skip to Main Content
Als Mijn Vader: Piekeren In De Nacht #alzheimer#mantelzorg

Als mijn vader: Piekeren in de nacht #alzheimer#mantelzorg

Het ging vorige week weer wat beter met papa. Hij was meer aanspreekbaar en ik heb hem met Pasen zelfs een dagje mee naar huis genomen. Daar genoot hij van. Wel had hij een akelige hoest en heeft problemen om het slijm op te hoesten. Ik ben bang dat het bronchitis is en dat hij met dat slijm een beetje hulp nodig heeft in de vorm van een slijmoplosser.

Afgelopen vrijdag was hij echter totaal weer niet aanspreekbaar. Mijn oudste broer was bij hem op bezoek en die stuurde een foto waar ik behoorlijk van schrok. Papa zag er hartstikke belabberd uit en sliep alleen maar. Ik heb na mijn werk toch nog even contact gezocht met de verzorgster van de groep en die vertelde dat papa wel bij het avondeten had gezeten maar dat hij heel stil was en uiteindelijk op de bank is gaan zitten, waar hij meteen weer in slaap sukkelde.

Alzheimer is een progressieve ziekte. De ziekte neemt steeds verder toe en beschadigt steeds meer hersencellen. Iemand met de ziekte van Alzheimer  kan dingen steeds minder goed onthouden en begrijpen. Hij krijgt ook meer moeite met communiceren en redeneren. Hoe de ziekte zich precies ontwikkelt verschilt per persoon. Ook hoe iemand de ziekte ervaart is heel persoonlijk.

In de laatste fase van de ziekte heeft de persoon steeds meer hulp nodig. Geleidelijk wordt hij volledig afhankelijk van anderen. Het geheugenverlies is groot: de persoon kan bekende voorwerpen, mensen of plekken niet meer herkennen. Iemand in de laatste fase van de ziekte van Alzheimer kan:

  • moeite hebben met kauwen en met slikken;
  • veel afvallen, ondanks te veel eten;
  • incontinent raken, eerst voor urine en later ook voor ontlasting;
  • geleidelijk de spraak verliezen, hoewel hij soms een paar woorden blijft herhalen of van tijd tot tijd schreeuwt;
  • onrustig worden en op zoek zijn naar iets of iemand;
  • verdrietig of agressief zijn, vooral als ze zich bedreigd voelen;
  • tijdens persoonlijke verzorging boos worden, meestal omdat hij niet begrijpt wat er van hem wordt gevraagd. (bron Alzheimer Nederland)

Ik heb tot diep in de nacht zitten piekeren en zoeken naar ervaringen en naar informatie over de staat waarin papa nu is. Eigenlijk kan ik alleen maar concluderen dat we de laatste fase van de ziekte ingaan. Die constatering voelt verdrietig en hartstikke dubbel. Waar ik eerst zo stellig was dat hij beter dood zou kunnen zijn, merk ik dat ik hem toch nog niet wil missen. Deze week dus geen filmpje van papa maar een van mij – opgenomen midden in de nacht – waarin ik probeer uit te leggen wat er in mij hoofd omgaat…

p.s. Op Koningsdag was papa wakker maar er kwam helaas geen woord uit. Hij heeft gesmikkeld van de meegenomen oranje soesjes maar wilde alleen maar dat ik naast hem zat en zijn hand vast hield. Zo hebben we drie uur gezeten en het afscheid was niet gemakkelijk… 😒 Duimen maar,  dat hij toch weer een beetje opknapt.

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X