Als mijn vader helder is…

Mijn vader heeft twee jaar geleden de diagnose ‘beginnende dementie’ gekregen. Destijds had hij nog heel veel heldere momenten, maar de laatste tijd gaat het behoorlijk achteruit. Van ‘iets beginnends’ is helaas geen sprake meer.

Eigenlijk vergeet hij tegenwoordig zo’n beetje alles. Afspraken, maanden, dagen, uren. Heel triest. Maar met name triest als hij een goede dag heeft en zich (pijnlijk) realiseert wat er speelt. Dát zijn de momenten die voor alle betrokkenen het moeilijkst maar ook het verdrietigst zijn.

Ik vind het afschuwelijk om hem zo te zien worstelen met iets dat hem overkomt en waar hij niets van begrijpt. Een slimme, intelligente man die altijd zijn eigen boontjes dopte, een vader die voor ons zorgde – zelfs toen we al lang het huis uit waren – en op sommige momenten heel helder ziet dat hij stukje bij beetje alles kwijtraakt. Het is wreed en zo naar om hem dan te zien vechten en ontkennen. Want dat is wat hij op de heldere dagen doet.

“Nou ja zeg, ik ben helemaal niet dement!” of “Alle oude mensen zijn vergeetachtig. Ik ben ook al tachtig!” Het zijn – op zijn heldere dagen – veel gehoorde uitspraken. En terwijl hij het zegt, zie ik een enorme vertwijfeling in zijn ogen. Net als een gevangen dier, dat weet dat zijn vrijheid op het spel staat. Want dat hij zijn vrijheid gaat verliezen, is hem echt wel duidelijk. Hij is dement, maar lang niet gek!

En hoewel je als mantelzorger voor heel veel problemen wel een oplossing weet te bedenken, kunnen wij tijdens zijn goede dagen niets anders doen dan er voor hem te zijn als hij verdrietig en boos is. En ondertussen moet je dealen met je eigen emoties. Zo verdrietig en frusterend om hem zo in zijn eentje te zien vechten. Een gevecht tegen de bierkaai, want winnen van dementie gaat hem natuurlijk nooit lukken.

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Karakterveranderingen of geheugenverlies door dementie of hersenbeschadigingen vind ik persoonlijk veel verdrietiger dan aftakeling door een dodelijke ziekte. In november heb ik mijn zusje verloren aan een hersenbloeding. Maar eigenlijk ben ik haar 7 jaar geleden al kwijtgeraakt. Na haar eerste grote infarct. Mijn vader heb ik in januari verloren d.m.v. actieve euthanasie. Hij had darmkanker. Mijn moeder heeft ook kanker, longkanker.
    Ik ben blij, voel me ‘gezegend’dat ik nu nog een tijdje met haar kan praten, herinneringen kan ophalen. Dat ze mijn verdriet begrijpt.
    Sterkte.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top