Als mijn vader voor de kantonrechter verschijnt

imageAfgelopen week was het zover:  mijn vader, zussen, broers en ik werden verzocht om voor de kantonrechter te verschijnen, vanwege ons verzoek tot instelling van bewind en mentorschap. Ondanks dat mijn vader dit zelf een paar maanden geleden in gang wilde hebben en de formulieren heeft ondertekent, werd hij woest toen hij de uitnodiging twee weken geleden over de post kreeg toegestuurd.

” Duivels zijn jullie”, riep mijn vader toen ik hem zijn avondeten kwam brengen, “Welk kind daagt zijn vader nou voor de rechter?” En daar stond ik – met mijn goede gedrag en een tas vol lekkers – met open mond van verbazing naar zijn woedeaanval te kijken. En bij alles wat ik zei, werd hij steeds bozer en uiteindelijk werd ik de deur uit gezet.  Dat is trouwens niet voor het eerst. Je weet dat je beter je mond kun houden of van onderwerp kunt veranderen maar wat je op zulke momenten naar je hoofd geslingerd krijgt, kan je niet koud laten.. En op zulke momenten doe je het stomste wat je bij een dementerende kunt doen: je wordt boos!

Dus een hoop gedoe in de familie en weer een slapeloze nacht want “in deze staat had je hem nooit achter mogen laten.” Je weet het en toch doe je het op zulke momenten. Je hebt het beste met hem voor maar tegen gemene uitspraken als: “Jij wil me gek laten verklaren” of “Ik spreek dagelijks mensen die vinden dat jullie zwaar overdrijven” en “Ik ga naar de rechter met een advocaat en zal haar wel eens laten weten wat een nare kinderen jullie zijn! Liegen tegen een rechter, zijn jullie nou helemaal beduveld!!” .. die woorden doen toch pijn want uiteindelijk doe je alleen maar wat gedaan moet worden, in zijn geval. Niet leuk maar wel noodzaak.
En dan weer de verbazing als hij de volgende ochtend doodleuk belt en vrolijk door de telefoon roept:”Hoe laat kom je me halen om boodschappen te doen, Mallijn?” Hij is alles weer vergeten en heeft er geen woord meer over gerept, tot twee dagen voor dat we naar de rechter gaan:

” Zeg, hoe ga jij naar de rechtbank, Mallijn?”
” Met de auto, papa.”
” Heb je nog een plaatsje voor mij over, ik wil graag met jou”
” Prima, ik haal je op, dan rijden we met z’n allen”
” En neem jij maar als eerste het woord, Mallijntje. Dat lijkt me het beste want straks vergeet ik wat te zeggen!”
Voor ik er erg in heb, vraag ik hem of hij er tegen op ziet en hij zegt van wel omdat hij niet gek verklaard wil worden..

media_xl_1216934Als we hem op de dag zelf komen halen, heeft hij zijn lintje opgespeld. Niet op een colbertjasje – zoals hij normaal gesproken gedaan zou hebbben – maar gewoon op zijn trui. Ik weet niet of ik moet lachen of moet huilen en denk meteen aan die keer dat de dame van CIZ indicatie kwam stellen en hij tijdens de BOPZ vragen uitriep: “Ons soort mensen wordt niet opgesloten. Ik ben geridderd door zijne majesteit!”
Hij wil duidelijk indruk maken, op de kantonrechter. Maar dat is gelukkig niet nodig geweest. Ik was onder de indruk hoe respectvol de kantonrechter begon aan het gesprek: ” Meneer, u bent al wat ouder en als je ouder bent, ga je dingen vergeten. Helaas wordt dat niet beter als je op leeftijd bent, dus daarom is het heel goed van u,  dat we vandaag – samen met uw kinderen – wat zaken gaan regelen omtrent  financiën. Zolang u zich van alles bewust bent, gaat alles gewoon in overleg met u. Mocht u dat, om welke reden dan ook, niet meer kunnen, dan is het fijn dat uw kinderen voor alles gemachtigd zijn.” Waarop mijn vader riep: ” Maakt u dat maar snel in orde!”

Toen we na afloop met elkaar ergens gingen lunchen (want na iets naars, doen wij altijd iets leuks) keek hij ons een voor een aan en vroeg: “Zijn jullie erg teleurgesteld, dat ik niet gek verklaard ben?” Dat zijn dan weer van die momenten, dat je denkt: Is ie het nou of is ie het nou niet? #dementie

Avatar foto

Sociaal ondernemer en initiatiefnemer Mantelzorgelijk.nl, ervaringsdeskundige, mantelzorgveteraan.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Van dit soort moment ja … van dit soort momenten
    Ze tellen voor meer

    Schrijnend zijn ze
    In wanhoop
    én
    gelukkig ook
    in Liefde

    Liefs Eleonora.

  2. Mooi Blog. Mallijntje is toch wel de houvast, gevoel open voor de achterliggende boodschap van het gedrag en blijf elkaar onbevangen ontmoeten . Dat zal steeds vaker en opnieuw moeten gebeuren….maar dan gebeurt er wel vast van alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top