skip to Main Content

Als mijn vader tegen de Hortensia’s praat

als mijn vaderMijn vader gaf vroeger nooit iets om onze tuin. Mijn moeder was het die ons de liefde voor stekjes, plantjes en bloemetjes bij bracht. De enige bijdrage die mijn vader leverde was het ritje naar een tuincentrum en bij extreem droog weer zorgde hij dat er gesproeid werd. Verder zag je hem er bijna nooit. Ja, als het moederdag of een zomerse verjaardag was, dan kwam hij er wel bij zitten. Maar nooit lang. Hij verzon altijd wel weer een smoes om binnen huis een klusje te doen.

Mijn moeder had een voorliefde voor met name wilde en weelderige planten. Dus veel bloeiende struiken, bomen en bloembakken. Strak gras met Afrikaantjes kwam je in onze tuin echt niet tegen. Ook had ze het zo uitgekiend dat de bloeiperiodes elkaar keurig afwisselden. In de winter hadden we sowieso altijd een diversiteit aan groen tinten. Een geweldig gezicht, alsof je in een schilderij zat. Als iemand dan complimenteerde met de tuin, stond mijn vader wel altijd vooraan om het complimentje in ontvangst te nemen. Alsof hij degene met de groene vingers was. We hebben er vaak met z’n allen stiekem om zitten te lachen en lieten het maar zo.

Toen mijn moeder in november 2012 overleed, zagen we van de een op de andere dag alles – wat maar aan mama deed denken – uit ons ouderlijk huis verdwijnen. Geen idee of het nou het rouwproces was of de dementie maar mijn vader ruimde alles rigoureus op. Zo heb ik ternauwernood fotoalbums van de hele familiehistorie van mijn moeder uit de kliko’s kunnen redden… “ Dat was voor mijn tijd, dus weg ermee” riep hij uit, toen ik hem ermee confronteerde.
Het huis zag er zonder haar spulletjes heel kaal en triest uit, de gezelligheid van mijn moeder was er volledig uit, zeg maar. Mijn vader hield maar niet op met ruimen en pas na een maand of vier was hij ‘klaar’, zoals hij zelf zei. Toen brak langzamerhand het voorjaar aan en vanaf dat moment stortte hij zich volledig op de tuin. We hielden ons hart vast, toen hij daar wilde plannen mee had. Elke keer als ik hem driftig door de tuin zag gaan om aan te wijzen wat hij allemaal weg weg moest dacht ik: Alles maar in godsnaam NIET haar hortensia’s!

Die hortensia’s staan er al sinds ik me kan heugen. Ik weet nog dat mijn moeder er elk jaar druk mee was, om ze toch vooral blauw te krijgen. Ze gingen er allemaal als kleine blauwe plantjes in en nu – zo’n veertig jaar later – staat er een enorme bossage van wel 5 verschillende soorten en kleuren – vlak voor het raam waar de eethoek staat. Mijn vader had helaas wilde plannen met de hortensia’s. “Veel te groot, weg ermee. Als je er een wil, kom je die maar wegscheppen”, riep hij tegen alle kinderen. Mijn broer – die tuinman is – kon mijn vader er gelukkig van weerhouden door te zeggen dat het daar het seizoen niet voor was. Hij vergat het zodra de Hortensia in bloei stond. Het voorjaar erop kregen we weer hetzelfde ritueel maar ook toen vergat hij het weer. Vanaf het moment dat de bloeiperiode aanbrak, stond hij elke dag dode blaadjes weg te plukken, verlepte bloemen af te knippen en gaf hij ze water. Bekaf was hij daarna maar hij werd er steeds trotser op. Ook associeerde hij de hortencia’s steeds meer met mijn moeder. “ Wat zou ze ervan genoten hebben, hè Mallijn” zei hij vaak als we koffie zaten te drinken aan de eethoek. “Ik zorg goed voor haar plantjes, ik praat zelfs tegen ze! Hoe denk je dat ze anders zo mooi van kleur worden!”

Iedereen die tegenwoordig bij mijn vader komt en mijn moeder niet heeft gekend – en dat zijn er tegenwoordig met de verschillende dames van de thuiszorg heel wat – begint een van hen altijd tegen hem dat die struik “dringend” gesnoeid moet worden omdat het binnen te donker wordt. Zelfs mijn zwager was er laatst een keer over begonnen. Zijn hele perk is een bonk hortensia van 5 meter breed en 2 meter hoog. In de winter – als hij kaal is – snap ik die opmerking wel maar in de zomer? Je hebt werkelijk nog nooit zo’n mooie hortensia-zee gezien! Mijn vader raakt van zo’n opmerking danig in de war. “Ze vinden dat hij weg moet, Mallijn! Ze willen hem omhalen maar dat vindt ze niet goed hoor!” of “ Je moeder draait zich om in haar graf als ze hem weghalen. “ (mijn moeder is niet eens begraven 😉 ) Ik maak er maar een grapje over en zeg dat we ons dan samen vastketenen aan de struiken. “Die struiken eruit dan wij ook”, gooit mijn vader er nog een schepje bovenop. We hebben er lol om maar diep van binnen voel ik hetzelfde als hij; pure opstand tegen al die mensen die vinden dat de struiken te groot zijn. Hoezo moeten ze weg? Het is zijn trots en ze waren van zijn vrouw en mijn moeder. Hij moet al zo veel missen en inleveren. Die hortensia’s blijven… Tot het bittere eind!

11694811_10204084898675516_3972309529333484234_n

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X