skip to Main Content

Als mijn vader spreekt..

imageMijn vader is ervan overtuigd dat hij niet dement is en doet er alles aan om het tegendeel te bewijzen. Hoe? Door, zoals hij altijd deed als hij iets in zijn kop had, veel maar ook steeds luider tegen je te praten. Alsof je hem daardoor wel gelooft..

Hij hanteert steeds dezelfde tactiek. Blijven praten en vooral niet opgeven. Net zo lang totdat je hebt wat je hebben wil. Die gewiekstheid is hij dus nog niet kwijt. Wel de feiten. Die herinnert hij zich niet meer. Dat hij heel vergeetachtig is en steeds meer afhankelijk wordt, vergeet hij, Dat hij pas geleden een delier had, vanwege een blaasontsteking.. vergeten. Dat hij blaasproblemen had omdat hij nauwelijks drinkt.. Hij vergeet het. Dat hij daarom moet drinken .. Helemaal vergeten. Dat wij sindsdien elk uur naar zijn huis komen, om hem te laten drinken..VERGETEN! En dan heb ik het nog niet eens over eten, wassen, verschonen..

Het wordt voor ons steeds iets moeilijker om voor hem te zorgen. We schakelen de casemanager in en díe gaat meteen meer zorg naar binnen loodsen. Mijn vader is faliekant tegen. “Hoezo een vreemde over de vloer. Ik Heb jullie toch!” Na rustig uitgelegd te hebben dat wij niet elk uur kunnen komen én dat hij écht meer zorg nodig heeft – stemt hij  toe. De wijkverpleegkundige mag komen. Tijdens de intake is hij zijn belofte natuurlijk al lang weer vergeten, evenals wie hij voor zich heeft..

“Wat denkt u eigenlijk wel, dokter? Ik heb niets van u nodig. Weet u wel dat ik nooit ziek ben geweest. Nooit. Nooit ziek geweest! Andere mensen van mijn leeftijd hebben allemaal wel iets, weet u dat? Ik nooit. Ik mankeer niets, helemaal niets. Ik ben nooit, maar dan ook nooit ziek. Echt waar. Kijk het maar na! Nooit ziek geweest, nooit naar een dokter geweest ook. Waarom zou ik, mankeer niets.. Ik heb sterke genen en dan word je nooit ziek. Mijn vrouw niet, die had kanker. Die ging dood. Tóen begon de ellende en kreeg ik een probleem met mijn geheugen. Dat is nu helemaal over. Ik mankeer niks. Die kinderen helpen wel eens maar ik heb hen helemaal niet nodig. Dat willen zij.  Ik ben sterk en mankeer niks. Weet u wel dat ik nooit ziek ben geweest? Kijk maar na. Nooit bij u geweest, nooit nodig gehad, nooit ziek geweest, nooit…”

Met kromme tenen hoor ik zijn verhaal aan. Gelukkig is de wijkverpleegkundige goed ingelicht. Zij – of haar collega – komen vanaf morgen elke dag even langs, om hem te helpen waar nodig. Maar dat is mijn vader, bij het afscheid, alweer glad vergeten!

Marjolijn Bruurs

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Belangrijk dat hij zoveel mogelijk dezelfde gezichten ziet. Al weet hij niet dat hij ze kent, er is vaak toch meer vertrouwen in diegene die veel langskomen. Mijn opa ging na de delier flink achteruit. Hoop dat jou vader nog een tijd stabiel blijft!

    1. Hoi Cynthia,

      Dank voor je tip. Wij hebben een team wijkverpleegsters van Amaris, die echt geweldig zijn. Ze proberen het idd met twee vaste medewerkers op te lossen. Heel blij mee. Mijn vader vertelde van de week dat hij het wel een opluchting vindt, dat zij elke dag even komen… Zegt wel iets

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X