Als mijn vader geen normaal gesprek meer kan voeren #dementie

12714233_1206437982717620_1564689897_nMijn vader gaat ineens weer erg hard achteruit. De tweede fase van dementie, zeggen de deskundigen. Wat het is, is het maar voor ons betekent het weer een stukje minder vader en weer een stukje meer zorg.

Wij merken het met name aan een aantal ‘alledaagse’ zaken. Hij loopt weer dagen in dezelfde kleren, wast zich dan ook niet, eet en drinkt slecht, is nog warriger dan hij al was en we kunnen nu écht geen normale gesprekken meer met hem voeren. Met name dat laatste is een enorme – soms lastige – omschakeling voor alle betrokkenen.

Wat betreft de hygiëne trekken we van alles uit de kast om hem weer ‘fris en fruitig’ te laten zijn. Papa ziet het nut er niet van in. “Ik hoef toch nergens heen? Ik heb me pas nog verkleed” en als het op het wassen aankomt, zegt hij boos “Ga toch weg! Ik doe de hele dag niks dus waar word ik nou vies van?!” Ook de setjes kleren die ik elke week met veel zorg uitkies en voor hem klaar leg, bergt hij dezelfde dag weer op of ze blijven liggen op de plek waar ik ze had klaargelegd. Vreemd, want papa was altijd trots op het feit dat ik mooie combi’s voor hem maakte en hij er dan vaak complimentjes over kreeg. Hij is het helemaal kwijt.

Eten en drinken boeit hem niet. Bij ons eten doet hij niet meer. Hij wil thuis blijven en zelf eten maken. Negen van de tien keer als je vraagt of hij gegeten heeft, kan hij het zich niet herinneren. Ook drinkt hij niet genoeg. Nou ja, niet de goede dranken dan. Met een fles wijn of een ander alcoholisch drankje dat hij kado had gekregen, neemt hij het niet meer zo nauw. Tijd is een vreemd iets voor papa geworden. Als je wijn ziet, moet het gedronken worden. Ook al is het 10 uur in de ochtend. En als ontbijt neem hij er dan een Chocoprince bij.

Tja en dan de warrigheid… Op zoek zijn naar mij, om me ‘belangrijke post’ te brengen ( wat een reclamefolder blijkt) en dan aanbellen bij het huis waar ik jaren geleden woonde. Omwegen naar het dorp maken, terwijl de oude vertrouwde route toch echt veel korter is. Niet meer op hele alledaagse en algemene woorden kunnen komen; Hij ‘vouwt’ of ‘veegt’ zijn veters want het woord ‘veter strikken” is compleet weggezakt.

Maar de meest afschuwelijke aftakeling vind ik dat je geen normaal gesprek meer met papa kunt voeren. Hij probeert wel altijd om het gesprek gaande te houden maar het gaat eigenlijk helemaal nergens meer over. Hij stelt elke drie minuten dezelfde vraag en ik geef om de drie minuten hetzelfde antwoord. Hij is inmiddels te veel kwijt, kent geen realiteit meer en er is voor hem eigenlijk nog maar één wereld; zijn steeds kleiner wordende versie. Een wereld waarin zijn kleinkinderen steeds meer beginnen te vervagen en waar achterkleinkinderen in zijn beleving niet bestaan. Het is een hele rottige gewaarwording want hoe lang duurt het dan nog tot hij ons – zijn kinderen – niet meer kent?

Ik moet er nog even niet aan denken. Ik stop het weg en focus op het nu. Het is allemaal al moeilijk genoeg zoals het is…

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top