skip to Main Content
Als Mijn Vader Bang En Onzeker Is.. #dementie

Als mijn vader bang en onzeker is.. #dementie

Als mijn vader2Mijn vader heeft steeds minder vat op de wereld en op zijn eigen gedachten, maar kan jammer genoeg niet meer benoemen hoe dat komt. Dat is behoorlijk beangstigend voor hem maar ook heel lastig voor ons. Hij maakt zich steeds meer zorgen omdat hij beseft dat er iets aan de hand is en niet weet wat hem te wachten staat. Dat maakt hem angstig. Je kunt dat als mantelzorger wel plaatsen – het heeft met de dementie te maken – maar hoe ga je met die angst om? Voortdurend vragen we ons zelf af hoe we hem kunnen helpen om zich veilig te laten voelen..

Neem Judith, zijn thuishulp. Hij vindt het heerlijk als zij komt. Voelt zich dan veilig. Vraagt gedurende de week meermaals wanneer ze nou weer komt. En als ze dan aan het werk is, loopt hij haar constant achterna. Ze noemt hem dan ‘haar schaduw’. Als ze zegt dat hij niet hoeft te helpen en lekker moet gaan zitten, doet hij dat maar na een paar minuten staat hij al weer achter haar. Gewoon omdat hij het veilig vindt om iemand om zich heen te hebben.

Of als ik een afspraak heb met bijvoorbeeld de casemanager, bij hem thuis. Hij zit bij het gesprek maar ik vraag me af of hij het nog echt wel kan volgen. We maken afspraken, hij zegt dat hij het allemaal prima vindt en als de casemanager vertrokken is, heeft hij een heel andere – maar ook heel eigen – voorstelling van het gesprek . Heel vreemd. Feiten worden omgedraaid, hij maakt zich enorme zorgen en blijft er soms dagen over piekeren. Onnodig want ik zou nooit met iets instemmen waar we met z’n allen – dus ook mijn vader – niet achter zouden staan..

Verjaardagen van zijn kinderen en kleinkinderen zijn tegenwoordig een drama. Als hij uitgenodigd wordt, zit hij er echt dagenlang over in. Zelfs eten bij een van ons, ziet hij niet meer zitten. “Laat mij maar lekker thuis bij de hond en breng me maar een “bak” eten”, waarmee hij dan een tupperware bakje bedoelt. Jammer dat hij zich daar niet meer prettig bij voelt. Zo sluit hij zich steeds meer van zijn omgeving af en mist een hoop van ons leven. Ik snap het wel, hij voelt zich onzeker als hij in een andere omgeving is, maar jammer is het wel..

En dan het wantrouwen… Jeetje wat is dat toch akelig. Nu heeft hij weer in zijn hoofd, dat de buren op hem letten omdat ze vinden dat iemand met dementie in een verpleeghuis hoort.. De arme mensen houden alleen maar een oogje in het zeil en daar zijn wij – als kinderen – alleen maar heel erg blij mee. We kunnen namelijk niet dag en nacht bij hem zitten en zijn afhankelijk van mensen die om hem heen wonen.

Gelukkig herkennen we deze veranderingen als angst en onzekerheid en kunnen we hem nog steeds geruststellen. Waarschijnlijk zijn wij in zijn groeiende onzekerheid misschien wel zijn belangrijkste houvast en die wetenschap is wat ons er steeds door heen helpt.. fase voor fase.

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X