Als mijn vader denkt dat zijn geld op is

Vanochtend had ik afgesproken met mijn vader om de maandelijkse betalingen te doen. We doen dat altijd even gezellig samen. Natuurlijk zijn mijn zus en ik zijn bewindvoerders en kunnen we betalingen doen op elk tijdstip dat ons uitkomt maar zolang mijn vader zich nog bewust is van geld en betalen, vind ik dat wel zo gepast om hem erbij te betrekken. Uiteindelijk is het zijn inkomen en help ik hem alleen even met zijn online bankzaken. Zo hebben we dat ooit afgesproken en zo doen we dat al ruim twee jaar.

Als ik binnen kom zit mijn vader met een enorm verhit hoofd aan de eethoek. Voor zich stapels mapjes met banksafschriften van jaren her en het zweet op zijn voorhoofd. Ik vraag me meteen af wat er loos is. “Pap, wat ben je aan het doen?”
“Ik zoek mijn geld” zegt hij geïrriteerd. “Wat is er met mijn geld gebeurd? Hoe moet dat nou! Straks heb ik niet genoeg over, om mijn rekeningen te betalen.”
Ik schiet lichtelijk in de paniek want zo radeloos heb ik hem nog niet eerder meegemaakt, als het geld betrof.

Ik ga eerst even zitten en sluit mijn iPad aan op de hotspot van mijn mobiel. Normaal zou mijn vader met interesse kijken hoe ik dat dan deed en de ‘ohh’s en ahh’s, de techniek staat toch voor niets’ zouden niet van de lucht zijn geweest. Niets van dat alles. Hij zit helemaal IN zijn papierhandel en merkt me amper op..
Ik vraag nogmaals wat er aan de hand is en schrik ineens: Het zal toch niet? Heeft hij nou alles opgenomen ? Nee, dan zou ik het gemerkt hebben, stel ik mezelf gerust.

“Ik heb de hele nacht lopen zoeken naar mijn geld” zegt mijn vader. “Het kan toch niet waar zijn dat alles op is?” Ik log snel in op zijn bankrekening en zie – tot mijn opluchting – dat er genoeg geld op staat om te betalen én de rest van de maand nog te kunnen leven en zeg het hem. “Echt? Kun je dat daarop zien? Laat kijken” zegt hij nog steeds niet overtuigd. Ik overhandig hem de iPad en wijs hem aan wat het saldo is. Hij vertrouwt het niet erg, zie ik aan zijn gezicht en hij wil dat ik alle nota’s van deze maand optel, om er zeker van te zijn…. Ik vraag me af waar dit ineens vandaan komt maar doe het toch maar, in de hoop dat hij geruster is.

“Kijk pap, meer dan genoeg om te betalen” zeg ik. “Je houdt nog over en kan dan gewoon boodschappen doen.” Hij kijkt me een beetje warrig aan. “Boodschappen? Maar die betalingen dan?” Ik zeg hem nogmaals dat er niets aan de hand is en dat er zelfs ná de betalingen genoeg geld is om van te leven deze maand. Nog is hij niet gerustgesteld.

“Maar de hoeveelste is het dan en wanneer komt mijn geld binnen.” Dit zijn van die momenten die ik het moeilijkst vind.. Ik neem even een rustmomentje en schenk koffie voor ons in. Dan leg het nogmaals uit maar nu met een briefje, waar ik de getallen en feiten één voor één opschrijf: ” Het is vandaag de eerste van de maand, je geld staat op je rekening, je saldo is nu zoveel, we gaan nu deze rekeningen betalen, dan hou je nog zoveel over. Mijn vader kijkt me ineens stralend aan.
“Godzegedank, ik dacht dat ik alles opgemaakt had. Ja weet je veel, zou zomaar kunnen. Ik ben perslot wel dement, toch?! Af en toe is het gewoon grijs en mistig in mijn hoofd, kan ik niks aan doen. Het komt en het gaat.”

En ineens word ik weer eens enorm met m’n neus op de feiten gedrukt. Zijn zelfredzaamheid neemt toch weer verder af. Zijn geheugen gaat ineens harder achteruit. Vorige maand wist hij – tot op de cent – nog haarfijn te vertellen wat er van zijn betaalrekening was bij- en afgeschreven… Een akelige constatering. Niet leuk, zo NIET leuk!