mij maar lekker hier, dat vind ik fijn.”

Eigenlijk probeerde hij altijd tijd te rekken, als je bij hem aan kwam.  De “neem nog wat’s” en de “blijf nog even’s” waren dan niet van de lucht. Nu begint hij al tien minuten na je komst te zeggen: “Je moet niet zo lang blijven hoor, dat vindt je man niet leuk!’ Het is net alsof het hem te veel wordt en liever hebt dat je weggaat.  En als ik dan aanstalten maak om te vertrekken, schopt hij zijn schoenen al weer uit en gaat weer op zijn plekje op de bank liggen. En net voor ik de deur achter me dicht trek hoor ik : “Ben je niet boos? Ik ben moe. Ik hou van je. Was heel gezellig. Bedankt voor je komst hoor, Mallijntje”.

En zo worden de bezoekjes steeds korter want papa is moe, uitgeput lijkt het….

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X