skip to Main Content

Als mijn vader boos is…

imageAls mantelzorger voor een dierbare zet je je vaak met hart en ziel in. Ongeacht wat, je gaat door en je laat nooit merken dat het je soms wat te veel wordt. Ook niet als de zorgvragende heel onaardig tegen je doet..

Met onze casemanager-dementie spraken we af dat mijn vader minimaal drie dagen per week een verantwoorde warme maaltijd gaat eten. Twee jaar lang alleen bruin brood met rookvlees als avond eten – omdat mijn eigenwijze vader zegt dat hij het zo wil – eisen zijn tol. Lichamelijke klachten wisselen elkaar af dus.. Hoogste tijd voor extra ondersteuning!

Zelf koken is voor mijn vader echt geen optie. Er zijn natuurlijk allerlei mogelijkheden te bedenken zoals Tafeltje-dek-je of kant en klaar(vries)maaltijden inslaan maar we kennen hem langer dan vandaag.. dat gaat hij niet eten! Vandaar dat mijn zussen en ik voorstellen om ieder, een keer per week, voor hem te koken. We koken toch elke avond, dus wat is het probleem? Oké, het is niet iets tijdelijks en het is een extra zorgtaak maar met zijn drietjes valt het reuze mee. Als geheugensteuntje voor mijn vader, schrijf ik ons schema op en leg dat op tafel, bij alle andere notities die hij niet moet of mag vergeten.

De eerste week wil mijn vader er niet aan.” Volgende week, maar ik wil niet bij jullie eten”, zegt hij stellig. De week erop heeft hij buikgriep, dus van eten komt niet veel terecht. Maar de derde week gaan we gewoon niet in discussie en brengen hem ieder één avond zogenaamd “moedertjes eten” van aardappel, vlees en groenten. Ik begin. Van tevoren kook ik thuis en sta om 18.00 uur voor zijn neus mét mijn kleine pannetjes vol heerlijk eten. Ik blijf bij hem tot zijn bord leeg is. Dat duurt niet lang! Hij valt aan en binnen no time is alles op. Mijn zussen hadden precies dezelfde ervaring. Die hebben we in de pocket, dachten wij…

De week erop was nogal hectisch qua werk en afspraken. Op mijn kookdag had ik mijn vader nog even gebeld om hem te helpen herinneren. “Nee hoor, hij was het niet vergeten en keek er naar uit!”
Om 18.00 uur sta ik bij mijn vader voor de deur maar alles is donker en de voordeur zit op de knip. Ik kan er niet in! Aankloppen, aanbellen, telefoontje plegen. Geen gehoor. Daar sta je dan met je pannen! Uiteindelijk na hard roepen door de brievenbus, neemt hij geïrriteerd de telefoon op:

Wat doe je hier in godsnaam. Ik heb al gegeten. Ik zei toch dat ik zelf mijn eten regel? En zo laat eet ik nooit!” Rustig zeg ik: “Maar pap, het is nu etenstijd en we hebben vanmiddag nog afgesproken dat ik zou komen met eten.” Hij wordt woest! “Wat denk je nou, ik heb gezegd dat ik al gegeten heb. Ik wil jullie eten niet, hoe vaak moet ik het nog zeggen? Waarom drammen jullie zo door? Je doet al tijden zo raar, heel raar, ik snap het niet meer – ondertussen verheft hij zijn stem steeds een stukje luider – En dan al die mensen hier, ik wil ze niet en je eten ook niet, weg.. weg ermee! Jij ook weg! Weg hoor je! Jij hoeft niets meer voor me te doen. Ik doe alles gewoon zelf en nu wegwezen!!”

Boos, verdrietig, geïrriteerd – en ook een beetje gepikeerd- rij ik weer naar huis en zit er de hele avond mee in mijn maag.  De volgende ochtend weet hij zich niets meer te herinneren als hij belt met de vraag, hoe laat ik het eten kom brengen..

Marjolijn Bruurs

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Dat hij boos wordt is onmacht. Hij wil je geen pijn doen maar heeft dat wel gedaan, is weer eens iets vergeten. Dementerende worden de hele dag door geconfronteerd met hun achteruitgang en dat is best zwaar! Daar wordt je niet vrolijker op en je eigenwaarde gaat ervan naar gort.

    Maar mantelzorgen is ook niet niets, jij hebt ook je eigen leven en kan niet altijd alles aanpassen aan hem hoe graag je dat ook wilt.

    Hoop dat het ritme er snel in komt en hij vaker kan genieten van die heerlijke eigen gemaakte maaltijden! Bij Partisa kunnen begeleiders ook samen met de klanten koken. Dit neemt wel veel tijd in beslag maar is wel reuze leuk en lekker! En als je dan samen een recept als spaghetti maakt zit er minstens nog 1 portie in de vriezer. Jammer dat dit soort begeleiding alleen steeds meer wordt gekort in de zorg. Hij is van groot belang mijn inziens!

    Groetjes Cynthia

    1. Uiteraard weet ik dat hij er niets aan kan doen maar ik ook niet! Klinkt misschien onaardig maar.. Mantelzorgen voor een naaste is geen baan, het is een taak die je naast je fulltimebaan en zorg voor je gezin in je schoot geworpen krijgt. Dáár zit het verschil! Stapje voor stapje gaan we nu meer zorgen en dat vergt behoorlijk wat aanpassingsvermogen en energie van beide kanten.

  2. Zo verschrikkelijk moeilijk om je vader zo mee te maken wetende dat hij hier zelf ook niets aan kan doen. En vaak de zorg niet aanwezig die hij eigenlijk meerdere uren op een dag zou moeten hebben misschien wel 24 uur per dag. Heel veel vraagtekens als dit maar goed gaat als dat maar goed gaat? In feite slopend voor jullie. Een vorm van machteloosheid. Ik wens jullie allen heel veel sterkte!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X