skip to Main Content

Als mijn vader een vrouw zoekt

Als mijn vader2Sinds het overlijden van mama doet mijn vader het in principe prima in zijn eentje. Eerlijk gezegd hadden we dat nooit verwacht, omdat hij de laatste jaren steeds meer op haar leunde. Mama was zijn regisseur, zijn aanwijzer, zijn navigator. En ondanks de rottigheid rondom zijn veranderde gedrag, zijn vergeetachtigheid en haar isolatie van haar vriendinnen, hadden ze ook hele fijne momenten met elkaar. Mama heeft het de laatste jaren van haar leven echt niet gemakkelijk gehad. Niet dat we dat destijds beseften want ze hield alles onder de pet, als het op de dementie van mijn vader aankwam. “Ik vind het zo zielig, Mallijntje, ik hou het nog wel even vol” zei ze, als ik aandrong op onderzoeken of hulp van buitenaf. Ik legde me er dan weer bij neer omdat ik bedacht dat dit dus echte liefde moest zijn..

Toen mama ernstig ziek werd, realiseerden we ons pas goed hoe erg het met papa gesteld was. Mama in het ziekenhuis, papa ontredderd en verward in zijn eentje thuis. Hij vergat tien keer zo veel, nam de telefoon niet meer op en deed de deur voor niemand meer open. Zelfs de boodschap dat mama nooit meer beter zou worden kwam bij papa niet binnen. Terwijl mama te horen kreeg dat er niets meer voor haar gedaan kon worden, zei mijn vader: “Ze komt naar huis en wordt vanzelf beter. Dat is namelijk altijd nog zo geweest!” Mama kwam inderdaad naar huis maar was op dat moment al doodziek en stervende.

Zelfs op haar sterfbed was hij het, waar ze zich zorgen over maakte. “Hoe moet het nu met hem?” waren de laatste woorden die ze tegen mijn zussen en mij sprak. Nog steeds denk ik vaak aan dat moment terug… Haar intense zorgen om hem en haar vrees om hem los te moeten laten. Heftig!

De eerste weken na het overlijden van mama waren we allemaal in shock. Niet alleen omdat mama binnen vijf dagen na de diagnose stierf, maar ook omdat papa zo mal deed. Het ene moment riep hij ons bijeen om te vertellen dat het eigenlijk de bedoeling was dat ze samen dood zouden gaan en dat hij zich zo schuldig voelde dat hij zijn belofte niet had gehouden. Het volgende moment zei hij dat hij snel op zoek wilde naar een andere vrouw.

Ja, je leest het goed. Hij vond dat het na een week of twee tijd werd voor een nieuwe vrouw. Hij had een vrouw nog best iets te bieden, vond hij zelf.

In die fase hebben we hem echt gehaat. Was hij mama nu al vergeten?? Niet waar toch zeker!!

Verraad was het, hoe kon hij in godsnaam! Hoewel we wisten dat het in zijn hoofd niet spoorde (de diagnose dementie kenden we toen nog helemaal niet) werden we kwaad en hebben er zelfs over gedacht om op te stappen, de deur dicht te doen en echt nooit meer terug te keren.

Maar we lieten hem natuurlijk niet alleen – en zorgden steeds een beetje meer voor hem. Zijn obsessie voor een ‘nieuwe vrouw’ werd ondertussen niet minder. We herkenden onze eigen vader niet. Zo was papa toch helemaal niet? Ieder mens wil verklaringen, dus redeneerden we dat het hem waarschijnlijk niet om een geliefde ging, maar om iemand die gewoon dag en nacht bij hem zou zijn. Hij ontkende zijn dementie destijds in alle toonaarden. Hij was niet achterlijk, olms of kinds, zoals hij vaak boos uitriep als wij hem hulp boden. Hij wilde gewoon een nieuwe vrouw, een levensgezel. Niet iemand die een uurtje kwam poetsen, een kop koffie kwam drinken of eens mee ging naar de dokter! Was dit dan misschien hoe hij ons duidelijk wilde maken dat hij niet alleen door kon, dat hij iemand nodig had om hem te ondersteunen en de weg te wijzen in zijn mistige, verwarde leven? We wisten het niet en zo plotseling als het gekomen was, zo snel ebte het weer weg.

Sindsdien heeft hij het er met mij nog maar een keer over gehad. “Gewoon voor de gezelligheid, Mallijn. Alleen is ook maar alleen.” Als ik hem dan vroeg op welke momenten hij mama het meeste miste, zei hij altijd dat de avonden het ergste waren. Mijn zussen en ik hebben er stiekem een beetje om zitten lachen, omdat papa ’s avonds helemaal nooit meer aanspreekbaar was. Als hij sliep – gewoonlijk rond achten al – sliep hij namelijk zo vast dat hij het niet eens meer hoorde als we aanbelden, op de ramen bonsden en door de brievenbus riepen. We hebben wat telefoontjes van de bezorgde en lichtelijk gestresste thuiszorg gehad omdat de haak weer op de voordeur zat en ‘meneer’ de deur niet open deed. Zo’n schone slaper was ongetwijfeld héél gezellig geweest, voor onze eventuele aanstaande stiefmoeder…

Een tijd bleef het stil en dachten we dat de behoefte verdwenen was. Tot vorige week mijn zus belde. Ze was in alle staten. Papa had haar namelijk opgedragen om direct een contactadvertentie op te stellen en in de krant te plaatsen.
“Jij snapt toch ook dat een man niet gemaakt is om alleen te zijn, Nenkie” had hij tegen haar gezegd. “Een man heeft behoefte aan warmte, geborgenheid en ‘het samen zijn’ met een vrouw”. Later hoorde we van de thuiszorg mevrouw dat hij zijn seksuele behoeften met haar ook al eens besproken had. Echt waar, onze altijd enorm preutse pa, floepte het er tegen haar zomaar uit.

Het blijft een rare gewaarwording om te moeten constateren dat onze dementerende vader van 82 überhaupt nog seksuele behoeften heeft, laat staan dat hij dergelijke zaken met een (wildvreemde) thuiszorg bespreekt. Zo was mijn vader echt niet in zijn vorige leven.

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X