skip to Main Content
Als Mijn Vader Denkt Dat Hij Bestolen Is

Als mijn vader denkt dat hij bestolen is

Als mijn vader2Toen ik vanochtend bij mijn vader binnenkwam zat hij in zak en as. Zijn pin passen van de ING waren volgens hem gestolen. Ik schrok van de manier waarop hij keek. Zorgelijke blik en zijn gelaatskleur grauw. “Mallijn, ik ben zo blij dat je er bent. Ik moet aangifte gaan doen want iemand heeft mijn pin passen gestolen! Ik ben er gister achtergekomen. Weg! Niks meer in mijn portemonnee. Wie doet nou zo iets? Ik kon niks, gelukkig had ik nog wat munten anders had ik niet eens brood kunnen kopen. Kan jij me naar de politie brengen?” Ik kalmeerde hem want ik wist meteen waarover hij het had.

Mijn vader bankiert al ruim 30 jaar bij de ING. Hij heeft daar een betaalrekening – waarvoor ik voor de bewindvoering altijd gemachtigd was – en een creditcard. Hij heeft nooit achterstanden opgelopen en is zijn financiële afspraken altijd nagekomen. Ik kan met droge ogen beweren dat hij wat dat betreft een modelklant was. In de periode dat mijn vader aan het dementeren raakte en ik hem nog niet met zijn financiën hielp, heeft hij deze creditcard aangevraagd –met een limiet van 7.000 euro.

Vraag me niet waarom een bank zo’n hoog limiet geeft aan een gepensioneerde met enkel AOW, maar het is helaas zo. Toen ik die vraag bij de ING stelde kreeg ik te horen: “Uw vader is zijn betaalafspraken altijd nagekomen, dus daarom verstrekken we een dergelijk krediet.”

In de eerste jaren heeft mijn vader incidenteel gebruik gemaakt van deze extra kredietfaciliteit. Een AOW-uitkering is geen vetpot en dan is een beetje extra ruimte altijd handig. Maar toen hij verder in zijn dementie raakte, is mijn vader zijn creditcard vaker gaan gebruiken. Daardoor werden zijn maandelijkse aflossingen uiteraard stukken hoger en dat kon hij eigenlijk al niet meer betalen.

Jij hebt niks met mijn geld te maken

Toen ik daar twee jaar geleden achterkwam, heb ik direct contact met de ING opgenomen. Ik vroeg of de creditcard geblokkeerd kon worden. Maar dat mag alleen door de rekeninghouder zelf gedaan worden – en die wilde dat natuurlijk helemaal niet. “Schei er maar over uit, want ik doe dat echt niet. Jij hebt niks met mijn geld te maken, laat staan dat je er wat over te zeggen hebt. Ben je nou gek, zeg!” zei hij boos toen ik het er met papa over had.

Ik vond het zorgelijk, en belde dus nogmaals met de ING om raad te vragen. Ik dacht dat de bank toch ook wel zag wat er zoal in en uit ging via die bankrekening en dat de uitgaven niet meer strookten met zijn inkomsten. Het antwoord was: “Sorry mevrouw, maar zolang uw vader al zijn afspraken netjes nakomt, zien wij geen reden om in actie te komen.”

Dit was de eerste keer, dat ik aan bewindvoering dacht. Ik besprak het met mijn broers en zusters. We maakten ons zorgen. Maar papa reageerde heel agressief als we het onderwerp aankaartten, daarom hebben we destijds niet meteen iets ondernomen. Pas nadat we een casemanager dementie hadden, zijn we de bewindvoering in gang gaan zetten. Deze zomer is dit bewind door de rechter uitgesproken en konden we de nodige maatregelen nemen.

Betalingsregeling?

Een paar weken terug hebben mijn zus en ik een afspraak bij de ING gemaakt, om aan te geven dat mijn vader aan dementie lijdt en dat wij (als zijn bewindvoerders) een leef- en bewind rekening voor hem wilden openen. Ook wilden we een regeling treffen voor de ontstane schuld die mijn vader had opgebouwd op een creditcard. Want als je onder bewind staat mag je uiteraard geen schuld hebben.

Volgens de medewerkster van het ING kantoor was dat geen probleem. We vulden de formulieren in. Heel vreemd, aan de balie midden in het kantoor, met allemaal andere cliënten eromheen. Daarna kregen we een vervolgafspraak voor 3 weken later. Zo lang zou het allemaal gaan duren, volgens de medewerkster. Dat was op een woensdag. De vrijdag erop belde mijn vader in paniek dat zijn AOW net gestort was, maar dat hij geen geld meer kon opnemen. Woest was hij!

Geblokkeerd

Een telefoontje naar de ING leerde mij dat zijn rekeningen ineens geblokkeerd waren. Ik vroeg de bewuste medewerker waarom wij niets van een blokkade afwisten en hoe het nu verder ging met leefgeld en het overmaken van huur, gas en licht en water. “We zullen eerst iets moeten gaan regelen voor wat betreft de ontstane schuld op de creditcard en een kwartaalkrediet op uw vaders rekening, mevrouw” kreeg ik te horen. En ik werd ineens zo kwaad! “ Meneer, hoe denkt u dat wij dat kunnen oplossen als we geen geld tot onze beschikking hebben? Hoe voorkomen we dat er niet nóg meer schulden ontstaan? Bij de verhuurder, energieleverancier en het waterbedrijf bijvoorbeeld? Waarvan denkt u dat de man in leven kan blijven? En waarom hebben jullie niet veel eerder actie ondernomen, toen ik u destijds vroeg om die akelige creditcard te blokkeren?” vroeg ik hem geïrriteerd.

