skip to Main Content

Als mijn vader niet meer kan administreren

als mijn vaderSinds eind april dit jaar, staat mijn vader officieel onder bewind. Mijn zus en ik zijn door de kantonrechter benoemd tot zijn bewindvoerders. Mijn vader was niet blij, toen voorgesteld werd dat dit stond te gebeuren. Logisch ook, het zal je maar verteld worden dat je geen zeggenschap meer hebt over je eigen financiën. Een paar weken na de uitspraak ontvingen we een brief van de Rechtbank met het verzoek om zijn vermogen, eventuele schulden en zijn maandelijkse lasten te overleggen. En ondanks dat ik al een tijdje meehelp met zijn betalingen en natuurlijk wel weet hoe de vlag erbij hangt, zagen mijn zus en ik toch tegen deze klus op want we wisten dat papa behoorlijk zou gaan steigeren en wantrouwig zou worden. We stelden het klusje dus steeds weer een paar dagen uit. Maar omdat de tijd begon te dringen en de klus toch geklaard moest worden, zijn we vanochtend samen naar papa toegegaan.

Wat een verrassing, komen jullie zomaar?” zegt hij meteen wantrouwend. Niet geheel verwonderlijk want we komen – buiten feest en hoogtijdagen – nooit zomaar samen op de koffie. Papa is meteen op zijn hoede maar neemt toch even een afwachtende houding aan. Ik vraag hem of hij zich nog herinnert dat we bij de Kantonrechter waren en dat zij toen heeft besloten om ons tot zijn bewindvoerders te benoemen. Hij kijkt trots als hij roept dat hij dat nog weet. Meteen ga ik verder en leg uit dat de Kantonrechter nu wil weten wat hij allemaal bezit, wat zijn inkomen en uitgaven zijn en of hij schulden heeft. Hij kijkt bedenkelijk en zegt: “ Wie heeft jullie opdracht gegeven, wie heeft dit in gang gezet.” Het is geen vraag, slechts een constatering en hij kijkt boos naar ons. Gelukkig weten we hem te kalmeren en vertellen dat wij – als zijn bewindvoerders – over alles verantwoording moeten afleggen aan de Kantonrechter maar dat zij natuurlijk eerst moet weten hoe zijn financiële situatie is. Dat stemt hem weer milder en we drinken koffie, alsof het een gewoon bezoekje is.

Na een half uurtje gaan we op mijn aandringen naar boven, waar zijn kantoor zich bevindt. Je moet je voorstellen dat zijn kantoor nog net zo is ingericht, als toen hij in 1997 met pensioen ging. Dezelfde bureaus, bureaustoelen, rekenmachine, computer (die al lang geleden het loodje heeft gelegd maar niet weg mag) typemachine en planken vol mappen met zijn administratie van voorgaande jaren. Althans dat dachten wij altijd… Als we bij de vraag aankomen wat de WOZ waarde van zijn huis is en hij in zijn administratie moet gaan zoeken, komen we erachter dat hij alle belangrijke papieren niet meer in die mooi gerangschikte multomappen op de planken bewaard maar in stapels plastic mapjes…Wel 50 mapjes tovert hij uit verschillende lades!

We schrikken ons een hoedje. Meteen realiseer ik me waarom hij altijd zo moe en verward is, als ik zijn betalingen kom doen. Ik zie meteen voor me, hoe hij dan op zoek is naar de rekeningen die betaald moeten worden en dat hij dan al die mapje met administratie doorspit, op zoek naar het juiste document. Het is zo triest om te moeten aanzien dat ik al snel een andere tactiek ga toepassen, in de hoop dat ik de benodigde documenten dan vanzelf tegenkom. Ik heb ze gezien bij zijn post, dus ze moeten ergens tussen zitten.

Mijn zus en ik overleggen snel en we vragen mijn vader om op te houden met zoeken naar het gevraagde document en daarvoor in de plaats alle mapjes voor ons te verzamelen. Mijn zus gaat op zoek naar lege multomappen en ik ga sorteren. Alles van 2015 houden we in zijn plastic mapjes en alles wat ouder is, moet in multomappen opgeborgen worden. En zo komen wij tot de bizarre en verdrietige conclusie dat papa vanaf 1997 eigenlijk nooit meer iets opgeborgen heeft en alles in zijn plastic mapjes heeft gepropt. En zouden het dan netjes gesorteerde mapjes zijn, dan had er geen man overboord geweest maar wat wij aantroffen, lag allemaal door elkaar. Beschikkingen, indicaties, acceptgiro’s, verzekeringspolissen, noem maar op. Een grote puinhoop! We waren ontsteld want dat zou onze vader nooit doen. Onze vader was namelijk een echte boekhouder en kon altijd elk document binnen een paar seconden voor ons neer leggen. En terwijl wij onthutst ons klusje doen, vraagt papa wel een keer of tien wat die mapjes nou eigenlijk op zijn bureau doen en wie die daar heeft neergelegd…

Na ruim twee uur door bikkelen, hebben we de boel weer op orde en zijn mijn zus en ik het er wel over eens, dat het tijd wordt dat wij de regie – voor wat betreft zijn administratie – helemaal van hem moeten gaan overnemen. Papa kijkt opgelucht, als ik hem tot slot 7 dunne mapjes overhandig met alles wat betrekking heeft op 2015 en vertel dat we de betalingen gewoon op de oude manier blijven doen; bij hem op kantoor, met nota’s uit zijn mapjes, die hij mij aangeeft en die ik dan vervolgens betaal via internet bankieren. Zoals we altijd deden zeg maar. Wat hij nu niet hoeft te weten is dat we zijn postadres gaan veranderen, dat wij van alles wat we binnen krijgen kopietjes maken en de originele documenten pas daarna aan hem overhandigen, zodat hij ze dan pas in zijn mapjes mag gaan opbergen. En mijn vader heeft dat niet door. Zo bedenken wij telkens weer een manier om hem toch in zijn waarde te kunnen laten.

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X