skip to Main Content

Als mijn vader geen besef van tijd heeft #dementie

Als mijn vader2Deze week is voor onze familie sinds drie jaar een heftige. Mijn vader is op 11 november jarig, mijn moeder was op 13 november jarig en ze is drie jaar terug op 14 november overleden. Terwijl haar verjaardag en sterfdag mijn broers en zussen nog altijd enorm bezig houden, heeft mijn vader geen idee meer. Hij weet natuurlijk dat ze overleden is maar heeft geen idee of het nou een paar maanden of drie jaar geleden is en al helemaal niet dat het zo kort na haar verjaardag heeft plaatsgevonden.

Elke zaterdag schrijf ik zijn planbord vol met de gebeurtenissen voor de komende week. Nu schrijf ik dus ook zijn verjaardag en mama’s sterfdag voor hem op. Als ik daarmee klaar ben, nemen we dag voor dag alles even door. Dat vindt hij fijn. Meestal zijn we er heel snel door heen maar nu loopt het toch anders.

“ Woensdag 11 november ben je jarig, pap.” Hij kijkt me verbaasd aan.
“ Word ik dan 92?”
“ Nee, je wordt pas 81.”
“ Hoe bestaat het, weet je dat zeker ?”
“ Ja. Je bent geboren in 1934, zeg ik.
“ Weet je dat heel zeker? “
“ Heel zeker,want mama en jij waren twee dagen na elkaar jarig en even oud.”
“ Ja hè? Zij is jarig op 13 november, ik weet het wel!”
imageHij kijkt meteen naar het planbord en vraagt zich af waarom ik haar verjaardag dan niet heb opgeschreven.
“Die moet je wel opschrijven hoor, dan kan ik dat tegen ‘die van de thuiszorg’ zeggen. Dat zullen ze wel leuk vinden.” Ik schrijf het niet op. Te verwarrend. En wat nou leuk? Alsof we haar verjaardag nog uitgebreid vieren.. En dan komen we bij de 14e.
“ Zaterdag is mama’s sterfdag.”, zeg ik.
“ Sterfdag? Doe niet zo raar, ze is pas geleden overleden”, zegt hij stellig.
Ik schrik er van en vertel dat ze al drie jaar geleden is overleden.
“Asjemenou! Drie jaar? Weet je dat wel zeker?”, vraagt hij.
Ik weet het zeker. Hoe kun je dat nou kwijt zijn, denk ik. Maar ik zeg het niet.
“ Dus ze was op de dertiende overleden?”, vraagt hij, zonder mijn antwoord af te wachten. “ Hoe oud zou ze nu dan zijn, Mallijn?”
“ Jullie waren even oud”, zeg ik
“ Dus worden we dan 92?”

Als ik later thuis ben, belt hij me nog even op.
“Mallijn, je bent nog wat vergeten. Mama haar verjaardag staat niet op het planbord, kan je dat nog even doen?”
Op zulke momenten vraag ik me dan weer af: Hoezo dement?

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X