skip to Main Content
Als Mijn Vader: Laatste Fase, Of Toch Niet? #alzheimer

Als mijn vader: Laatste fase, of toch niet? #alzheimer

Vorige week vertelde ik dat ik zo geschrokken was van het feit dat mijn vader zo diep in slaap bleef, toen ik bij hem op bezoek kwam. Hij reageerde de hele dag en avond nauwelijks op iets of iemand. Het zat me toch niet lekker en dus reed ik de volgende dag toch nog even terug naar de Hogeweyk.

Wat schetst mijn verbazing? Mijn vader voerde het hoogste woord! Hij was bezig om een vergadering over werk te beleggen met zijn huisgenoten, die totaal niet begrepen waar hij het over had. Het kwam volgens papa dus goed uit dat ik er was om hem te helpen met uitleggen wat nou precies de bedoeling was.

Hoe het kwam dat hij bijna 24 uur van de wereld was? Doordat hij zo weinig prikkels heeft in de huiskamer met bewoners die allemaal heel hard achteruit gaan? Doordat hij zich niet lekker voelde? Door toediening van medicatie? Ik kan gissen maar zeker weten doe ik het niet. Wat ik wel zeker weet is dat ik het in de gaten ga houden want het was echt abnormaal, hoe hij bleef slapen. En ik heb melding gemaakt van mijn zorgen bij papa’s EEVer. Laten we hopen dat het eenmalig was en dat die laatste fase nog even wegblijft. Papa wil nog niet en zit nog steeds vol werklust, zoals bleek de dag na die vreselijke slaapdip..

De rest van de week was papa warrig maar goed aanspreekbaar. Mijn zus nam hem zelfs weer eens een middag mee naar haar huis. Dat was zeer geslaagd. We deden dat de afgelopen maanden niet meer omdat papa er alleen maar onrustiger van werd. Gelukkig ging het nu goed en papa was hartstikke blij om bij hen te zijn en vond het ook prima om weer terug te gaan naar de Hogeweyk.

En ik heb de afgelopen week voor het eerst een activiteit op de woning georganiseerd. Ik weet nog dat ik het een beetje raar vond toen ons – toen papa in huisde – gevraagd werd wat wij op de woning gingen doen. Mijn zussen en ik hadden geen idee en op dat moment waren we ook hartstikke moe en futloos door de lange en steeds zwaarder wordende zorg thuis. We hebben iets gezegd in de trant van: we zullen wel eens koken en we bekijken het nog wel even. Intussen kreeg ik de afgelopen maanden wel sterk mee dat de werkdruk van de verzorgenden steeds zwaarder wordt. Niet alleen door de achteruitgang van de vaste groep bewoners maar ook omdat nieuwe bewoners, die er na papa kwamen, ook steeds meer zorg nodig hebben.

Ik had dus nog steeds niets bedacht. Tot afgelopen week. Samen met Irma, de schoondochter van een van papa’s medewoners, heb ik afgelopen zaterdag een heerlijke manicure bij de bewoners gedaan. Lekker handbadje, nagels knippen en vijlen, een milde scrub, een handmassage en voor de dames desgewenst een nagellakje. De woning en de bewoners roken heerlijk naar lavendel en andere rustgevende oliën. En stuk voor stuk vonden ze het fijn.

Jammer dat ik ivm de privacy niet van alle bewoners een filmpje kon maken toen we bezig waren. Ik weet door mijn werk dat vasthouden van handen iets teweeg brengt bij mensen. Met name door een handmassage nemen onrust en stress heel rap af. Zelfs bij mensen die heel erg onrustig zijn en waarvan de handen altijd verkrampt zijn. Bijzonder dat het me lukte om te laten ontspannen.

En papa? Die wilde als eerste door mij ‘geholpen’ worden en tegen de tijd dat ik klaar was met de laatste, was hij zijn eigen gang al weer gegaan en compleet vergeten dat ik nog aanwezig was 😉

 

 

 

 

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X