De man stelde me gerust: “ Mevrouw geen paniek, we gaan dit uiteraard meteen regelen met een betaalregeling. Even kijken wat zijn inkomen is. Oh, dat is 1059,- per maand. Niet genoeg – hij komt 50 euro tekort. Dan kan ik helaas niets voor u doen!”

Ik zei hem dat zijn kinderen dan wel garant zouden staan voor die 50 euro per maand maar dat ik nu helemaal schandalig vond dat zij mijn vader destijds op dit inkomen zoveel krediet hadden gegeven. Om een lang verhaal kort te maken: De medewerker bood mij “met veel plezier” een betaalafspraak aan van 500 euro per maand. Dat was het minimale bedrag waar de bank mee akkoord zou gaan. VIJFHONDERD euro op een inkomen van 1059 euro!

Ga nog maar eens rekenen

Je hoeft geen groot rekenwonder te zijn om te constateren dat dit onmogelijk is. Alleen zijn vaste lasten komen al op rond de 700 euro. De medewerker zei dat ik de huur- en zorgtoeslagen ook nog bij het inkomen kon optellen. Jammer maar dat had ik al gedaan. Huur- en zorgtoeslagen zie ik namelijk niet als inkomen maar puur als tegemoetkoming op huur- en zorgkosten. Daar dienen die toeslagen voor! En niet om een schuld aan een bank – die naar naar mijn mening in gebreke is gebleven – af te lossen!

“En nu?’ vroeg ik. “ Tja mevrouw, gaat u nog maar eens rekenen en nadenken want als u niet akkoord gaat met die 500 euro dan starten we een incassoprocedure,” kreeg ik als antwoord. Ik merkte op dat ik niet opnieuw hoefde te rekenen en dat mijn broers en zussen en ik niet van plan waren om deze schuld voor onze rekening te nemen. “ Maar mevrouw, als u vader overleden was, had u de schuld ook gehad”, zei hij. Het is maar goed dat ik de goede man aan de telefoon had en niet tegenover me… Ik was razend!

Vergeten

En mijn vader? Die heeft er werkelijk geen enkele weet van. Hij snapt het allemaal niet meer. Dacht al tijden dat het bedrag dat hij in de min stond, het bedrag was dat hij nog vrij te besteden had. Hij weet het verschil tussen debet en credit niet meer!  Elke keer dat hij bij de pinautomaat stond om geld op te nemen van de ING rekening en het hem niet lukte, raakte hij in paniek. Hij vergat dat we hem een ander pasje met een pincode hadden gegeven waar hij geld vanaf kon pinnen. Geld dat wij – zijn mantelzorgers – de afgelopen maand voor hem stortten, zodat zijn rekeningen en boodschappen betaald konden worden.. Hij weet ook niet meer dat wij – in overleg met hem – de ING passen in een kluisje hebben opgeborgen, ver van hem vandaan, zodat hij niet in de war kon raken.

En nu is mijn vader overstuur, omdat hij denkt dat IEMAND die passen gestolen heeft. Die IEMAND kan net zo goed één van zijn kinderen zijn. Kinderen die ineens Mantelzorger moesten worden voor een pa die zijn zaakjes altijd zelf regelde. En goed ook, zoals de ING nog beaamde – want anders hadden ze hem nooit zo’n akelig groot krediet gegeven, toch? Elke keer als ik er aan denk, draait mijn maag om.

Fijne middag

Waar een wil is, is een weg, leerden wij altijd van papa. Zo komt het dus dat mijn zus en ik al weken bezig zijn om ook dit probleem voor mijn vader op te lossen. Uren aan de telefoon en achter de pc, afspraken maken met instanties die ons met dit probleem kunnen helpen. Uren die ten koste gaan van het daadwerkelijke zorgen voor papa. Maar zoals met elk probleem, waar we tijdens het zorgen voor papa tegen aanlopen, komt dit ook vast weer goed.

Maar niet dankzij de ING. Die wilde uiteindelijk nog wel 30 hele euro’s van de maandaflossing afdoen, “maar meer kon echt niet,”, volgens de bankmedewerker, die me aan het eind van het gesprek nog wel een ‘fijne middag’ wenste.

Beste ING medewerker die mij telefonisch te woord stond,

Ik weet dat jij er persoonlijk niets aan kunt doen dat de bank waar je voor werkt wel heel gemakkelijk kredieten verstrekt aan mensen die nauwelijks inkomen hebben. Ik vind ook dat de schuld hoe dan ook moet worden ingelost. Maar ten koste van alles? Eten en drinken en een dak boven je hoofd zijn voor iemand met dementie juist zo belangrijk. Ik verwijt jou niks als je me moet vertellen dat ons (echt niet lage) voorstel van 250 euro per maand als afbetaling veel te laag en onacceptabel is. Ook kun jij het niet helpen dat je leidinggevende mij niet persoonlijk wil spreken. Je kunt er dan ook niets aan doen dat ik denk: Ik hoop echt dat jij dit nooit voor je ouders hoeft te doen want ik verzeker je, het is geen pretje. Net zo min dat het fijn is om van jou te moeten horen dat wij voor de schuld opdraaien, als mijn vader komt te overlijden. Je hoeft een erfenis namelijk niet te accepteren, weet je.

Heb je enig besef hoe verdrietig deze kwestie eigenlijk is? Schulden opbouwen, enkel omdat je geen besef meer hebt van geld? Ik hoop oprecht dat je het je niet persoonlijk aantrok dat ik aan het eind tegen je zei, dat het vreselijk misplaatst was om me na zulk slecht nieuws een fijne middag te wensen. Ik weet natuurlijk ook wel dat je dit op een of andere klantvriendelijkheidstraining hebt geleerd. Maar mijn vader is er echt geen ene moer mee geholpen en wij, zijn mantelzorgers, dus ook niet. Een ‘goede middag’ volstaat, geloof me maar.

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X